16 gram\u00f3w. Tyle podobno wa\u017cy jedna p\u0142yta CD. Tak, wiem, \u017ce ma\u0142o kogo jeszcze ten format obchodzi, ale ja jestem ci\u0105gle \u017cywotnie zainteresowany. Do tego dochodzi jakie\u015b 40-60 g wagi pude\u0142ka, mniej w wypadku tekturowej koperty, albo plastikowej obwoluty (wydawnictwa promocyjne). Codziennie czuj\u0119 to na plecach, nosz\u0105c tzw. materia\u0142 ods\u0142uchowy mi\u0119dzy prac\u0105 a domem (nie potrafi\u0119 tak sobie zorganizowa\u0107 elektronicznego obiegu nagra\u0144, \u017ceby tego unikn\u0105\u0107), w poszukiwaniu czasu na zapoznanie si\u0119 z tym materia\u0142em. Ale to zapoznawanie jest tylko drobn\u0105 chwil\u0105 – wi\u0119kszo\u015b\u0107 czasu wype\u0142nia noszenie. A gramy si\u0119 sumuj\u0105. Dzisiaj mia\u0142em stosunkowo lekki dzie\u0144 – wioz\u0142em z domu 31 p\u0142yt, co, zak\u0142adaj\u0105c nawet minimalne 60 g na sztuk\u0119, daje jednak prawie dwa kilogramy. Nie licz\u0119 trafiaj\u0105cych si\u0119 raz na jaki\u015b czas winyli. I niech mi kto\u015b powie, \u017ce muzyki nie jest za du\u017co. <\/p>\n
Kilogramy wo\u017cone lub noszone codziennie w plecaku niszcz\u0105 kr\u0119gos\u0142up, ale tutaj chodzi oczywi\u015bcie przede wszystkim o co\u015b zupe\u0142nie innego. O nadmiar bod\u017ac\u00f3w. W Elbl\u0105gu pod koniec wrze\u015bnia szykuje si\u0119 bardzo powa\u017cna dyskusja kulturoznawcza na temat „kultury nadmiaru”. A skoro rektor Uniwersytetu Fryderyka Chopina zauwa\u017ca, \u017ce muzyki jest za du\u017co<\/a>, to co\u015b musi by\u0107 na rzeczy. <\/p>\n W moim wypadku rzecz wywo\u0142uje natychmiast dwie reakcje: po pierwsze, utrudnia skupienie na jednej p\u0142ycie, po drugie, wyb\u00f3r tego, czym mam si\u0119 zaj\u0105\u0107 na blogu kolejnego dnia. No bo dlaczego niby p\u0142yta wielkiego i szanowanego zespo\u0142u, skoro tego nieznanego i m\u0142odego obok w og\u00f3le jeszcze nie znam? Odk\u0142adam wi\u0119c co rusz pisane w esemesowej, jednozdaniowej formule notki o r\u00f3\u017cnych rzeczach, kt\u00f3rych s\u0142ucha\u0142em. Poni\u017cej cz\u0119\u015b\u0107 materia\u0142u z ostatnich miesi\u0119cy, mo\u017ce dzi\u0119ki temu b\u0119d\u0119 mia\u0142 z p\u00f3\u0142 kilo mniej w torbie.<\/p>\n A w ten weekend – plus bardzo rockandrollowego, pewnie najbardziej w historii – otwarcia igrzysk olimpijskich, tak\u017ce dwa festiwale: Audioriver<\/a> w P\u0142ocku i D\u017awi\u0119ki P\u00f3\u0142nocy<\/a> w Gda\u0144sku. <\/p>\n NENEH CHERRY & THE THING „The Cherry Thing”<\/strong> (6\/10) Smalltown Supersound NED COLLETTE & WIREWALKER „2”<\/strong> (6\/10) Fire FUN. „Some Nights”<\/strong> (5\/10) Fueled By Ramen GARBAGE „Not Your Kind Of People” <\/strong>(5\/10) Stun Volume MELODY GARDOT „The Absence”<\/strong> (6\/10) Decca GARLAND JEFFREYS „The King of In Between”<\/strong> (5\/10), Big Lake Music HOT CHIP „In Our Hands” <\/strong>(7\/10) Domino JAZZANOVA „Funkhaus Studio Sessions with Band and Paul Randolph” <\/strong>(6\/10) Sonar Kollektiv MICHA\u0141 JURKIEWICZ „Gra mandolina”<\/strong> (3\/10) Towarowy Transport Drogowy Adam Konieczny\/EMI KEVIN TIHISTA’S RED TERROR „On This Dark Street” <\/strong>(6\/10) Broken Horse LADYHAWKE „Anxiety”<\/strong> (4\/10) Modular LEMONADE „Driver”<\/strong> (4\/10), True Panther Sounds NANCY REGAN „Warszawa Gda\u0144ska”<\/strong> (5\/10) Lou & Rocked Boys OPOSSOM „Electric Hawaii”<\/strong> (5\/10) Fire R\u00d3\u017bNI WYKONAWCY „Magiel Wagli”<\/strong> (6\/10) Sony SIGUR R\u00d3S „Valtari” <\/strong>(7\/10) Parlophone THE TALLEST MAN ON EARTH „There’s No Leaving Now”<\/strong> (7\/10) Dead Oceans TEEN DAZE „All of Us, Together”<\/strong> (7\/10) Lefse Records THE WALKMEN „Heaven”<\/strong> (6\/10) Bella Union MARCIN WAWRZYNOWICZ „Camamey” <\/strong>(4\/10) Polskie Radio 16 gram\u00f3w. Tyle podobno wa\u017cy jedna p\u0142yta CD. Tak, wiem, \u017ce ma\u0142o kogo jeszcze ten format obchodzi, ale ja jestem ci\u0105gle \u017cywotnie zainteresowany. Do tego dochodzi jakie\u015b 40-60 g wagi pude\u0142ka, mniej w wypadku tekturowej koperty, albo plastikowej obwoluty (wydawnictwa promocyjne). Codziennie czuj\u0119 to na plecach, nosz\u0105c tzw. materia\u0142 ods\u0142uchowy mi\u0119dzy prac\u0105 a domem (nie […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3232,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[312,120,558,910,4,1059,557],"tags":[1071,1061,1062,1064,1065,1067,1012,1068,1073,1063,1066,1069,1060,1042,1070,1007,1072,179,672,371,40],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3048"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3048"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3048\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3238,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3048\/revisions\/3238"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3232"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3048"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3048"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3048"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nTracklista na tak, podej\u015bcie zespo\u0142u tak\u017ce, ale Neneh Cherry robi Lamb z The Thing.<\/p>\n
\nAustralijski bard w Berlinie = nieuchronne skojarzenia z Cave’em i Cohenem, niez\u0142e, ale roz\u015bmiesza mnie odk\u0105d w pewnym momencie wokal skojarzy\u0142 mi si\u0119 z Amand\u0105 Lear.<\/p>\n
\nTo mia\u0142 by\u0107 chyba kolejny Vampire Weekend, ale przyjecha\u0142o Queen i opanowali lokal. <\/p>\n
\nTak cool<\/em>, \u017ce nie wzbudza ludzkich uczu\u0107, ale z drugiej strony – mimo up\u0142ywu lat wci\u0105\u017c nie uda\u0142o im si\u0119 zapracowa\u0107 na swoj\u0105 nazw\u0119.<\/p>\n
\nZ Melody w stylu retro ci\u0105gle wol\u0119 Melody Nelson, ta efektownie, ale zbyt ostentacyjnie wiezie si\u0119 na brzmieniu brazylijskiego jazzu. <\/p>\n
\nTytu\u0142 m\u00f3wi o tej popowej p\u0142ycie z bluesowymi nalecia\u0142o\u015bciami wi\u0119cej ni\u017c same piosenki: wzorzec przeci\u0119tno\u015bci.<\/p>\n
\nNie napisa\u0142em, bo napisa\u0142em gdzie indziej i sko\u0144czy\u0142y mi si\u0119 pomys\u0142y – na szcz\u0119\u015bcie zespo\u0142owi nie sko\u0144czy\u0142y si\u0119 pomys\u0142y na tw\u00f3rcze ogrywanie lat 80.<\/p>\n
\nStawia\u0107 na p\u00f3\u0142ce obok Jamiroquai, ze wszystkimi pozytywami i negatywami tego ruchu.<\/p>\n
\nDla amator\u00f3w Van Halena graj\u0105cego poezj\u0119 Zab\u0142ockiego. Co to jest ten andolin, skoro ju\u017c gram wywo\u0142uje takie efekty?<\/p>\n
\nLekkie i \u0142adnie \u015bpiewane rockowe granie na motywach sceny niezale\u017cnej. Przyjemne w ka\u017cdym aspekcie, drugorz\u0119dne te\u017c w ka\u017cdym.<\/p>\n
\nPierwsza p\u0142yta by\u0142a podobno dobra i nic z niej nie pami\u0119tam. Druga p\u0142yta jest na pewno gorsza, wi\u0119c w kwestii pami\u0119ci pewnie nic si\u0119 nie zmieni. <\/p>\n
\nModa na chillwave ci\u0105gle mocna, ale mizeria tak nieudolnych pr\u00f3b spieni\u0119\u017cania tej mody jest w oczywisty spos\u00f3b s\u0142aba.<\/p>\n
\nBardzo tutejsza, brudna i punkowa wizja Warszawy. Ale dojecha\u0142em do ko\u0144ca, cho\u0107by ze wzgl\u0119du na sympati\u0119 dla dworca.<\/p>\n
\nPr\u00f3ba unowocze\u015bnienia Beatles\u00f3w i wczesnego Pink Floyd, kt\u00f3ra pachnie pora\u017ck\u0105 od pierwszej sekundy.<\/p>\n
\nCiekawy pojedynek dw\u00f3ch autorskich kompilacji autor\u00f3w bardzo otwarcie krojonej audycji, z kt\u00f3rego wynika, \u017ce ojciec jest bli\u017cej korzeni, ale syn lepiej czuje bluesa.<\/p>\n
\nRecenzja SR esmesem? Dlaczego nie: w ko\u0144cu powtarzanie po raz setny, \u017ce poziom, styl i chwyty te same, nie ma sensu. Tym bardziej, \u017ce dzia\u0142a te\u017c tak samo.<\/p>\n
\nNie napisa\u0142em nie dlatego, \u017ce nie s\u0142ucha\u0142em, tylko dlatego, \u017ce s\u0142ucha\u0142em i by\u0142o tak mi\u0142o, \u017ce zapomnia\u0142em napisa\u0107 (uwaga na numer 2).<\/p>\n
\nJak dobrze, \u017ce nikt nie \u015bpiewa, bo ta niezauwa\u017calna, mi\u0142a, g\u0142adka muzyka syntezatorowa jako t\u0142o d\u017awi\u0119kowe pomog\u0142a mi napisa\u0107 19 pozosta\u0142ych notek.<\/p>\n
\nNajwi\u0119cej zaciekawionych pyta\u0144 „kto to \u015bpiewa?” od koleg\u00f3w z redakcji zebra\u0142a ta pyta, cho\u0107 udzia\u0142 Robina Pecknolda sprawia, \u017ce w najlepszych momentach to w\u0142a\u015bciwie Fleet Foxes. <\/p>\n
\nSzlachetnie ujazzowiona (Mi\u015bkiewicz, Baron, Majewski itd.) poezja \u015bpiewana do s\u0142\u00f3w g\u0142\u00f3wnie Karola<\/del> Konrada Wojty\u0142y. Jak z krem\u00f3wkami: pewnie s\u0105 tacy, kt\u00f3rych nie zemdli.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"