{"id":3096,"date":"2012-07-02T23:11:22","date_gmt":"2012-07-02T21:11:22","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3096"},"modified":"2012-07-02T23:36:36","modified_gmt":"2012-07-02T21:36:36","slug":"puszki-okruszki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/07\/02\/puszki-okruszki\/","title":{"rendered":"Puszki okruszki"},"content":{"rendered":"

Cz\u0142owiek reaguje jak maszyna – im d\u0142u\u017cej stoi bezczynnie, tym wi\u0119kszego kopa, mocniejszego impulsu trzeba, \u017ceby zn\u00f3w wprawi\u0107 go w ruch. Nie inaczej recenzent pracuj\u0105cy w trybie codziennym – wy\u015blijcie go na dwa tygodnie urlopu, a b\u0119dzie potem czeka\u0142 nie wiadomo na co, \u017ceby wr\u00f3ci\u0107 do rutyny, czyli zacz\u0105\u0107 pisa\u0107. W moim wypadku by\u0142o to bardzo proste – odebra\u0142em zaleg\u0142\u0105 poczt\u0119, a w niej du\u017ce (je\u015bli powiem, \u017ce wielko\u015bci pude\u0142ka z du\u017c\u0105 ta\u015bm\u0105 do szpulowca, to wyobra\u017ania jeszcze pracuje?) pud\u0142o z trzema p\u0142ytami zestawu „The Lost Tapes” grupy Can<\/strong>. Swoje nie-wiadomo-co znalaz\u0142em wi\u0119c stosunkowo szybko.<\/p>\n

Pierwsza rzecz, kt\u00f3r\u0105 ten zestaw m\u00f3wi, to powszechnie znana prawda. \u017bona jest niezwykle potrzebn\u0105 istot\u0105 w \u017cyciu wi\u0119kszo\u015bci doros\u0142ych m\u0119\u017cczyzn. Najcz\u0119\u015bciej to do niej nale\u017cy wydobywanie swojego m\u0119\u017ca z sytuacji zasiedzenia, takich jak ta opisana powy\u017cej. I nie inaczej by\u0142o z Irminem Schmidtem, dzi\u015b zawiadowc\u0105 przedsi\u0119wzi\u0119cia pod nazw\u0105 Can i jego archiwum. To \u017cona, Hildegarda, zmusi\u0142a go w ko\u0144cu do wykonania ci\u0119\u017ckiej wielogodzinnej pracy i przejrzenia archiwum ta\u015bm grupy Can, z kt\u00f3rych – jak si\u0119 okaza\u0142o – mo\u017cna by\u0142o bez wi\u0119kszego trudu zgra\u0107 50 godzin (!!!) niepublikowanego nigdy materia\u0142u. Te 50 godzin Schmidt wzi\u0105\u0142 na warsztat ze swoim pasierbem, Jono Podmore, a potem z Danielem Millerem, szefem Mute Records. To ich wra\u017cenia, wybory, kompromisy i dyskusje da\u0142y zestaw utwor\u00f3w z lat 1968-1977 zebrany na „The Lost Tapes”. Ta\u015bmy by\u0142y wi\u0119c nie tyle zapomniane przez samych muzyk\u00f3w, co przez d\u0142ugi czas skazane na zapomnienie. <\/p>\n

Jak inni m\u00f3wi\u0105, \u017ce kiedy\u015b muzyka by\u0142a lepsza – nie wierz\u0119. Macie wi\u0119c \u015bwi\u0119te prawo nie wierzy\u0107 w to, co teraz powiem, ale mam nadziej\u0119, \u017ce przynajmniej sprawdzicie. A chc\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce „The Lost Tapes” zgniata (jak tak\u0105 kojarzon\u0105 z zespo\u0142em – poprzez jego nazw\u0119 – puszk\u0119) prawie ca\u0142\u0105 konkurencj\u0119 nowych wydawnictw tego roku. To p\u0142yta niezwykle bezpo\u015brednia, surowa, pe\u0142na nies\u0142ychanej energii, \u017cywio\u0142owego zespo\u0142owego grania, a zarazem dyscypliny rytmicznej. Ch\u0142opcy z dobrych niemieckich artystycznych szk\u00f3\u0142 mia\u017cd\u017c\u0105cy formu\u0142\u0119 rock’n’rolla, kt\u00f3ry by\u0142 na ich prowincji nieosi\u0105galnym idea\u0142em, po\u017c\u0105danym produktem importowanym, ale kt\u00f3rego nie chcieli wprost na\u015bladowa\u0107. Jedna z najbardziej intelektualnych rebelii w dziejach muzyki rozrywkowej.<\/p>\n

Szeroko\u015b\u0107 oferty opowie wam co nieco o potencjale ka\u017cdego z cz\u0142onk\u00f3w tej kolo\u0144skiej ekipy. Frenetyczny funk „Waiting for the Streetcar” pokazuje geniusz Jakiego Liebezeita – jazzmana osadzonego w roli „prymitywnego” gara\u017cowego perkusisty, kt\u00f3ry okaza\u0142 si\u0119 po latach guru nowej fali. No i kr\u00f3ciutki tekst w wykonaniu Malcolma Mooneya z powtarzanym w niesko\u0144czono\u015b\u0107 refrenem ustawia od razu poziom transu na tej p\u0142ycie jako 11 w dziesi\u0119ciostopniowej skali. A w sumie mamy w zestawie a\u017c siedem nagra\u0144 z tym nieocenionym wokalist\u0105.<\/p>\n

„Your Friendly Neighbourhood Whore” to jakby zapowied\u017a perkusyjnego nap\u0119du nagra\u0144 Toma Waitsa – spr\u00f3bujcie w ramach \u0107wiczenia wyobra\u017ani muzycznej zamieni\u0107 sobie g\u0142os Mooneya w tym utworze na ochryp\u0142y timbre Waitsa. „Graublau” to popis Irmina Schmidta – ostra organowa psychodelia z d\u017awi\u0119kiem instrumentu przeobra\u017caj\u0105cym si\u0119 (bez pomocy samplingu ani komputer\u00f3w) w pewnym momencie w terkot silnika. W „Oscura Primavera” gitarzysta Michael Karoli pokazuje niezwyk\u0142e, romantyczne oblicze. B\u0142yszczy te\u017c fla\u017coletami w pierwszych minutach rewelacyjnej „Dead Pigeon Suite”. Holger Czukay gra niczym murzy\u0144ski basista w nieznanej wersji „Midnight Sky”, a chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej zamienia si\u0119 w in\u017cyniera-eksperymentatora, konstruuj\u0105c loopy w precyzyjnym monta\u017cu ta\u015bm. Ale oczywi\u015bcie najwa\u017cniejsze jest tu jak zwykle w wypadku tej grupy granie wsp\u00f3lne.<\/p>\n

Spora cz\u0119\u015b\u0107 wczesnych eksperyment\u00f3w ze Schloss Norvenich wyprzedzi\u0142a dzia\u0142ania Pink Floyd znane np. z „Ummagummy” (vide „Blind Mirror Surf”), psychodeliczne repetycje zawstydzi\u0142yby Hawkwind, crescenda zadziwi\u0142yby dzisiejszych postrockowc\u00f3w. S\u0105 momenty, kt\u00f3re uciesz\u0105 fan\u00f3w rocka progresywnego, s\u0105 punkowe, mamy tu Can jako tw\u00f3rc\u00f3w muzyki ilustracyjnej, w zgodzie ze swoj\u0105 teuto\u0144sko-afryka\u0144sk\u0105 wizj\u0105 funku, czasem z recyklingiem fragment\u00f3w ju\u017c znanych z dyskografii Can („Dead Pigeon Suite” zawiera elementy „Vitamin C”). Albo i recyklingiem og\u00f3lnie znanych motyw\u00f3w, jak „Hunters and Collectors” powi\u0105zane z motywem z „Peter Gun” w utworze „Midnight Men”. Jest nawet wariackie fusion w ich wykonaniu („Godzilla Fragment”, p\u00f3\u017ane „Networks of Foam”, „Barnacles”). S\u0105 improwizacje w studiu, no i nagrania koncertowe. <\/p>\n

Jako\u015b\u0107 nagrania – szczeg\u00f3lnie najwcze\u015bniejszych nagra\u0144 – jest po prostu powalaj\u0105ca. To, co dzi\u015b zaskakuje, kiedy\u015b wynika\u0142o z biedy – utwory rejestrowane by\u0142y praktycznie 1:1 na magnetofon Revoxa, bez kombinowania i nak\u0142adek, z precyzyjnie ustawionym brzmieniem i poziomami. Przeniesione dzi\u015b na no\u015bnik cyfrowy maj\u0105 dynamik\u0119 pr\u00f3by zespo\u0142u odbywaj\u0105cej si\u0119 w pokoju s\u0142uchacza. Oczywi\u015bcie, cz\u0119\u015b\u0107 szczeg\u00f3\u0142\u00f3w szlag trafi\u0142, ale fakt, \u017ce wszystko balansuje chwilami na granicy przesteru, tylko dodaje emocji i dramaturgii.<\/p>\n

To d\u0142ugi zestaw. 196 minut materia\u0142u d\u017awi\u0119kowego. Co jasne – r\u00f3\u017cnej jako\u015bci. Ale powiedzie\u0107, \u017ce na ta\u015bmach odrzuconych na ponad 40 lat zdarza si\u0119 jaki\u015b s\u0142abszy utw\u00f3r to jak uzna\u0107, \u017ce od czasu w\u015br\u00f3d papie\u017cy trafia si\u0119 jaki\u015b katolik. Oczywista oczywisto\u015b\u0107. Rzecz w tym, \u017ce teraz ka\u017cdy sobie z tego wymontuje w\u0142asne 50 minut genialnej p\u0142yty Can, jednej z najlepszych, jakie ten zesp\u00f3\u0142 mia\u0142 na koncie. A takie rzeczy w dzisiejszym \u015bwiecie, kt\u00f3ry przegl\u0105da ju\u017c najg\u0142\u0119biej schowane ta\u015bmy ze starociami, to ju\u017c naprawd\u0119 du\u017ca rzadko\u015b\u0107.<\/p>\n

Te okruszki z Puszki robi\u0105 takie wra\u017cenie, \u017ce serce si\u0119 kraje na my\u015bl o tym, \u017ce w czasach trudnej dost\u0119pno\u015bci do ta\u015bm zesp\u00f3\u0142 wykorzystywa\u0142 wielokrotnie te same, kasuj\u0105c poprzednie sesje, a gdy wprowadzi\u0142 si\u0119 do nowocze\u015bniejszych, wielo\u015bcie\u017ckowych studi\u00f3w nagraniowych, wykorzystywa\u0142 ta\u015bmy Ampex, kt\u00f3rych jako\u015b\u0107 – jak utrzymuj\u0105 dzi\u015b ludzie pracuj\u0105cy nad t\u0105 kompilacj\u0105 – znacznie szybciej si\u0119 degraduje. A muzycznie mamy tu w ko\u0144cu do czynienia z czym\u015b naprawd\u0119 ponadczasowym.<\/p>\n

\"\"<\/a>CAN „The Lost Tapes”<\/strong> 3CD
\nSpoon\/Mute 2012
\n9\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Waiting for the Streetcar”, „Graublau”, „Spoon – Live”, „Dead Pigeon Suite”, „Midnight Men”, „Messer, Scissors, Fork and Light”, ale lepiej w ca\u0142o\u015bci. Przy okazji polecam moje stare\u0144kie ju\u017c, ale chyba ci\u0105gle aktualne rozmowy z cz\u0142onkami Can – dwie wisz\u0105 tutaj<\/a>, a po takim impulsie jak „The Lost Tapes” chyba przyjdzie mi te\u017c przejrze\u0107 na nowo i zredagowa\u0107 pe\u0142n\u0105 wersj\u0119 rozmowy z Irminem Schimdtem. \ud83d\ude42<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> CAN – „The Lost Tapes” \/ „Millionenspiel”<\/a> by ramDADAdej<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Cz\u0142owiek reaguje jak maszyna – im d\u0142u\u017cej stoi bezczynnie, tym wi\u0119kszego kopa, mocniejszego impulsu trzeba, \u017ceby zn\u00f3w wprawi\u0107 go w ruch. Nie inaczej recenzent pracuj\u0105cy w trybie codziennym – wy\u015blijcie go na dwa tygodnie urlopu, a b\u0119dzie potem czeka\u0142 nie wiadomo na co, \u017ceby wr\u00f3ci\u0107 do rutyny, czyli zacz\u0105\u0107 pisa\u0107. W moim wypadku by\u0142o to […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3102,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[31,120,7,633,910,634],"tags":[449,1025,450,1022,1024,1023],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3096"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3096"}],"version-history":[{"count":12,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3096\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3109,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3096\/revisions\/3109"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3102"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3096"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3096"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3096"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}