{"id":2979,"date":"2012-05-25T17:10:40","date_gmt":"2012-05-25T15:10:40","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2979"},"modified":"2012-05-25T17:15:15","modified_gmt":"2012-05-25T15:15:15","slug":"165-lat-polskiej-rozrywki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/05\/25\/165-lat-polskiej-rozrywki\/","title":{"rendered":"165 lat polskiej rozrywki"},"content":{"rendered":"

I to w dwa weekendy. Je\u015bli zaokr\u0105gli\u0142em, to raczej w d\u00f3\u0142 ni\u017c w g\u00f3r\u0119. Policzmy punkt po punkcie: najpierw na Top Trendach 30-lecie Lady Pank, 35-lecie Bajmu i 40-lecie Maryli Rodowicz, a potem w Opolu 30-lecie Kultu i 30 lat Listy Przeboj\u00f3w Tr\u00f3jki. I prosz\u0119 zauwa\u017cy\u0107, \u017ce przez wrodzon\u0105 wyrozumia\u0142o\u015b\u0107 nie uwzgl\u0119dniam specjalnego koncertu po\u015bwi\u0119conego latom 60. w opolskim amfiteatrze. Je\u015bli ju\u017c kto\u015b ma telewizor i nie zawaha si\u0119 go u\u017cy\u0107, przypominam, \u017ce \u015brodki odurzaj\u0105ce, kt\u00f3re mog\u0105 mu pom\u00f3c przetrwa\u0107 te dwa weekendy, dziel\u0105 si\u0119 na legalne i nielegalne. Polifonia nie rekomenduje jednych ani drugich, ale o\u015bmiela si\u0119 zauwa\u017cy\u0107, \u017ce ogl\u0105danie koncert\u00f3w na trze\u017awo mo\u017ce by\u0107 znacznie niebezpieczniejsze dla organizmu. Jest jednak trzecia droga…<\/p>\n

To oczywi\u015bcie przygotowanie muzycznego gruntu pod weekendowe wieczory. „Music for the Quiet Hour \/ The Drawbar Organ EPs” nadaje si\u0119 do tego znakomicie. Shackleton<\/strong> po raz kolejny nie nagra\u0142 pe\u0142nowymiarowej p\u0142yty, tylko j\u0105 zebra\u0142 z EP-ek. I mo\u017ce nie porazi\u0142 stylistycznie, ale jednak zaskoczy\u0142 rozmachem – jeszcze \u017cadne jego wydawnictwo nie by\u0142o mierzone w spos\u00f3b tak swobodny i bezceremonialny. To brzmi, jak gdyby na dotychczasow\u0105 mroczn\u0105, podbit\u0105 mocnym basem stylistyk\u0119 Sama Shackletona kto\u015b zrzuci\u0142 bomb\u0119. R\u00f3\u017cni si\u0119 pod tym wzgl\u0119dem bardzo mocno nawet od EP-ki, kt\u00f3ra rozpoczyna\u0142a dzia\u0142ania brytyjskiego muzyka dla jego nowej wytw\u00f3rni Woe To The Septic Heart, czyli „Man on a String”. <\/p>\n

„Music for the Quiet Hour” to Shackleton w stylu „Fallouta” – bezkres, pustka, muzyka leje si\u0119 swobodnie, tu i \u00f3wdzie lekko szarpnie, pozbawiona przez wi\u0119kszo\u015b\u0107 czasu perkusyjnego kr\u0119gos\u0142upa i meandruj\u0105ca bez celu, ale zarazem w ci\u0105g\u0142ym napi\u0119ciu – to horror r\u00f3wnie mocny, co dotychczasowe opowie\u015bci z krypty. Miarow\u0105 rytmik\u0119 Shackleton zamienia na wokale Vengeance’a Tenfolda, prywatnie Earla Fontainelle, kt\u00f3ry wsp\u00f3\u0142prac\u0105 z Shackletonem wype\u0142nia\u0142 sobie przerwy w studiowaniu poetyki Plotyna. I te wokale, podobnie jak inne elementy krajobrazu d\u017awi\u0119kowego, co jaki\u015b czas si\u0119 zap\u0119tlaj\u0105, sprawiaj\u0105c wra\u017cenie opustosza\u0142ego, popsutego studia nagraniowego po wielkim kataklizmie. Albo przynajmniej roboty dubowego producenta, kt\u00f3ry odurzy\u0142 si\u0119 zbyt mocno i zdryfowa\u0142 ze swoj\u0105 muzyk\u0105 w kierunku, kt\u00f3rego nie jest w stanie okre\u015bli\u0107 nawet on sam. Nie\u017ale oddaje to sk\u0105din\u0105d szata graficzna p\u0142yty (kt\u00f3r\u0105 kupi\u0107 mo\u017cna by\u0142o na winylu w kilku cz\u0119\u015bciach, ja oceniam wersj\u0119 kompaktow\u0105 zbieraj\u0105c\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107).<\/p>\n

Zestaw EP-ek z serii „The Drawbar Organ”, kt\u00f3ry wype\u0142nia drug\u0105 p\u0142yt\u0119 zestawu, niesie ju\u017c zdecydowanie wi\u0119ksz\u0105 dyscyplin\u0119 i ma taneczny (w znaczeniu charakterystycznym dla Shackletona, czyli bardziej ta\u0144ca duch\u00f3w) klimat, wokale, owszem, te\u017c s\u0105, ale cz\u0119\u015bciej w formie nieco chora\u0142owych ch\u00f3rk\u00f3w w tle. Do tego perkusjonalia w stylu Pantha du Prince. Dla mnie ta cz\u0119\u015b\u0107 jest w sumie bardziej przekonuj\u0105ca (\u015bwietne „Seven Present Tenses”), ale wszystko to nie zmienia faktu, \u017ce ca\u0142e wydawnictwo lepiej ods\u0142uchiwa\u0107 na wyrywki ni\u017c pr\u00f3bowa\u0107 po\u0142kn\u0105\u0107 w ca\u0142o\u015bci. Przynajmniej dwa momenty – cz\u0119\u015b\u0107 drugiej i czwartej cz\u0119\u015bci kompozycji z „Music…” (razem jakie\u015b 38 muzyki w tych dw\u00f3ch utworach!) – mog\u0105 zanudzi\u0107 na \u015bmier\u0107, je\u015bli oczywi\u015bcie kogo\u015b wcze\u015bniej na \u015bmier\u0107 nie wystrasz\u0105. Cho\u0107 oczywi\u015bcie du\u017co zale\u017cy od okoliczno\u015bci s\u0142uchania, no i nawet w tej nie najlepszej rekomendacji musi si\u0119 znale\u017a\u0107 szczypta podziwu dla czystego geniuszu Shackletona. Przy s\u0142uchaniu jego najnowszej p\u0142yty mo\u017cna bowiem ca\u0142kowicie straci\u0107 poczucie czasu. Nie zd\u0105\u017cycie si\u0119 podrapa\u0107 w g\u0142ow\u0119, a tu minie 165 lat.<\/p>\n

\"\"<\/a>SHACKLETON „Music for the Quiet Hour \/ The Drawbar Organ EPs”<\/strong>
\nWoe To The Septic Heart 2012
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Music for the Quiet Hour Part 1”, „Seven Present Tenses”.<\/p>\n