{"id":29670,"date":"2021-06-28T08:00:59","date_gmt":"2021-06-28T06:00:59","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=29670"},"modified":"2021-06-28T08:07:21","modified_gmt":"2021-06-28T06:07:21","slug":"teraz-juz-bedziemy-sie-rozumiec","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2021\/06\/28\/teraz-juz-bedziemy-sie-rozumiec\/","title":{"rendered":"Teraz ju\u017c b\u0119dziemy si\u0119 rozumie\u0107?"},"content":{"rendered":"<p>Powinienem w tym miejscu napisa\u0107 co\u015b o Tylerze, the Creatorze, ale mo\u017ce wystarczy, \u017ce zwr\u00f3c\u0119 uwag\u0119 na to, jak ciekawie brzmi jego pseudonim w miejscowniku. Powinienem napisa\u0107 co\u015b o upa\u0142ach, ale te upa\u0142y mi na to nie pozwalaj\u0105. Albo przynajmniej o wi\u0119zionej w kurateli Britney Spears, ale <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2021\/04\/07\/uwolnic-britney-w-porzadku-ale-niech-nie-robia-tego-media\/\">ju\u017c pisa\u0142em<\/a>. Ka\u017cdy z tych temat\u00f3w klika\u0142by si\u0119 zapewne lepiej ni\u017c historia o gwatemalskiej wiolonczelistce. Rzecz w tym, \u017ce \u017caden z tych temat\u00f3w &#8211; w\u0142\u0105cznie z przyjemnym nowym Tylerem &#8211; nie brzmi powa\u017cnie przy albumie <em>Ser\u00e1 que ahora podremos entendernos?<\/em>, kt\u00f3ry wyda\u0142a w pi\u0105tek <strong>Mabe Fratti<\/strong>. W zbitej czo\u0142\u00f3wce album\u00f3w tygodnia ten wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 w spos\u00f3b tak jasny i oczywisty, \u017ce nie mo\u017cna od tego nie zacz\u0105\u0107 nowego tygodnia. Jasne, Hiatus Kaiyote zrobi wam \u015bwietn\u0105 atmosfer\u0119, Eli Keszler pobudzi wyobra\u017ani\u0119, Marc Ribot ostro podra\u017cni polityczne emocje, ale w tej p\u0142ycie mo\u017cna si\u0119 zatopi\u0107.&nbsp;<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/cj9zlqjgk0k\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n<p>Fratti ma 29 lat, debiutowa\u0142a solo dwa lata temu, dzia\u0142a te\u017c m.in. w zespole Amor Muere. Pochodzi z Gwatemali, ale mieszka w Meksyku, a nowy &#8211; drugi ju\u017c &#8211; album nagra\u0142a podczas pandemii w zamienionej w przestrze\u0144 kulturaln\u0105 starej fabryce La Ordu\u00f1a w regionie Veracruz. M\u00f3wi\u0142a o tym, \u017ce znalaz\u0142a si\u0119 we w\u0142a\u015bciwym miejscu, we w\u0142a\u015bciwym czasie i z w\u0142a\u015bciwymi lud\u017ami. W tym ameryka\u0144sk\u0105 improwizatork\u0105 i perkusistk\u0105 Claire Rousay, kt\u00f3ra mniej wi\u0119cej w tym samym czasie nagra\u0142a najlepsz\u0105 bodaj p\u0142yt\u0119 w swoim dorobku, <em>A Softer Focus<\/em>. Na p\u0142ycie <em>Ser\u00e1 que ahora podremos entendernos? <\/em>(Czy teraz ju\u017c b\u0119dziemy si\u0119 potrafili zrozumie\u0107?) s\u0142ycha\u0107 t\u0119 szczeg\u00f3ln\u0105 przestrze\u0144. S\u0142ycha\u0107 te\u017c czas po\u015bwi\u0119cony na prac\u0119 nad p\u0142yt\u0105, kt\u00f3ra nie przynosi s\u0142abszych moment\u00f3w. I bardziej wra\u017cliwo\u015b\u0107 na d\u017awi\u0119k ni\u017c wirtuozeri\u0119\u00a0 &#8211; Fratti uczy\u0142a si\u0119 gry na wiolonczeli przez kilka lat, a wcze\u015bniej pr\u00f3bowa\u0142a swych si\u0142 jako saksofonistka. Owszem, w <em>Un D\u00eda Cualquiera<\/em> mamy sporo wiolonczelowych popis\u00f3w, ale w duchu wolnej improwizacji, autorka ogromn\u0105 uwag\u0119 przywi\u0105zuje do w pierwszej kolejno\u015bci do celebrowania brzmienia amplifikowanego instrumentu, uzupe\u0142nianego barwami elektronicznymi, cho\u0107 utwory ubiera zarazem w piosenkowe ramy i \u015bpiewa.\u00a0<\/p>\n<p>Zacz\u0105\u0142em s\u0142ucha\u0107 <em>Ser\u00e1&#8230; <\/em>z pewn\u0105 ekscytacj\u0105, \u017ce s\u0142ysz\u0119 now\u0105 Juan\u0119 Molin\u0119. Ko\u0144czy\u0142em jednak w zupe\u0142nie innym punkcie, maj\u0105c przekonanie, \u017ce z kimkolwiek by\u015bmy j\u0105 zestawiali &#8211; czy to z Arthurem Russellem (jej wytw\u00f3rnia Unheard Of Hope zacz\u0119\u0142a publikacj\u0119 <a href=\"https:\/\/tinangelrecords.bandcamp.com\/album\/small-wonder-series-1-songs-of-arthur-russell\">serii cover\u00f3w Russella<\/a>, Fratti gra w nich na wiolonczeli), czy z Juli\u0105 Holter, albo z Colleen, bo i takie por\u00f3wnania si\u0119 pojawiaj\u0105 &#8211; nie wyczerpie to tematu. Utw\u00f3r <em>Nadie Sabe<\/em>, bardzo w stylu Moliny, okazuje si\u0119 odosobnionym przyk\u0142adem. Zupe\u0142nie inaczej gra tu monotonia <em>Mil Formas de Decirlo<\/em>, subtelny sonoryzm <em>Inicio v\u00ednculo Final<\/em>, a jeszcze inaczej &#8211; urzekaj\u0105ca, delikatna wokalistyka na tle zap\u0119tlanych, archaicznie brzmi\u0105cych smyczkowych fraz w <em>Aire<\/em>. Tak mog\u0142aby brzmie\u0107 Laura Cannell nagrywaj\u0105ca dla wytw\u00f3rni 4AD. Taki zbrudzony liryzm, hipnotyzuj\u0105cy i wyd\u0142u\u017caj\u0105cy chwil\u0119 to niew\u0105tpliwie cecha mocno wyr\u00f3\u017cniaj\u0105ca t\u0119 artystk\u0119. Mabe Fratti jest ewidentnie niezwykle os\u0142uchana i \u015bwiadoma. Wszystko wydaje si\u0119 wynikiem eksperyment\u00f3w, ale zarazem brzmi pewnie i ta pewno\u015b\u0107 udziela si\u0119 s\u0142uchaczowi. I o ile trudno mi jednoznacznie ca\u0142o\u015b\u0107 nazwa\u0107, to bez trudu przychodzi mi jej doceni\u0107. Tak zreszt\u0105 podchodzi\u0142bym do tytu\u0142u p\u0142yty: to rzecz, kt\u00f3r\u0105 \u0142atwo zachwyci si\u0119 publiczno\u015b\u0107 podchodz\u0105ca do tego materia\u0142u z zupe\u0142nie innymi oczekiwaniami. Pos\u0142uchajcie i sprawd\u017acie, czy teraz ju\u017c b\u0119dziemy si\u0119 rozumie\u0107.\u00a0<\/p>\n<p>Dodatkowo zauwa\u017cy\u0142em, \u017ce ko\u0144c\u00f3wka p\u0142yty Mabe Fratti miksuje si\u0119 idealnie z pocz\u0105tkiem albumu Eliego Keszlera, mo\u017cna wi\u0119c w kr\u0119gu muzyki silnie immersyjnej i eskapistycznej zosta\u0107 na d\u0142u\u017cej.\u00a0<\/p>\n<p><strong>MABE FRATTI <\/strong><em><strong>Ser\u00e1 que ahora podremos entendernos?<\/strong>, <\/em>Unheard of Hope 2021, <strong>8-9\/10<\/strong><\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2298276254\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/tinangelrecords.bandcamp.com\/album\/ser-que-ahora-podremos-entendernos\">Ser\u00e1 que ahora podremos entendernos by Mabe Fratti<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Powinienem w tym miejscu napisa\u0107 co\u015b o Tylerze, the Creatorze, ale mo\u017ce wystarczy, \u017ce zwr\u00f3c\u0119 uwag\u0119 na to, jak ciekawie brzmi jego pseudonim w miejscowniku. Powinienem napisa\u0107 co\u015b o upa\u0142ach, ale te upa\u0142y mi na to nie pozwalaj\u0105. Albo przynajmniej o wi\u0119zionej w kurateli Britney Spears, ale ju\u017c pisa\u0142em. Ka\u017cdy z tych temat\u00f3w klika\u0142by si\u0119 [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":29671,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,31,3,312,120,3319,3309,4543],"tags":[4749],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/29670"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=29670"}],"version-history":[{"count":22,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/29670\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":29693,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/29670\/revisions\/29693"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/29671"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=29670"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=29670"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=29670"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}