{"id":31002,"date":"2021-11-22T11:02:54","date_gmt":"2021-11-22T10:02:54","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=31002"},"modified":"2021-11-22T11:15:58","modified_gmt":"2021-11-22T10:15:58","slug":"trzy-kompozytorki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2021\/11\/22\/trzy-kompozytorki\/","title":{"rendered":"Trzy kompozytorki"},"content":{"rendered":"<p>Serwis Trzej Kompozytorzy nie istnieje, a pod adresem trzejkompozytorzy.pl &#8211; za\u0142o\u017conym przez publiczny instytut NInA, p\u00f3\u017aniej przeformatowany w FINA i mocno zdewastowany politycznie &#8211; mo\u017cna znale\u017a\u0107 dzi\u015b tylko reklamy suplement\u00f3w diety, a wchodz\u0105cych witaj\u0105 takie kategorie jak <em>detox<\/em>, <em>stawy i ko\u015bci<\/em> czy <em>prostata<\/em>. Tyle w kwestii Pendereckiego, Lutos\u0142awskiego i G\u00f3reckiego, kt\u00f3rzy &#8211; jako \u017ar\u00f3d\u0142o inspiracji &#8211; pojawi\u0105 si\u0119 momentami i w dzisiejszym wpisie. Tak si\u0119 bowiem z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce trzy spo\u015br\u00f3d najciekawszych premier p\u0142ytowych tygodnia to albumy trzech kompozytorek funkcjonuj\u0105cych gdzie\u015b pomi\u0119dzy filharmoni\u0105 a klubem. W strefie, kt\u00f3ra dzi\u0119ki sukcesom Hildur Gu\u00f0nad\u00f3ttir, a wcze\u015bniej J\u00f3hanna J\u00f3hannssona, doczeka\u0142a si\u0119 nieco wi\u0119kszej uwagi.\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/ikCYZOpLWL0\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n<p>Pierwsza z tych kompozytorek to oczywi\u015bcie <strong>Resina<\/strong>. Czyli Karolina Rec &#8211; niedawna <a href=\"https:\/\/www.polityka.pl\/podkasty\/kulturanaweekend\/2144100,1,kiedy-odbiera-mowe-muzyka-inspirowana-strajkiem-kobiet-i-nie-tylko.read\">bohaterka podkastu POLITYKI<\/a>, wiolonczelistka o do\u015b\u0107 nietypowej drodze prowadz\u0105cej od formacji Kings Of Caramel, przez kolejne solowe pr\u00f3by, a\u017c po tegoroczne przedsi\u0119wzi\u0119cie zrealizowane ze wsparciem 23-osobowego ch\u00f3ru 441 Hz. I pod okiem Daniela Rejmera &#8211; kto pami\u0119ta albumy Bena Frosta, z <em>Auror\u0105<\/em> i muzyk\u0105 do <em>Fortitude<\/em> na czele, zdaje sobie spraw\u0119 z umiej\u0119tno\u015bci Rejmera w dziedzinie kreacji mocnych brzmie\u0144. P\u0142yt\u0119 Speechless wzmocni\u0142 paroma efektami wow, cho\u0107 i wyj\u015bciowy materia\u0142, nagrywany przez Micha\u0142a Kupicza podczas Strajku Kobiet, wsparty pot\u0119\u017cnymi partiami b\u0119bn\u00f3w Mateusza Rychlickiego (go\u015bcinnie jeszcze Magdalena Gajdzica i Micha\u0142 Fojcik), musia\u0142 by\u0107 pot\u0119\u017cny. To najpe\u0142niejsza, z najwi\u0119kszym rozmachem stworzona realizacja w dorobku Resiny, a przy tym album bardzo r\u00f3\u017cnorodny &#8211; ch\u00f3r bywa tu bohaterem zbiorowym, jak w <em>Failed Myth Simulation<\/em>, albo w <em>Recall<\/em>, ale bywa te\u017c po prostu tworzywem d\u017awi\u0119kowym, jak w zmierzaj\u0105cym w stron\u0119 filmowej estetyki J\u00f3hannssona <em>Darwin&#8217;s Finches<\/em>. Estetycznie w paru momentach rzecz zbli\u017ca si\u0119 te\u017c (jak w <em>Horse Tail<\/em>) w\u0142a\u015bnie do muzyki Pendereckiego, ale te\u017c odwo\u0142uje si\u0119 wprost do noise&#8217;u &#8211; szczeg\u00f3lnie mocno w drugiej cz\u0119\u015bci albumu, dla kt\u00f3rego szczeg\u00f3lnie wa\u017cnym momentem, ogniskuj\u0105cym te transformacje smyczkowych brzmie\u0144 i g\u0142os\u00f3w, wydaje si\u0119 niezbyt d\u0142ugi utw\u00f3r <em>Unveiling<\/em>. On tak\u017ce najlepiej definiuje pozycj\u0119, kt\u00f3r\u0105 zajmuje Resina &#8211; alternatywn\u0105 wobec popularnego zjawiska tzw. <em>modern classical<\/em> z postaci\u0105 jego najwi\u0119kszej gwiazdy Maxa Richtera.\u00a0 \u00a0<\/p>\n<p><strong>RESINA <em>Speechless<\/em><\/strong>, FatCat 2021\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=916491304\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/resina.bandcamp.com\/album\/speechless\">Speechless by Resina<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>O ile w wypadku Resiny mieli\u015bmy wiele zapowiedzi zbli\u017caj\u0105cego si\u0119 albumu redefiniuj\u0105cego jej brzmienie, to kompletnym zaskoczeniem by\u0142a dla mnie p\u0142yta <strong>Olivii Block<\/strong> <em>Innocent Passage in the Territorial Sea<\/em>. Tu instrumentarium jest bardziej oszcz\u0119dne: organy, syntezator Organelle, Mellotron (pono\u0107 zepsuty), ta\u015bma. Plus grzybki halucynogenne przyjmowane przez chicagowsk\u0105 artystk\u0119 podczas pandemicznych lockdown\u00f3w, kt\u00f3re zaowocowa\u0142y tym w\u0142a\u015bnie albumem. <em>Axiolite<\/em> wr\u00f3\u017cy du\u017co, ale to, co si\u0119 dzieje p\u00f3\u017aniej, wychodzi poza ramy powoli rozwijaj\u0105cej si\u0119 muzyki dronowej. \u015awietne <em>Great Northern, 34428<\/em> brzmi jak pr\u00f3ba redefinicji post-rocka. <em>En Echelon<\/em>\u00a0 to co\u015b pomi\u0119dzy bezlitosn\u0105 pulsacj\u0105 Suicide a emocjonuj\u0105c\u0105 matematyk\u0105 Steve&#8217;a Reicha. Fina\u0142owe <em>Rivers in Reverse<\/em> wydaje si\u0119 z kolei fascynuj\u0105c\u0105 podr\u00f3\u017c\u0105 w krain\u0119 metalicznych pog\u0142os\u00f3w. Owszem, jest w tym co\u015b z science fiction, kt\u00f3r\u0105 Block odnalaz\u0142a w otaczaj\u0105cej nas rzeczywisto\u015bci. Ale te\u017c psychodelicznego do\u015bwiadczenia charakterystycznego dla szko\u0142y syntezatorowej ameryka\u0144skiego Zachodniego Wybrze\u017ca, no i tw\u00f3rc\u00f3w dronowego minimalizmu. Tyle \u017ce podane w spos\u00f3b zaskakuj\u0105co wr\u0119cz kompaktowy i atrakcyjny. To jedna z mniej ambientowych p\u0142yt w katalogu Room40, a przy tym rzecz wyra\u017anie otwarta na szersz\u0105 publiczno\u015b\u0107 &#8211; zdecydowanie nie do przeoczenia!\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>OLIVIA BLOCK<em> Innocent Passage in the Territorial Sea<\/em><\/strong>, Room40 2021\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2906280018\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/oliviablock.bandcamp.com\/album\/innocent-passage-in-the-territorial-sea\">Innocent Passage in the Territorial Sea by Olivia Block<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>Czwarta autorska p\u0142yta <strong>Jessiki Moss<\/strong> &#8211; skrzypaczki dobrze znanej z licznych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 montrealskiej sceny muzycznej &#8211; to niez\u0142a klamra dla dzisiejszego wpisu. Bo, podobnie jak Resina, Kanadyjka wykorzystuje tu g\u0142os. Cho\u0107 wprowadzany jest w dalszej cz\u0119\u015bci albumu i s\u0142abo wyeksponowany. A tym, kim dla Resiny by\u0142 Daniel Rejmer, tutaj jest miejscowy guru ze studia Hotel2Tango, autor miksu tego albumu Radwan Ghazi Moumneh. Phosphenes to zasadniczo dwa bloki: trzycz\u0119\u015bciowa kompozycja <em>Contemplation<\/em> z melancholijn\u0105 multiplikacj\u0105 smyczkowych linii mog\u0142aby trafi\u0107 do filharmonii &#8211; to styl utwor\u00f3w rodem cho\u0107by z wieczornych koncert\u00f3w festiwalu Auksodrone, kt\u00f3re \u0142atwo by by\u0142o zestawia\u0107 z kompozycjami XX-wiecznych klasyk\u00f3w. Najmocniejszy gest tego typu w dyskografii Moss. Mnie jednak bardziej przekonuj\u0105 <em>Let Down<\/em> i <em>Distortion Harbour<\/em> &#8211; ta pierwsza mog\u0142aby teoretycznie trafi\u0107 nawet na <em>Speechless<\/em>, druga, wielobarwna, wykorzystuj\u0105ca g\u0142os i kontrabasowe partie Thierry&#8217;ego Amara, zapewne najmocniej przekona fan\u00f3w GY!BE czy Silver Mt. Zion. Fina\u0142owe <em>Memorizing and Forgetting<\/em> by\u0142o ju\u017c pewnym rozczarowaniem. Je\u015bli jest w tym melancholijny lament, to mniej przekonuj\u0105cy ni\u017c w cyklu <em>Contemplation<\/em>. Cho\u0107 ca\u0142a p\u0142yta warta d\u0142u\u017cszego przystanku.\u00a0 \u00a0<\/p>\n<p><strong>JESSICA MOSS <em>Phosphenes<\/em><\/strong>, Constellation 2021\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1620925433\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/jessicamoss.bandcamp.com\/album\/phosphenes\">Phosphenes by Jessica Moss<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Serwis Trzej Kompozytorzy nie istnieje, a pod adresem trzejkompozytorzy.pl &#8211; za\u0142o\u017conym przez publiczny instytut NInA, p\u00f3\u017aniej przeformatowany w FINA i mocno zdewastowany politycznie &#8211; mo\u017cna znale\u017a\u0107 dzi\u015b tylko reklamy suplement\u00f3w diety, a wchodz\u0105cych witaj\u0105 takie kategorie jak detox, stawy i ko\u015bci czy prostata. Tyle w kwestii Pendereckiego, Lutos\u0142awskiego i G\u00f3reckiego, kt\u00f3rzy &#8211; jako \u017ar\u00f3d\u0142o inspiracji [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":31003,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,3319,444,3309,4543,1249],"tags":[5086,5087,3590],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31002"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=31002"}],"version-history":[{"count":12,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31002\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":31015,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31002\/revisions\/31015"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/31003"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=31002"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=31002"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=31002"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}