{"id":29695,"date":"2021-06-29T09:45:07","date_gmt":"2021-06-29T07:45:07","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=29695"},"modified":"2021-06-29T10:07:50","modified_gmt":"2021-06-29T08:07:50","slug":"porzuccie-nadzieje-sluchajcie-ribota","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2021\/06\/29\/porzuccie-nadzieje-sluchajcie-ribota\/","title":{"rendered":"Porzu\u0107cie nadziej\u0119, s\u0142uchajcie Ribota"},"content":{"rendered":"<p>Co robili podczas pandemii nieudolni gitarzy\u015bci? Uczyli si\u0119 gry. Co robili ci \u015brednio zaawansowani? Doskonalili t\u0119 sztuk\u0119 do poziomu, gdy okaza\u0142o si\u0119, \u017ce <em>z tysi\u0105ca m\u0142odych gitarzyst\u00f3w co jeden jest wi\u0119kszym wirtuozem<\/em>. A co mieli w takim razie robi\u0107 ci najlepsi gitarzy\u015bci? Po prostu grali i nagrywali, a w ramach dodatkowych us\u0142ug dla ludno\u015bci dopisali do swoich piosenek teksty d\u0142u\u017csze ni\u017c Taco Hemingway. Bo tak, jak nikt nie spodziewa\u0142 si\u0119 hiszpa\u0144skiej inkwizycji i jak nikt si\u0119 nie spodziewa\u0142, \u017ce Francuzi dostan\u0105 wczoraj baty od Szwajcar\u00f3w w serii rzut\u00f3w karnych po 120 minutach w najlepszym razie wyr\u00f3wnanej gry, tak ja nie oczekiwa\u0142em od Marca Ribota p\u0142yty, na kt\u00f3rej b\u0119dzie mnie do tego stopnia zagadywa\u0142. Fascynuj\u0105co, cho\u0107 niezbyt optymistycznie, skoro sam autor poleca jeden z utwor\u00f3w s\u0142owami: <em>To najbardziej depresyjna piosenka, jak\u0105 kiedykolwiek napisano. Bardziej nawet ni\u017c <\/em>Treny na \u015bmier\u0107 dzieci <em>Mahlera<\/em>.\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/YtytONEz73g\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>Czy w takim razie w og\u00f3le po ten zestaw si\u0119ga\u0107? Oczywi\u015bcie. S\u0105 tu, wbrew tej przekornej zach\u0119cie, momenty, gdy spod melancholii przeziera jaki\u015b ca\u0142kiem zgrabny i taneczny groove. Ches Smith i Shazhad Ismaily to sekcja rytmiczna o niebywa\u0142ej wszechstronno\u015bci. Wystarczy pos\u0142ucha\u0107 funkowego <em>Bertha the Cool<\/em> z elektronicznymi interwencjami Smitha, perkusisty tej dzia\u0142aj\u0105cej od lat grupy Ceramic Dog, z kt\u00f3r\u0105 Ribot pisze repertuar mocniejszy, nieco bardziej rockowy, piosenkowy i upolityczniony. Albo wczu\u0107 si\u0119 w klimat synkopowanego <em>Nickleodeon<\/em>. Jest w tej muzyce szorstki dowcip, cho\u0107 lewackie wynurzenia (\u015bwiadomie to pisz\u0119 &#8211; kto pami\u0119ta cho\u0107by <em>Songs of Resistance<\/em>, ten pogl\u0105dy Ribota zna) lidera b\u0119d\u0105 w pe\u0142ni zrozumia\u0142e dla co najmniej \u015brednio zaawansowanych znawc\u00f3w teorii muzyki. Pi\u0119kna, przegadana introdukcja <em>B-Flat Ontology,<\/em> czyli <em>Ontologia w B <\/em>(a w\u0142a\u015bciwie w tonacji b-moll, tu prosz\u0119 nawet nie zaczyna\u0107 dyskusji konfrontuj\u0105cej polskie H i zachodnie B), to dla mnie jeden z najlepszych utwor\u00f3w roku 2021. I to od momentu, gdy us\u0142ysza\u0142em go jako singiel, w wersji granej na \u017cywo, z tekstem czytanym z kartki gdzie\u015b pod Mostem Brookli\u0144skim.\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n<p>D\u0142u\u017csze popisy gitarowe Ribota &#8211; nie chce mi si\u0119 przekonywa\u0107 nikogo o jego przewagach, gdzie\u015b ju\u017c wspomina\u0142em ostatnio, \u017ce to m\u00f3j top 3 gitarzyst\u00f3w &#8211; znajdziemy w drugiej cz\u0119\u015bci albumu. W d\u0142u\u017cszych formach takich jak <em>The Long Goodbye<\/em> (go\u015bcinnie na saksofonie Darius Jones) i <em>Maple Leaf Rage<\/em>. Wcze\u015bniej mamy zabaw\u0119 z riffem do z\u0142udzenia przypominaj\u0105cym klasyczne <em>Rebel Rebel<\/em> w utworze <em>Wanna<\/em>. I odniesienia cho\u0107by do pe\u0142nej nerwu konwencji Adriana Belew w znakomitym <em>The Activist<\/em>.\u00a0<\/p>\n<p>Muzyki jest tu du\u017co. Pomys\u0142y si\u0119 z tych zesz\u0142orocznych sesji wr\u0119cz wylewaj\u0105, s\u0142ycha\u0107, wbrew temu podszytemu intelektualizmem pesymizmowi zwyczajn\u0105 rado\u015b\u0107 grania, co pozwala mie\u0107 olbrzymie oczekiwania wobec zapowiadanego na 22 lipca warszawskiego <a href=\"https:\/\/www.facebook.com\/events\/881094379499459\">koncertu grupy w Pardon, To Tu<\/a>. Ribot traktuje p\u0142yt\u0119 &#8211; jak sam pisze &#8211; jako &#8222;wiadomo\u015b\u0107 w butelce&#8221;. Efekt reakcji na pandemiczn\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107, w kt\u00f3rej wspomnienie nie b\u0119dziemy chcieli kiedy\u015b wierzy\u0107, jak w wiele innych wspomnie\u0144. Ale dla mnie pozostanie ten album dokumentem tego, co robili wybitni gitarzy\u015bci podczas pandemii &#8211; po prostu robili swoje, odbieraj\u0105c nadziej\u0119 wszystkim innym.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>MARC RIBOT&#8217;S CERAMIC DOG <em>Hope<\/em><\/strong>, Northern Spy 2021,<strong> 8\/10<\/strong><\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1270397148\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/license_id=1849\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/marcribot.bandcamp.com\/album\/hope\">Hope by Marc Ribot&#39;s Ceramic Dog<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Co robili podczas pandemii nieudolni gitarzy\u015bci? Uczyli si\u0119 gry. Co robili ci \u015brednio zaawansowani? Doskonalili t\u0119 sztuk\u0119 do poziomu, gdy okaza\u0142o si\u0119, \u017ce z tysi\u0105ca m\u0142odych gitarzyst\u00f3w co jeden jest wi\u0119kszym wirtuozem. A co mieli w takim razie robi\u0107 ci najlepsi gitarzy\u015bci? Po prostu grali i nagrywali, a w ramach dodatkowych us\u0142ug dla ludno\u015bci dopisali [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":29697,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,3,312,120,3319,3309,4543],"tags":[4753,3461,3462,4752],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/29695"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=29695"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/29695\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":29702,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/29695\/revisions\/29702"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/29697"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=29695"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=29695"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=29695"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}