Klausa Mit Focha<\/strong>, czyli kontynuacji zespo\u0142u Janerki bez Janerki. Pustka, jaka powsta\u0142a w wyniku jego nieobecno\u015bci, \u015bwieci jak lej po bombie po\u015brodku \u015brednio oryginalnej (wbrew opinii pewnego krytyka przytaczanej w ksi\u0105\u017ceczce) nowofalowej zawarto\u015bci muzycznej i bardzo jednostajnego tempa – w stosunku do wybitnej p\u0142yty „Klaus Mitffoch”. To, co zosta\u0142o z dawnego Klausa, to kliniczne brzmienie perkusji Marka Pucha\u0142y. Ca\u0142a reszta udaje, \u017ce nic si\u0119 nie sta\u0142o, a trend obejmuje, mam wra\u017cenie, r\u00f3wnie\u017c teksty, kt\u00f3re s\u0105 nieudan\u0105 podr\u00f3bk\u0105 liryki Lecha Janerki z kompletnie nieczytelnym dla mnie balansowaniem mi\u0119dzy powag\u0105 a \u017cartem. O ile dobrze pami\u0119tam, p\u0142yta spotka\u0142a si\u0119 w swoim czasie z do\u015b\u0107 krytycznym, ale mimo wszystko jeszcze ciep\u0142ym odbiorem. I przy tym bym pozosta\u0142. Dodatek do archiwum. \u017badnej z tych p\u0142yt nie jestem zreszt\u0105 w stanie wys\u0142ucha\u0107 dzi\u015b od pocz\u0105tku do ko\u0144ca bez zgrzytania z\u0119bami.<\/p>\nZestawienie polskich piosenek wszech czas\u00f3w Screenagers, o kt\u00f3rym ju\u017c parokrotnie wspomina\u0142em, proponuje zupe\u0142nie inne spojrzenie na drug\u0105 po\u0142ow\u0119 lat 80. – przez pryzmat nagra\u0144 Anny Jurksztowicz i Papa Dance. Czyli tej kolorowej zas\u0142ony, kt\u00f3r\u0105 kreowa\u0142 p\u00f3\u017any PRL, \u017ceby si\u0119 wydawa\u0142o, \u017ce jest dobrze. Mo\u017ce i s\u0142usznie, ale przyda\u0142aby si\u0119 seria porz\u0105dnych wznowie\u0144 r\u00f3wnie\u017c nagra\u0144 z tej sfery, przyzwoity remastering, bo wersje, kt\u00f3re s\u0105 dost\u0119pne, wymagaj\u0105 zaanga\u017cowania przy s\u0142uchaniu najg\u0142\u0119bszych pok\u0142ad\u00f3w wyobra\u017ani. W dost\u0119pnych edycjach z trudem w og\u00f3le pozwalaj\u0105 na odbi\u00f3r. Poza tym s\u0105 ska\u017cone kompletnym lirycznym brakiem zaanga\u017cowania, s\u0105 w por\u00f3wnaniu z ka\u017cd\u0105 powy\u017cszych p\u0142yt (nawet Rezerwatu) wyabstrahowane z rzeczywisto\u015bci – poza peweksowskim umeblowaniem zwrotek Jurksztowicz. Ale prosz\u0119 pami\u0119ta\u0107, \u017ce pisze te s\u0142owa wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rca jednego z najgorszych zespo\u0142\u00f3w tamtego okresu. Wiem, co to znaczy z\u0142e nagranie, ale z drugiej strony znam pewnie i smak frustracji, uczucia – mam nadziej\u0119, \u017ce m\u0142odsi czytelnicy uwierz\u0105 mi na s\u0142owo – najbardziej powszechnego w p\u00f3\u017anych osiemdziesi\u0105tych.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Mia\u0142em zesp\u00f3\u0142. Najlepsza by\u0142a (o\u015bmielam si\u0119 uzna\u0107) nazwa: Psujnerwy. Pisane razem, literami z heavymetalowego wzornika. Inspirowany Beastie Boys, Van Halenem, Venomem i jeszcze paroma wp\u0142ywowymi zespo\u0142ami. Ale nie brzmia\u0142 nigdy jak \u017caden z nich. W\u0142a\u015bciwie w og\u00f3le nie brzmia\u0142. Zesp\u00f3\u0142 istnia\u0142 w drugiej po\u0142owie lat 80., nagra\u0142 kilka kaset, kt\u00f3re p\u00f3\u017aniej sta\u0142y si\u0119 rozchwytywanym przedmiotem […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3150,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[29,8,312,120,7,280,111,1039,910,557],"tags":[1038,1040,1041],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3147"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3147"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3147\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3157,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3147\/revisions\/3157"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3150"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3147"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3147"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3147"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2012\/07\/azyl_p_nalot.jpg\" "\\"azyl_p_nalot\\"")
<\/a>Pisz\u0119 o tym, \u017ceby podkre\u015bli\u0107, \u017ce mam du\u017co wyrozumia\u0142o\u015bci dla p\u00f3\u0142amatorskich zespo\u0142\u00f3w z tego okresu. Wystarczy\u0142o cho\u0107 troch\u0119 przypomina\u0107 Van Halena, cedzi\u0107 s\u0142owa jak Brian Johnson z AC\/DC, mie\u0107 par\u0119 oryginalnych kaset zespo\u0142\u00f3w metalowych i jeszcze jaki\u015b miejscowy wzorzec (Oddzia\u0142 Zamkni\u0119ty). Kopiowanie nie by\u0142o uznawane za nic zdro\u017cnego – chodzi\u0142o w\u0142a\u015bnie o to, \u017ceby jak najbardziej przypomina\u0107 wzory z Zachodu. Dlatego r\u00f3wnie\u017c rozumiem Azyl P.<\/strong> Andrzeja Siewierskiego, grup\u0119 jednego przeboju, w najlepszym razie dw\u00f3ch-trzech, kt\u00f3rej pierwsza studyjna p\u0142yta „Nalot”<\/strong> (Klub P\u0142ytowy Razem\/Polskie Radio 1985\/2012, 4\/6) w\u0142a\u015bnie wysz\u0142a w reedycji nak\u0142adem Polskiego Radia. Album zestarza\u0142 si\u0119 ogromnie – i brzmieniowo, i pod wzgl\u0119dem spojrzenia na rockow\u0105 form\u0119 tr\u0105ci mysz\u0105. Sama jako\u015b\u0107 nagrania szwankuje zar\u00f3wno na oryginalnym albumie, jak i w du\u017co mocniejszych pod wzgl\u0119dem kompozytorskim bonusach (jest „Ma\u0142a Maggie”, no, jeszcze nieco p\u00f3\u017aniejszy „I znowu koncert”). I dla tych ostatnich warto tego pos\u0142ucha\u0107 – mimo zastrze\u017ce\u0144 ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce album doczeka\u0142 si\u0119 kompaktowej reedycji. Pozwala ona potwierdzi\u0107 tez\u0119 o tym, \u017ce nawet najcz\u0119\u015bciej s\u0142uchane piosenki lat 80. pami\u0119ta si\u0119 po latach w wyidealizowanej formie – z „Ma\u0142ej Maggie” pami\u0119ta\u0142em przebojow\u0105 lini\u0119 refrenu, ale ju\u017c nie katastrofalne brzmienie. Na tym tle wsp\u00f3\u0142czesne zespo\u0142y – a mam na \u015bwie\u017co \u00f3semk\u0119 wczorajszego fina\u0142u konkursu „Zr\u00f3b G\u0142o\u015bniej!”, w kt\u00f3rym jurorowa\u0142em – naprawd\u0119 nie maj\u0105 si\u0119 czego wstydzi\u0107. <\/p>\n