Tak przynajmniej mawia m\u00f3j znajomy muzyk. I za ka\u017cdym razem, gdy rozmawiamy, rzeczywi\u015bcie wydarza si\u0119 co\u015b, co t\u0119 tez\u0119 potwierdza. Moja mama te\u017c uwa\u017ca, \u017ce nic dzieje si\u0119 bez przyczyny. By\u0142em sk\u0142onny si\u0119 z tym zgodzi\u0107 pi\u0119\u0107 lat temu, gdy raz jedyny wybra\u0142em si\u0119 do Norwegii w celach turystycznych (\u0142adny kraj, ciekawi ludzie, beznadziejna pogoda), po cichu licz\u0105c na to, \u017ce zobacz\u0119 swoich muzycznych faworyt\u00f3w. Mia\u0142em na to siedem dni. A raczej – mieli\u015bmy, bo wybrali\u015bmy si\u0119 z ma\u0142\u017conk\u0105. Nasi muzyczni faworyci z Norwegii dzielili si\u0119 w\u00f3wczas na dwie frakcje:<\/p>\n
1. Supersilent;
\n2. Kings Of Convenience.<\/p>\n
\u017bona – jako wyznawczyni frakcji numer 2 – mia\u0142a niewielkie szanse spotkania. Po p\u0142ycie „Riot on an Empty Street” KOC praktycznie nic nie robili, a Erlend Oye mieszka\u0142 w Berlinie. Ale uda\u0142o si\u0119 przynajmniej w 50 proc. – Erik Glambek B\u00f8e mign\u0105\u0142 nam na ulicy w Bergen, id\u0105c gdzie\u015b w deszczu, pewnie po bu\u0142ki. Ja by\u0142em wyznawc\u0105 frakcji numer jeden, w\u00f3wczas w niez\u0142ym momencie dzia\u0142alno\u015bci (po p\u0142ycie „6”, a przed wydaniem koncertu „7”, kt\u00f3ry nagrywali jeszcze w roku 2004). Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce przez przypadek graj\u0105 na studenckim festiwalu w mie\u015bcie Bergen dok\u0142adnie w tym momencie, kiedy mieli\u015bmy to miejsce (s\u0142awne z okolicznych fiord\u00f3w, w tym drugiego co do wielko\u015bci na \u015bwiecie, co jednak trudno by\u0142o oceni\u0107 w padaj\u0105cym deszczu, oraz z kolorowych domk\u00f3w, kt\u00f3rych kolor\u00f3w i tak nie by\u0142o wida\u0107, bo deszcz pada\u0142 i pada\u0142) odwiedzi\u0107. <\/p>\n
Wtedy koncert tych ostatnich – kt\u00f3rzy jak wiadomo s\u0105 zespo\u0142em wiecznie improwizuj\u0105cym, a potem montuj\u0105cym utwory z tych elektroakustycznych improwizacji – niby mi si\u0119 podoba\u0142, ale zarazem troch\u0119 zawi\u00f3d\u0142. No bo przecie\u017c nie grali utwor\u00f3w z os\u0142awionej „sz\u00f3stki”, tylko improwizacje. I to do\u015b\u0107 dalekie od klimatu albumu „6”. Owszem, pojawia\u0142y si\u0119 w nich charakterystyczne dla tej p\u0142yty motywy syntezatorowe St\u00e5le Storl\u00f8kkena, ale ca\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a oparta na mocniejszych rytmach, ci\u0119\u017ckich \u0142ama\u0144cach, nerwowo granych przez Jarle Vespestada (od ponad roku nie gra ju\u017c w zespole). Jakie\u017c by\u0142o moje zdziwienie, gdy najnowsza p\u0142yta Supersilent, wydana tylko na winylu „11” (pomara\u0144czowa ok\u0142adka) trafia w dok\u0142adnie ten moment dzia\u0142alno\u015bci grupy, przypominaj\u0105c utwory nagrane w studiu Athletic Sound dos\u0142ownie kilka dni po tamtym koncercie w Bergen. Nie jest to naj\u0142atwiejsze wej\u015bcie w i tak bardzo wyrazisty i oryginalny, a przez to nieoczywisty \u015bwiat muzyki Supersilent. Ale dla mi\u0142o\u015bnik\u00f3w tego zespo\u0142u – prawdziwa wisienka na torcie dziesi\u0119ciop\u0142ytowej dyskografii, kt\u00f3r\u0105 zesp\u00f3\u0142 zbudowa\u0142 do tej pory. Nawi\u0105zania do „6” najpe\u0142niej s\u0142ycha\u0107 w „11.4”. No, mo\u017ce jeszcze w \u015bwietnym finale „11.6”. Z kolei „11.2” to jeden z najlepszych moment\u00f3w tr\u0119bacza Arve Henriksena w ca\u0142ej dyskografii grupy. <\/p>\n
P\u0142yta „10”, d\u0142u\u017csze i regularne (dost\u0119pne na CD) wydawnictwo, to z kolei dow\u00f3d tego, \u017ce w trio (Henriksen, Storl\u00f8kken, Helge Sten) zesp\u00f3\u0142 schodzi do poziomu szeptu. Olbrzymi dystans dzieli metalow\u0105, krzykliw\u0105 p\u0142yt\u0119 „8” i ten nowy album, kt\u00f3ry – co nie jest moim ulubionym elementem brzmienia Supersilent – oparty jest na brzmieniach Henriksena. I troch\u0119 za bardzo jak dla mnie ECM-owski. Dodatkowe kilku- albo kilkunastosekundowe przerwy mi\u0119dzy utworami podkre\u015blaj\u0105 jeszcze ten klimat zas\u0142uchania i do\u015b\u0107 ci\u0119\u017cko mi si\u0119 w t\u0119 p\u0142yt\u0119 wchodzi\u0142o, szczeg\u00f3lnie w okresie listopadowej smuty. Helge Sten rzadziej pojawia si\u0119 tu ze swoimi pot\u0119\u017cnymi dronami (wyj\u0105tkiem s\u0105 pot\u0119\u017cne drony w „10.5” i „10.9”), cz\u0119\u015bciej ju\u017c w roli gitarzysty (najlepiej w „10.6”). Je\u015bli kto\u015b nie u\u015bnie przy \u00f3semce, tego czeka sporo ciekawych moment\u00f3w pod koniec p\u0142yty. Ale te\u017c sporo przypadkowo\u015bci, kt\u00f3rej nigdy nie brakowa\u0142o u nastawionej na zaskakiwanie grupie z Norwegii. Z nowo\u015bci – Storl\u00f8kken za fortepianem. „10” i „11” \u0142\u0105czy jedno – na jednej i drugiej pojawiaj\u0105 si\u0119 motywy z utworu „c-6.1” (utwory z kompilacji grupa opatruje literk\u0105 c, po kt\u00f3rej idzie numer kompilacji i numer utworu na danej p\u0142ycie) z albumu „Money Will Ruin Everything 2”.<\/p>\n
Wi\u0119cej do pos\u0142uchania w dzisiejszym Nokturnie w Dw\u00f3jce o 23:15. Szczeg\u00f3\u0142y tutaj<\/a>. W tym, \u017ce dzi\u015b pisz\u0119 o Supersilent te\u017c przecie\u017c nie ma przypadku…<\/p>\n
![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2010\/11\/supersilent_10-150x150.jpg\" "\\"supersilent_10\\"")
<\/a>SUPERSILENT „10”<\/strong>![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2010\/11\/supersilent_11-150x150.jpg\" "\\"supersilent_11\\"")
<\/a>SUPERSILENT „11” <\/strong>