{"id":31560,"date":"2022-01-17T10:08:56","date_gmt":"2022-01-17T09:08:56","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=31560"},"modified":"2022-01-17T10:09:47","modified_gmt":"2022-01-17T09:09:47","slug":"31560","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2022\/01\/17\/31560\/","title":{"rendered":"Coraz wy\u017csza \u015brednia"},"content":{"rendered":"<p>Jaka jest r\u00f3\u017cnica mi\u0119dzy \u015bwietnymi piosenkami \u017ale wyprodukowanymi, zaaran\u017cowanymi i nagranymi a \u015bredniej klasy piosenkami, kt\u00f3re wyprodukowane, zaaran\u017cowane i nagrane s\u0105 perfekcyjnie? Te pierwsze pozostaj\u0105 \u015bwietne na papierze, a tych drugich &#8211; mimo \u017ce drugorz\u0119dne &#8211; chce si\u0119 s\u0142ucha\u0107. A fenomen naszych czas\u00f3w polega na tym, \u017ce poziom produkcji si\u0119 podnosi, co sprawia, \u017ce &#8211; zupe\u0142nie inaczej ni\u017c w pierwszych tygodniach Polskiego \u0141adu &#8211; klasa \u015brednia muzycznego \u015bwiata ma si\u0119 \u015bwietnie. A to nap\u0119dza streaming, playlisty, no i oczekuj\u0105cego sta\u0142ego dop\u0142ywu nowych wydawnictw s\u0142uchacza jest w stanie wy\u017cywi\u0107 na co dzie\u0144. St\u0105d takie albumy jako <em>Hop Up <\/em>(PIAS) <strong>Orlando Weeksa<\/strong>, frontmana The Maccabees, kt\u00f3rego s\u0142ucha\u0142em z du\u017c\u0105 przyjemno\u015bci\u0105, cho\u0107 pewnie za kilka tygodni zapomn\u0119.\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2617693200\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/orlandoweeks.bandcamp.com\/album\/hop-up\">Hop Up by Orlando Weeks<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>Nathan Jenkins, znany te\u017c jako Bullion, kt\u00f3ry odpowiedzialny jest za brzmienie nowego albumu Weeksa, pisa\u0142, \u017ce w kwestii przyjemno\u015bci z pracy by\u0142o to 10\/10. Rzeczywi\u015bcie &#8211; nie s\u0142ycha\u0107 na tej p\u0142ycie znoju, aran\u017cacje kre\u015blone s\u0105 pewn\u0105 i do\u015b\u0107 minimalistyczn\u0105 kresk\u0105: brzmienia syntezator\u00f3w, basu i odzywaj\u0105cej si\u0119 od czasu do czasu gitary buduj\u0105 klimat kojarz\u0105cy si\u0119 b\u0142yskawicznie z art popem lat 80. W najlepszych momentach &#8211; jak <em>No End To Love<\/em> czy <em>Bigger<\/em> &#8211; zbli\u017ca si\u0119 to mocno do Talk Talk i The Blue Nile. Czasem tez przypomina r\u00f3wnie wyszlifowane (cho\u0107 realizowane z wi\u0119kszym rozmachem) produkcje Johna Granta. A nawet w najs\u0142abszych zachowuje sporo pow\u015bci\u0105gliwej elegancji. I mo\u017ce nie ka\u017cdemu wokalny styl bohatera przypadnie do gustu, ale trudno nie uzna\u0107, \u017ce za\u0142o\u017ceniem by\u0142o stworzenie p\u0142yty nietrudnej w odbiorze, a zarazem nieodstraszaj\u0105cej bana\u0142em. I to si\u0119 akurat uda\u0142o.\u00a0<\/p>\n<p>Nieco inny wymiar wysokiej \u015bredniej i inny rodzaj wyrafinowania znajdziemy na epce <strong>Ryleya Walkera<\/strong> <em>So Certain<\/em> (Husky Pants). Tutaj warto si\u0119 skupi\u0107 w pierwszej kolejno\u015bci na misternej pracy gitar i ciekawej konstrukcji utwor\u00f3w. Pod tym wzgl\u0119dem zaskakuje ju\u017c <em>So Certain Tall Tales,<\/em> \u0142\u0105cz\u0105ce elementy prog-folkowej pie\u015bni i riff\u00f3w niczym z nagra\u0144 Richarda Dawsona oraz bardziej rozbudowane pasa\u017ce gitarowe zmierzaj\u0105ce w stron\u0119 chicagowskiego post-rocka. A w kolejnym, <em>Trace Ghosts<\/em>, us\u0142ysza\u0142bym z przyjemno\u015bci\u0105 wokale Bonniego \u201aPrince&#8217;a\u2019 Billy&#8217;ego, do kt\u00f3rego stylu te\u017c tu niedaleko. P\u0142yt\u0119 zreszt\u0105 &#8211; znowu bardzo dobrze &#8211; nagrano w Chicago, eksponuj\u0105c granie na setk\u0119 i delikatne, ciep\u0142e przestery. Jest kr\u00f3tko, ale do\u015b\u0107 r\u00f3\u017cnorodnie (na koniec mamy nawet mocniejszy rockowy akcent) i bez wype\u0142niaczy. Ciekaw jestem wersji winylowej tego wydawnictwa, z czterema utworami nagranymi w czysto analogowym torze na 45 obrot\u00f3w. Ale czy kupi\u0119? Wysy\u0142ana ma by\u0107 w sierpniu, a do tego czasu mog\u0119 nie tylko zapomnie\u0107 o tej p\u0142ycie, ale jeszcze &#8211; znaj\u0105c pracowito\u015b\u0107 Walkera &#8211; us\u0142ysze\u0107 go na dw\u00f3ch albo trzech kolejnych.\u00a0 Na wysok\u0105 \u015bredni\u0105 pracuje si\u0119 od stycznia.\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=4029720829\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/ryleywalker.bandcamp.com\/album\/so-certain-ep\">So Certain EP by Ryley Walker<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Jaka jest r\u00f3\u017cnica mi\u0119dzy \u015bwietnymi piosenkami \u017ale wyprodukowanymi, zaaran\u017cowanymi i nagranymi a \u015bredniej klasy piosenkami, kt\u00f3re wyprodukowane, zaaran\u017cowane i nagrane s\u0105 perfekcyjnie? Te pierwsze pozostaj\u0105 \u015bwietne na papierze, a tych drugich &#8211; mimo \u017ce drugorz\u0119dne &#8211; chce si\u0119 s\u0142ucha\u0107. A fenomen naszych czas\u00f3w polega na tym, \u017ce poziom produkcji si\u0119 podnosi, co sprawia, \u017ce &#8211; [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":31562,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,3319,3309,4009,3666,5177,106],"tags":[5092,1743],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31560"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=31560"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31560\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":31565,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31560\/revisions\/31565"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/31562"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=31560"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=31560"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=31560"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}