{"id":3075,"date":"2012-06-14T12:43:51","date_gmt":"2012-06-14T10:43:51","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3075"},"modified":"2012-06-14T13:02:22","modified_gmt":"2012-06-14T11:02:22","slug":"dziennikarstwo-dzwiekowe","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/06\/14\/dziennikarstwo-dzwiekowe\/","title":{"rendered":"Dziennikarstwo d\u017awi\u0119kowe"},"content":{"rendered":"

Ka\u017cdy ju\u017c chyba zna termin fotodziennikarstwo. Przyzwyczaili\u015bmy si\u0119 do informacyjnej warto\u015bci fotografii, kt\u00f3ra cz\u0119sto jest bardziej wymowna ni\u017c tekst obok. Ale „dziennikarstwo d\u017awi\u0119kowe” to nowa rzecz. Jasne, radio robi\u0142o co\u015b podobnego przez lata, ale jednak opiera\u0142o si\u0119 na s\u0142owie. Tutaj chodzi za\u015b przede wszystkim o s\u0142uchanie \u015bwiata takim, jakim jest – bez zadawania pyta\u0144. Termin wymy\u015bli\u0142 dla swojej dzia\u0142alno\u015bci Brytyjczyk Peter Cusack, autor wielkiego przedsi\u0119wzi\u0119cia „Sounds from Dangerous Places”, kt\u00f3re w\u0142a\u015bnie zyska\u0142o wymiar p\u0142yty-albumu. Rzecz dokumentuje podr\u00f3\u017ce autora do owych „niebezpiecznych miejsc” i zawiera nagrania terenowe.<\/p>\n

O tym, \u017ce nagrania terenowe bywaj\u0105 niebezpieczne, opowiadali mi ostatnio bohaterowie mojego tekstu o nagraniach terenowych, kt\u00f3ry ukaza\u0142 si\u0119 w „Sztuce \u017bycia”, specjalnym wydawnictwie „Polityki” (tutaj link<\/a>, ale obawiam si\u0119, \u017ce dost\u0119pny tylko dla abonent\u00f3w „Polityki Cyfrowej”). Marin Dymiter m\u00f3wi\u0142, jak nagrywa\u0142 w ubieg\u0142ym roku w trakcie wiosennych sztorm\u00f3w, gdy trudno by\u0142o utrzyma\u0107 statyw z mikrofonem. A ochroniarze zatrzymali go przy okazji nagra\u0144 na terenie centrum handlowego. Tomasz Mirt po nocy wydzwania\u0142 z ulicznego aparatu do mazowieckiego biura kryzysowego, szukaj\u0105c twinpeaksowego klimatu w rzeczywisto\u015bci Legionowa.
\nA Rafa\u0142 Iwa\u0144ski, nagrywaj\u0105c na terenie parku krajobrazowego we wschodniej Szkocji, mia\u0142 problemy z porywistym wiatrem. \u2013 Po kilku kilometrach wspinaczki stan\u0119li\u015bmy na ogromnym klifie, a kilkadziesi\u0105t metr\u00f3w od nas by\u0142a ogromna ska\u0142a, kt\u00f3rej podstawa by\u0142a ju\u017c w morzu \u2013 pe\u0142na niezwykle krzykliwych ptak\u00f3w<\/em> \u2013 wspomina\u0142 w tek\u015bcie. \u2013 Niestety, wiatr by\u0142 tak silny, \u017ce trzeba by\u0142o uwa\u017ca\u0107 by podchodz\u0105c bli\u017cej kraw\u0119dzi nie spa\u015b\u0107 z tego klifu i pr\u00f3bowa\u0142em dokona\u0107 kilku rejestracji na le\u017c\u0105co, przytrzymywany przez przyjaci\u00f3\u0142.<\/em><\/p>\n

Takich sytuacji jest sporo – Geir Jenssen (Biosphere) nagrywa\u0142 na wysoko\u015bci 8219 metr\u00f3w (p\u0142yta „Cho Ouy 8210m”), Jacob Kirkegaard rejestrowa\u0142 drgania wulkaniczne na Islandii. Inni wystawiali si\u0119 na niebezpieczne spotkania z dzik\u0105 zwierzyn\u0105. Cusack poszed\u0142 nieco innym tropem – gdy nagrywa\u0142 d\u017awi\u0119ki owiec w Walii, okaza\u0142o si\u0119, \u017ce okolica zosta\u0142a silnie napromieniowana po katastrofie w Czarnobylu w roku 1986 – a\u017c tam dotar\u0142a radioaktywna chmura i do tej pory owce sprawdza si\u0119 licznikiem Geigera. Potem rejestrowa\u0142 d\u017awi\u0119ki opustosza\u0142ych i czynnych elektrowni atomowych w Wielkiej Brytanii. A wreszcie klucz katastrof ekologicznych zaprowadzi\u0142 go na pola naftowe do Azerbejd\u017canu i wreszcie w stref\u0119 wysiedlon\u0105 po awarii czarnobylskiego reaktora. To wszystko – wraz z dok\u0142adnie spisanymi opowie\u015bciami i zdj\u0119ciami sk\u0142ada si\u0119 na bardzo ciekawe wydawnictwo „Sounds from Dangerous Places”<\/a>. Paradoksalnie Cusackowi wychodzi z tego opowie\u015b\u0107 o wielkim zwyci\u0119stwie natury – dopiero Czarnobyl u\u015bwiadamia mu, jak szybko przyroda jest w stanie zatrze\u0107 \u015blady po katastrofie i wype\u0142ni\u0107 pustk\u0119 pozostawion\u0105 po ewakuacji ludzi. To wszystko nie\u017ale si\u0119 przek\u0142ada na opowie\u015b\u0107 d\u017awi\u0119kow\u0105.<\/p>\n

Nie podejmuj\u0119 si\u0119 wystawia\u0107 oceny p\u0142ycie Cusacka, bo niby wszystko jest muzyk\u0105, ale jednak jego pomys\u0142y wychodz\u0105 bardzo daleko na pole dzia\u0142alno\u015bci krajoznawczej i dziennikarskiej. Za to dzi\u015b wieczorem od 23.00 w radiowej Dw\u00f3jce pr\u00f3bki nagra\u0144 z p\u0142yty „Sounds from Dangerous Places” oraz nagrania terenowe Chrisa Watsona z jego ostatniej p\u0142yty „El Tren fantasma” – i nie tylko. Warto te\u017c zajrze\u0107 na tworzon\u0105 przez Cusacka map\u0119 d\u017awi\u0119k\u00f3w \u015bwiata<\/a>.<\/p>\n

\"\"<\/a>PETER CUSACK „Sounds from Dangerous Places” <\/strong>(2CD + ksi\u0105\u017cka)
\nReR Megacorp. 2012
\n(bez oceny)
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> Dialogu kuku\u0142ki z licznikiem Geigera nagranego w Czarnobylu, d\u017awi\u0119k\u00f3w przyrody, kt\u00f3ra opanowa\u0142a opustosza\u0142\u0105 stref\u0119 katastrofy z 1986 roku, d\u017awi\u0119ku maszyn na polach naftowych nad Morzem Kaspijskim (poni\u017cej fragment).<\/p>\n