{"id":29916,"date":"2021-08-02T11:08:28","date_gmt":"2021-08-02T09:08:28","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=29916"},"modified":"2021-08-02T11:09:46","modified_gmt":"2021-08-02T09:09:46","slug":"o-napisy-koncowe-na-plytach","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2021\/08\/02\/o-napisy-koncowe-na-plytach\/","title":{"rendered":"O napisy ko\u0144cowe na p\u0142ytach"},"content":{"rendered":"<p>Dzi\u015b trzy p\u0142yty muzycznego \u015brodka z ostatniego pi\u0105tku lepsze ni\u017c album Billie Eilish. Ale przy okazji s\u0142owo o tym, \u017ce cho\u0107 p\u0142yta to nie film, coraz bardziej potrzebuje napis\u00f3w ko\u0144cowych. Oddzielona od no\u015bnika, s\u0142uchana w streamingu, z coraz wi\u0119kszym trudem informuje nas o tym, kto j\u0105 nagra\u0142. Ale przecie\u017c na koncertach mo\u017cna &#8211; i te emocjonuj\u0105ce akcenty ko\u0144cowe z prezentacj\u0105 zespo\u0142u staj\u0105 si\u0119 warto\u015bci\u0105 sam\u0105 w sobie &#8211; wi\u0119c dlaczego nie robi\u0107 tego na p\u0142ytach? Duet <strong>LUMP<\/strong> robi. <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2018\/06\/01\/gdzie-sie-podzial-kanye-west-piatkowy-przeglad-plytowy\/\">Pisa\u0142em o tym trzy lata temu<\/a> przy okazji ich pierwszego wydawnictwa. I mi\u0142o mi zakomunikowa\u0107, \u017ce s\u0105 te\u017c napisy ko\u0144cowe na nowym albumie duetu <strong>Laury Marling<\/strong> i <strong>Mike&#8217;a Lindsaya<\/strong> (Tunng), co wi\u0119cej &#8211; wymienione zostaj\u0105 nie tylko osoby, ale i sprz\u0119ty, narz\u0119dzia, urz\u0105dzenia, instrumenty, miejsca. I \u017ce sama p\u0142yta jest tak udana, \u017ce z \u0142atwo\u015bci\u0105 przychodzi do tej wyliczanki doczeka\u0107.\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/7Ckt_SPTk5A\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p><em>Animal<\/em> to p\u0142yta bez s\u0142abego punktu. Przede wszystkim &#8211; cho\u0107 duet pracuje nad utworami ju\u017c w studiu, rzecz p\u0142ynie od pocz\u0105tku do ko\u0144ca, jak gdyby najpierw zosta\u0142a starannie zaplanowana na sucho i przetestowana na reprezentatywnej pr\u00f3bce s\u0142uchaczy. Wokalnie Laura Marling ma \u015bwietny czas, co by\u0142o s\u0142ycha\u0107 tak\u017ce na zesz\u0142orocznym autorskim albumie. Tu brzmi zarazem delikatnie i charyzmatycznie, w najbardziej refleksyjnym utworze <em>Red Snakes<\/em> skojarzy\u0142a mi si\u0119 z Nico. Ale wi\u0119kszo\u015b\u0107 nagra\u0144 na p\u0142ycie <em>Animal<\/em> &#8211; poczynaj\u0105c od \u015bwietnego, przebojowego utworu tytu\u0142owego, przez rockowe w energii <em>We Cannot Resist<\/em>, czerpi\u0105ce z elektronicznej ragi <em>Bloom at Night<\/em> czy folkowe <em>Climb Every Wall<\/em> to utwory bardzo dynamiczne, spi\u0119te klamr\u0105 elektronicznej, ale nieunikaj\u0105cej &#8222;\u017cywego&#8221; instrumentarium produkcji. W partiach instrumentalnych inspirowane tyle\u017c starym popem, z dublowaniem partii wokalnych, nagranych zreszt\u0105 z du\u017c\u0105 staranno\u015bci\u0105, co wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 analogow\u0105 elektronik\u0105 &#8211; has\u0142o &#8222;folktronica&#8221; zyskuje tu now\u0105 \u015bwie\u017co\u015b\u0107. To r\u00f3wnie\u017c rzadki przypadek, gdy efekt wsp\u00f3\u0142pracy dwojga znanych muzyk\u00f3w przewy\u017csza to, co robili wcze\u015bniej.\u00a0<\/p>\n<p><strong>LUMP <em>Animal<\/em><\/strong>, Chrysalis 2021,<strong> 8\/10<\/strong>\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2691597970\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/lump.bandcamp.com\/album\/animal\">Animal by LUMP<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>B\u0119d\u0105ca dla mnie ogromnym &#8211; i bardzo pozytywnym &#8211; zaskoczeniem p\u0142yta Kanadyjczyka <strong>Mocky&#8217;ego<\/strong> ma moment podobnej delikatno\u015bci co <em>Red Snakes<\/em>. Powiedzia\u0142bym wi\u0119cej: <em>Humans<\/em> to najbardziej wzruszaj\u0105cy utw\u00f3r, jaki w tym tygodniu us\u0142ysza\u0142em. A ca\u0142a p\u0142yta, kr\u00f3tka, ledwie p\u00f3\u0142godzinna, pozostaje do\u015b\u0107 wariackim, ale g\u0142adkim zestawieniem stylistyk &#8211; minimalizmu (od pierwszym takt\u00f3w <em>Overtones<\/em>), egzotyki (<em>Bora!<\/em>), easy listening, starego jazzu czy soulu (<em>Wishful Thinking<\/em>). Dopracowanym, z ch\u00f3rkami, robi\u0105cymi wra\u017cenie orkiestrowymi aran\u017cacjami (gra tu w porywach do 16 os\u00f3b), ale jednocze\u015bnie kompletnie bezpretensjonalnym, pozbawionym jakiegokolwiek zad\u0119cia, lekkim w najlepszym tego s\u0142owa znaczeniu. Z drugiej strony: nie ma tu niczego, czego by\u015bmy gdzie\u015b ju\u017c nie s\u0142yszeli, bo Mocky zawsze by\u0142 raczej ambasadorem retromanii ni\u017c postaci\u0105 z kr\u0119gu awangardy. Ma za to fajnych przyjaci\u00f3\u0142 &#8211; we wspomnianym ju\u017c ch\u00f3rku us\u0142yszymy m.in. Leslie Feist i Mosesa Sumneya.\u00a0<\/p>\n<p><strong>MOCKY <em>Overtones for the Omniverse<\/em><\/strong>, Heavy Sheet 2021, <strong>7\/10<\/strong>\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=822317759\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/mocky.bandcamp.com\/album\/overtones-for-the-omniverse\">Overtones for the Omniverse by Mocky<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>Albumem retro &#8211; od\u015bwie\u017caj\u0105cym skutecznie, po raz nie wiem ju\u017c kt\u00f3ry, stare\u0144k\u0105 konwencj\u0119 rhythm&#8217;n&#8217;bluesa &#8211; jest te\u017c <em>Stand for Myself<\/em>, druga p\u0142yta, kt\u00f3r\u0105 firmuje wokalistka i gitarzystka <strong>Yola<\/strong>. Czyli Yolanda Quartey. Dwa lata temu przegra\u0142a w kategorii Best New Artist wy\u015bcig o Grammy z Billie Eilish, od kt\u00f3rej na tamtym etapie by\u0142a dwukrotnie starsza. Ale wiele t\u0142umaczy pochodzenie: Yola urodzi\u0142a si\u0119 w Anglii, pochodzi z biednej rodziny, nie mia\u0142a ani wsparcia, ani \u015brodk\u00f3w, a marzenie o nagrywaniu autorskich piosenek zrealizowa\u0142a p\u00f3\u017ano &#8211; jako 33-latka, po d\u0142ugim okresie pracy jako obdarzona kapitalnymi warunkami wokalistka do wynaj\u0119cia (pracowa\u0142a m.in. z Massive Attack). Los odmieni\u0142 ostatecznie album <em>Walk Through Fire<\/em>, wyprodukowany przez Dana Auerbacha, z kt\u00f3rym Yola wsp\u00f3\u0142pracuje tak\u017ce na nowym albumie. Dzi\u015b ma 38 lat i dzia\u0142a na przycz\u00f3\u0142ku, kt\u00f3rej ogl\u0105daj\u0105cy j\u0105 na klubowych wyst\u0119pach brytyjscy s\u0142uchacze mogli si\u0119 nie spodziewa\u0107 &#8211; \u015bpiewa pe\u0142ne nieprawdopodobnej energii i \u017cywio\u0142owo\u015bci piosenki z pogranicza soulu\/R&amp;B i country. I mo\u017cna mie\u0107 tony uprzedze\u0144 do tej sfery gatunkowej, mo\u017cna si\u0119 \u015bmia\u0107 na stylistyczne klisze, ale trzeba by mie\u0107 serce z kamienia, \u017ceby by\u0107 na to odpornym, bo rzecz jest wokalnie porywaj\u0105ca i brzmieniowo perfekcyjna. Tak jak ca\u0142a kariera Yoli toczy si\u0119 na d\u0142ugim czasie, tak i jej utwory (<a href=\"https:\/\/youtu.be\/iuBTDNxEeMc\">cho\u0107by w wersji scenicznej<\/a>) w ko\u0144cu chwytaj\u0105 za gard\u0142o, powoli stopniuj\u0105c emocje. Grammy ma kilka przegr\u00f3dek dla takiej muzyki i w kolejnym rozdaniu b\u0119d\u0119 trzyma\u0142 kciuki za rewan\u017c Yoli w konkurencji z Eilish. To wcale nie jest niemo\u017cliwe. I to te\u017c troch\u0119 jak czekanie na napisy ko\u0144cowe &#8211; te starego kina: happy end.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>YOLA <em>Stand for Myself<\/em><\/strong>, Easy Eye Sound 2021, <strong>7-8\/10<\/strong>\u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=613207908\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/iamyola.bandcamp.com\/album\/stand-for-myself\">Stand For Myself by Yola<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Dzi\u015b trzy p\u0142yty muzycznego \u015brodka z ostatniego pi\u0105tku lepsze ni\u017c album Billie Eilish. Ale przy okazji s\u0142owo o tym, \u017ce cho\u0107 p\u0142yta to nie film, coraz bardziej potrzebuje napis\u00f3w ko\u0144cowych. Oddzielona od no\u015bnika, s\u0142uchana w streamingu, z coraz wi\u0119kszym trudem informuje nas o tym, kto j\u0105 nagra\u0142. Ale przecie\u017c na koncertach mo\u017cna &#8211; i te [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":29920,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12,3,3681,312,120,3319,3309,4543,1249,106],"tags":[86,3534,4825,4811,4826],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/29916"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=29916"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/29916\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":29922,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/29916\/revisions\/29922"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/29920"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=29916"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=29916"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=29916"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}