{"id":31020,"date":"2021-11-25T08:00:41","date_gmt":"2021-11-25T07:00:41","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=31020"},"modified":"2021-11-25T15:24:16","modified_gmt":"2021-11-25T14:24:16","slug":"klasyki-na-ktore-zaslugujemy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2021\/11\/25\/klasyki-na-ktore-zaslugujemy\/","title":{"rendered":"Klasyki, na kt\u00f3re zas\u0142ugujemy"},"content":{"rendered":"<p>Hubbard? Jaki to Hubbard?! Przecie\u017c nie Freddie. A<em> International Karate<\/em> nie jest standardem jazzowym. Jasne &#8211; Rob Hubbard, autor znakomitych soundtrack\u00f3w do gier na komputery o\u015bmiobitowe, to troch\u0119 innego typu klasyk. Dodatkowo jeszcze &#8211; co jasne dla ka\u017cdego, kto<em> International Karate<\/em> odbiera\u0142 kr\u00f3tko po filmie <em>Weso\u0142ych \u015bwi\u0105t, pu\u0142kowniku Lawrence<\/em>, klasyk bardzo mocno inspiruj\u0105cy si\u0119 przy tej okazji filmow\u0105 melodi\u0105 Ryuichiego Sakamoto.&nbsp; Mo\u017cna nawet powiedzie\u0107, \u017ce mniej wi\u0119cej to, co zrobi\u0142 Hubbard, kt\u00f3ry &#8222;uo\u015bmiobitowa\u0142&#8221; Sakamoto, odwr\u00f3ci\u0142 w\u0142a\u015bnie <strong>Mi\u0142osz P\u0119kala<\/strong>, &#8222;uakustyczniaj\u0105c&#8221; Hubbarda. Zaraz na wst\u0119pie na albumie <em>8 Pieces in Different Tempos<\/em> dostajemy dzi\u0119ki temu utw\u00f3r, kt\u00f3ry du\u017co nam opowiada o ca\u0142ym pomy\u015ble. Soundtracki z gier na ZX Spectrum czy Commodore 64 nie przestaj\u0105 fascynowa\u0107, ale na fali sentymentu ogrywa si\u0119 je g\u0142\u00f3wnie komercyjnie &#8211; w oryginale (przenosz\u0105c nawet s\u0142ynn\u0105 ko\u015b\u0107 SID z C64 do nowoczesnych urz\u0105dze\u0144) albo w wersjach na orkiestr\u0119. P\u0119kala podszed\u0142 do tego z inwencj\u0105 i zobaczy\u0142 w utworze Hubbarda klasyk godny powa\u017cnego potraktowania. I miejmy nadziej\u0119, \u017ce ca\u0142y jego album zostanie z kolei potraktowany powa\u017cnie przez publiczno\u015b\u0107.&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/IU5h_5rL044\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n<p>Z tym traktowaniem rzecz jest nieoczywista. Klasycznie wykszta\u0142cony perkusista i adiunkt na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina jest wprawdzie postaci\u0105 pracowit\u0105 i z kapitalnymi dokonaniami na koncie, ale wci\u0105\u017c nieodkryt\u0105 dla du\u017cej cz\u0119\u015bci publiczno\u015bci. Powiedzia\u0142bym nawet, \u017ce jest nawet jednym z najmocniej skrywanych skarb\u00f3w polskiej sceny. Pami\u0119tam, \u017ce gdy pisa\u0142em o jego ma\u0142\u017ce\u0144skim duecie z Magdalen\u0105 Kordylasi\u0144sk\u0105-P\u0119kal\u0105 przy okazji <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2016\/07\/27\/elektronika-bardzo-analogowa\/\">albumu <em>Utwory na perkusj\u0119 i urz\u0105dzenia elektroakustyczne<\/em><\/a>, narzeka\u0142em, \u017ce ci\u0119\u017cko by\u0142o wklei\u0107 jakikolwiek link do muzyki. Teraz ju\u017c jest na Bandcampie, wsp\u00f3lnie z albumem <em>Modular<\/em> tego samego duetu, kt\u00f3ry <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2018\/08\/22\/szczegolny-wagon-pkp\/\">mocno chwali\u0142em<\/a> i umie\u015bci\u0142em w czo\u0142\u00f3wce krajowego podsumowania roku 2018, uznaj\u0105c przy okazji za troch\u0119 niedoceniony. Nowego albumu P\u0119kali <em>8 Pieces&#8230;<\/em> na razie nie ma w streamingu (o wydanym pono\u0107 tego samego dnia <em>Monopercussion 2<\/em> mog\u0119 tylko powiedzie\u0107, \u017ce s\u0142ysza\u0142em, \u017ce si\u0119 ukaza\u0142), zostaje CD i zapowiadana na 3.12 wersja LP, a mamy do czynienia z najbardziej przyst\u0119pn\u0105 p\u0142yt\u0105 w dorobku perkusisty, w dodatku p\u0142yt\u0105, kt\u00f3rej potencja\u0142 komercyjny wykracza poza ten jeden utw\u00f3r Hubbarda.<\/p>\n<p>P\u0119kala &#8222;uakustycznia&#8221;, skoro ju\u017c tak to nazwa\u0142em, tak\u017ce inny klasyczny utw\u00f3r elektroniczny &#8211; <em>Juju<\/em> duetu Mouse On Mars. Dlaczego to tak potrzebne? Cho\u0107by po to, by zauwa\u017cy\u0107, \u017ce oryginalna, elektroniczna wersja z lat 90. troch\u0119 si\u0119 ju\u017c zestarza\u0142a. I \u017ce zagrana na spos\u00f3b tradycyjny mo\u017ce du\u017co zyska\u0107, zabrzmie\u0107&#8230; nowocze\u015bniej. A je\u015bli nawet nie zabrzmi, to przeniesie ten utw\u00f3r do kr\u0119gu klasyki otwartego na kolejne wykonania &#8211; podobnie jak to zrobi\u0142 P\u0119kala, w duecie z Hubertem Zemlerem, z po autorsku przearan\u017cowanymi utworami Jlin podczas koncert\u00f3w na krakowskim Unsoundzie (kolejny koncert ju\u017c niebawem <a href=\"https:\/\/www.facebook.com\/events\/4460012057401595\/\">w ursynowskim centrum Alternatywy<\/a>). P\u0119kala jest we wszystkich tych wersjach precyzyjny, ale i bezpretensjonalny. <em>8 Pieces&#8230;<\/em> przenosi nas w \u015bwiat uwolnionej wyobra\u017ani, a nie taniej wirtuozerii. A dwie zacytowane na pocz\u0105tku kompozycje prowadz\u0105 autora do w\u0142asnych &#8211; bardzo bliskich duchowi muzyki z gier wideo (<em>Game #1<\/em>, <em>Contra<\/em>), albo duchowi szlachetnej muzyki z bibliotek d\u017awi\u0119kowych (seria <em>Slow<\/em>) czy nawet o\u015bmiobitowej egzotyki (<em>Plateau<\/em>). P\u0119kala \u0142\u0105czy tu wibrafon oraz inne instrumenty perkusyjne z elektronik\u0105, tworz\u0105c ca\u0142o\u015b\u0107 trzymaj\u0105c\u0105 w momentach wchodz\u0105cych w easy listening standardy dzia\u0142a\u0144 Mitch &amp; Mitch &#8211; co dzi\u015b, mam nadziej\u0119, kogokolwiek przekona. S\u0142uchaczy koncert\u00f3w P\u0119kali i Zemlera z Krakowa (by\u0142 te\u017c tydzie\u0144 temu na radiowej antenie wyst\u0119p w trio z Grzegorzem Tarwidem) prawdopodobnie przekonywa\u0107 nie trzeba.\u00a0<\/p>\n<p>Przy okazji &#8211; cho\u0107 w rozmowie o<em> 8 Pieces&#8230;<\/em> na radiowej antenie autor p\u0142yty m\u00f3wi\u0142 mi o tym, \u017ce nagrywaj\u0105c album my\u015bla\u0142 o muzyce, kt\u00f3ra mog\u0142aby si\u0119 podoba\u0107 jego \u017conie, ewidentnie jest to zestaw, kt\u00f3ry doceni\u0105 tak\u017ce dzieci. Przy okazji <em>Modular<\/em> rzuci\u0142em w recenzji has\u0142o z tytu\u0142u Boards Of Canada: <em>Music Has the Right to Children<\/em>. Teraz spe\u0142ni\u0142o si\u0119 tak\u017ce w odniesieniu do walor\u00f3w brzmieniowych cz\u0119\u015bci nowego repertuaru. Nast\u0119pny krok to jak nic covery, czy w tym wypadku raczej nowe aran\u017cacje, utwor\u00f3w BoC.\u00a0 \u00a0<\/p>\n<p><strong>MI\u0141OSZ P\u0118KALA <em>8 Pieces in Different Tempos<\/em><\/strong>, Gusstaff\/Don&#8217;t Sit On My Vinyl 2021\u00a0<\/p>\n<p>P\u0142yta do pos\u0142uchania i nabycia <a href=\"https:\/\/wsm.serpent.pl\/sklep\/albumik.php,alb_id,70716,8+Pieces+in+Different+Tempos,Milosz+Pekala\">TUTAJ<\/a>, <a href=\"https:\/\/sklep.gusstaff.com\/milosz-pekala-8-pieces-in-different-tempos.html\">TUTAJ<\/a> &#8211; a za granic\u0105 tak\u017ce <a href=\"https:\/\/boomkat.com\/products\/8-pieces-in-different-tempos\">TUTAJ\u00a0<\/a><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Hubbard? Jaki to Hubbard?! Przecie\u017c nie Freddie. A International Karate nie jest standardem jazzowym. Jasne &#8211; Rob Hubbard, autor znakomitych soundtrack\u00f3w do gier na komputery o\u015bmiobitowe, to troch\u0119 innego typu klasyk. Dodatkowo jeszcze &#8211; co jasne dla ka\u017cdego, kto International Karate odbiera\u0142 kr\u00f3tko po filmie Weso\u0142ych \u015bwi\u0105t, pu\u0142kowniku Lawrence, klasyk bardzo mocno inspiruj\u0105cy si\u0119 przy [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":31021,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[534,3,312,120,3319,107,4009,3666,4543,1139,106],"tags":[3662],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31020"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=31020"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31020\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":31029,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31020\/revisions\/31029"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/31021"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=31020"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=31020"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=31020"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}