{"id":3004,"date":"2012-05-30T17:22:36","date_gmt":"2012-05-30T15:22:36","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3004"},"modified":"2012-05-30T21:52:29","modified_gmt":"2012-05-30T19:52:29","slug":"nowa-plaza-vs-stara-plaza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/05\/30\/nowa-plaza-vs-stara-plaza\/","title":{"rendered":"Nowa pla\u017ca vs. stara pla\u017ca"},"content":{"rendered":"

Dzi\u015b odcinek pod has\u0142em „Zr\u00f3bmy album jak w 1966”. Beach House<\/strong> wydali now\u0105 p\u0142yt\u0119. The Beach Boys<\/strong> te\u017c wydali now\u0105 p\u0142yt\u0119. Jedni i drudzy m\u00f3wili o tym, \u017ce ma by\u0107 troch\u0119 w klimacie „Pet Sounds”, s\u0142ynnej p\u0142yty Beach Boys\u00f3w z roku 1966. Ani jednym, ani drugim do ko\u0144ca si\u0119 to nie uda\u0142o, ale warto si\u0119 ws\u0142ucha\u0107 w efekty – i por\u00f3wna\u0107.<\/p>\n

Pierwszym moim zetkni\u0119ciem z ocen\u0105 nowej p\u0142yty „Bloom” duetu Beach House, by\u0142a recenzja w „The Quietus”<\/a>. G\u0142\u0119boko trafna („to idealny zestaw piosenek”) i g\u0142\u0119boko niesprawiedliwa („irytuj\u0105co bezpieczny” i „niesatysfakcjonuj\u0105cy”) zarazem. Nikt, kto przyzna\u0142 si\u0119 do polubienia pierwszej p\u0142yty Nory Jones i kiedykolwiek uzna\u0142, \u017ce chillout mo\u017ce by\u0107 czym\u015b po\u017cytecznym, nie zgodzi si\u0119 pewnie z takim podej\u015bciem do oceny bardzo dot\u0105d wychwalanych BH. Oho, pomy\u015bla\u0142em, hajp opada. Najwy\u017csza wi\u0119c pora zacz\u0105\u0107 s\u0142ucha\u0107, tym bardziej, \u017ce w mojej opinii ka\u017cda z dotychczasowych p\u0142yt by\u0142a lepsza od poprzedniej. Ja dot\u0105d, owszem, s\u0142ysza\u0142em u Beach House monotoni\u0119, zbytni\u0105 jednolito\u015b\u0107 (by\u0142a nawet dyskusja na ten temat tutaj<\/a>), ale nigdy nie us\u0142ysza\u0142em tylu \u015bwietnych kompozycji, co tutaj: „Myth”, „Lazuli”, „The Hours”, „Wishes”, „Irene”… niez\u0142a paczka jak na p\u0142yt\u0119 niesatysfakcjonuj\u0105c\u0105. Ja tam wreszcie si\u0119 ostatecznie do duetu z Baltimore przekona\u0142em.<\/p>\n

Przechwa\u0142ki Alexa Scally’ego, \u017ce „Bloom” to po trosze „Disintegration” The Cure i „Pet Sounds” The Beach Boys maj\u0105 pokrycie w faktach, z ma\u0142ym zastrze\u017ceniem. Scally na The Beach Boys patrzy przez pryzmat Mazzy Star i okolic, odbiera ich za po\u015brednictwem lat 80., co zupe\u0142nie zmienia obraz rzeczy. „Bloom” ma momenty, gdy brzmi jak My Bloody Valentine kompletnie pozbawione si\u0142y uderzenia. W „Wishes” rzeczywi\u015bcie przypomina The Cure z ko\u0144ca lat 80. To w og\u00f3le epoka, kt\u00f3r\u0105 sobie wyra\u017anie upodobali. Nie na darmo pod recenzj\u0105 w „The Quietus” broni ich Simon Raymonde, owszem, wydawca, ale te\u017c gwiazda muzyki z tamtej epoki: „O, tak, czyta si\u0119 to jak recenzje wi\u0119kszo\u015bci p\u00f3\u017aniejszych p\u0142yt Cocteau Twins, czyli: Czemu nie wzi\u0119li si\u0119 za hip-hop?<\/em> Pami\u0119tam to jeszcze ca\u0142kiem dobrze”. <\/p>\n

Owszem, po ca\u0142odziennym s\u0142uchaniu „Bloom” zn\u00f3w by\u0142em zm\u0119czony, ale tym razem bardzo usatysfakcjonowany. Przy „Irene” odp\u0142yn\u0105\u0142em tak, jak mi si\u0119 jeszcze przy muzyce Beach House nie zdarza\u0142o.<\/p>\n

\"\"<\/a>BEACH HOUSE „Bloom”<\/strong>
\nSub Pop\/Bella Union 2012
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> 1, 3, 5, 8, 9, 10. <\/p>\n