{"id":2968,"date":"2012-05-24T18:04:54","date_gmt":"2012-05-24T16:04:54","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2968"},"modified":"2012-05-24T18:15:32","modified_gmt":"2012-05-24T16:15:32","slug":"narkotyczne-harmoniczne","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/05\/24\/narkotyczne-harmoniczne\/","title":{"rendered":"Narkotyczne harmoniczne"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Obrodzi\u0142o w winylowe reedycje Talk Talk. Najpierw wydawnictwa Ba Da Bing, teraz dwie p\u0142yty wydane na nowo, i to \u015bwietnie, przez EMI. S\u0142ucha\u0142em sobie wczoraj „Spirit of Eden”, szukaj\u0105c w g\u0142owie prze\u0142o\u017cenia tamtych pomys\u0142\u00f3w na wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107. A potem nowej p\u0142yty Amerykanina o nazwisku Duane Pitre<\/strong> – i nawet w tej transowej, eksperymentalnej muzyce tworzonej z wykorzystaniem najnowszych \u015brodk\u00f3w technologii, znalaz\u0142em co\u015b bliskiego wychodz\u0105cym z rocka eksperymentom Hollisa. Te pi\u0119kne fla\u017colety gitarowe, ten pozorny chaos, w gruncie rzeczy \u015bwietnie pouk\u0142adany… Tyle \u017ce o ile Hollis rozpisywa\u0142 utwory na „\u017cywe” instrumenty, Pitre cz\u0119\u015bciowo korzysta z komputer\u00f3w. No i piosenek tu brak.<\/p>\n

Wiem, \u017ce powinienem Duane’a Pitre zestawia\u0107 raczej z La Monte Youngiem i jego muzyczn\u0105 okolic\u0105. W dodatku du\u017co starsz\u0105. Albo z kolegami z wytw\u00f3rni Important Records, cho\u0107by Barn Owl czy Ellen Fullman. Ale to silniejsze ode mnie. Kiedy raz uderzy ci\u0119 w g\u0142ow\u0119 stempel Hollisa, \u015blad zostanie na d\u0142ugi czas. <\/p>\n

Tak czy owak, Pitre jest wart oddzielnego wpisu. By\u0142y deskorolkowiec na scenie eksperymentalnej, z koncepcjami kontrolowanego chaosu (na nowej p\u0142ycie tworzy struktury losowo reprodukuj\u0105ce d\u017awi\u0119ki – np. gitarowe harmoniczne – w programie Max\/MSP, a potem dodaje do tego \u017cywy sk\u0142ad), maj\u0105cy \u015bwietne grono wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w, a zarazem wci\u0105\u017c ma\u0142o znany. Znam jego p\u0142yt\u0119 „Origin” (2010) mieszcz\u0105c\u0105 si\u0119 \u015bmia\u0142o w nurcie minimalizmu z okolic LMY, momentami odrobin\u0119 nu\u017c\u0105c\u0105, oraz kapitalny album nagrany z Pilotram Ensemble „Organized Pitches Reccurring in Time” – dwie ponaddwudziestominutowe (przynajmniej mamy w polszczy\u017anie s\u0142owo, kt\u00f3re oddaje ten czas trwania!) kompozycje zbudowane na jednym akordzie ka\u017cda. Czyli punk zostaje w pobitym polu – ca\u0142a p\u0142yta na dw\u00f3ch akordach. W dodatku bardzo wci\u0105gaj\u0105ce. <\/p>\n

„Feel Free” – pi\u0119ciocz\u0119\u015bciowa kompozycja, kt\u00f3ra istnieje w trzech wersjach: jako sekstet, utw\u00f3r solowy lub instalacja d\u017awi\u0119kowa – to moim zdaniem prze\u0142om dla Pitre’ego. Utw\u00f3r, kt\u00f3rego – podobnie jak Hollisa – mo\u017cna s\u0142ucha\u0107 bez przygotowania i pokocha\u0107, a zarazem mo\u017cna go studiowa\u0107 minuta po minucie i za ka\u017cdym razem odkrywa\u0107 co\u015b nowego. W wersji p\u0142ytowej dost\u0119pny teraz jako sekstet na elektronik\u0119, skrzypce, cymba\u0142y, harf\u0119, wiolonczel\u0119 i kontrabas. Jest te\u017c wersja instalacyjna – dost\u0119pna na specjalnej p\u0142ycie dzielonej przez artyst\u0119 z Eleh. Fragment „Feel Free” w wersji albumowej grali\u015bmy w HCH, dzisiaj do ca\u0142ej reszty b\u0119d\u0119 pr\u00f3bowa\u0142 przekona\u0107 s\u0142uchaczy dw\u00f3jkowego Nokturnu w okolicach 23.00. Ale uwaga, bo te sk\u0142adowe harmoniczne mog\u0105 by\u0107 narkotyczne.<\/p>\n

A ok\u0142adk\u0119 kto\u015b ju\u017c uzna\u0142 za idealny wz\u00f3r swetra.<\/p>\n

\"\"<\/a>DUANE PITRE „Feel Free”<\/strong>
\nImportant 2012
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> sekcje od 3 do 5.<\/p>\n