{"id":31567,"date":"2022-01-18T11:43:30","date_gmt":"2022-01-18T10:43:30","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=31567"},"modified":"2022-01-18T11:58:26","modified_gmt":"2022-01-18T10:58:26","slug":"jak-cat-power-odkryla-przyszlosc","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2022\/01\/18\/jak-cat-power-odkryla-przyszlosc\/","title":{"rendered":"Jak Cat Power odkry\u0142a przysz\u0142o\u015b\u0107"},"content":{"rendered":"<p>Prawie ka\u017cdy nagrywa covery. Nawet nie tylko prawie ka\u017cdy artysta &#8211; du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 ich s\u0142uchaczy r\u00f3wnie\u017c. Par\u0119 razy pisa\u0142em o dokonuj\u0105cym si\u0119 w\u0142a\u015bnie wielkim zwrocie w kierunku ambitnych amator\u00f3w, d\u0142u\u017cej <a href=\"https:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/2097835,1,smierc-artysty-zawodowego.read\">dok\u0142adnie rok temu<\/a>, zreszt\u0105 w jednym z wa\u017cniejszych dla mnie ostatnio tekst\u00f3w. Pisa\u0142em wtedy o tym, \u017ce pandemia, zr\u00f3wnuj\u0105ca warunki dzia\u0142ania, jeszcze bardziej zaburzy\u0142a obraz tego, kto jest artyst\u0105, a kto nim nie jest. Bo je\u015bli mia\u0142bym wybiera\u0107, czy kupowa\u0107 dzi\u015b NFT artyst\u00f3w, czy mo\u017ce akcje producent\u00f3w instrument\u00f3w, firm od szk\u00f3\u0142ek muzycznych online i serwis\u00f3w hostingowych dla muzycznych wannabies graj\u0105cych i \u015bpiewaj\u0105cych w sypialniach &#8211; inwestowa\u0142bym raczej w to drugie. Obcowanie 7 dni w tygodniu z gigantyczn\u0105 szaf\u0105 graj\u0105c\u0105 streamingu spowodowa\u0142a, \u017ce dodatkowy wysi\u0142ek, kiedy\u015b przeznaczany na znalezienie danego utworu, mo\u017cemy w\u0142o\u017cy\u0107 we w\u0142asne wykonanie ulubie\u0144c\u00f3w. Dlatego troch\u0119 inaczej patrz\u0119 dzi\u015b na coverow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 <strong>Cat Power<\/strong>. G\u0142os Chan Marshall uwielbiam, jej drugie podej\u015bcie do piosenek innych wykonawc\u00f3w na <em>Jukebox<\/em> <a href=\"https:\/\/chacinski.wordpress.com\/2008\/02\/02\/2008-pierwsze-zaskoczenie-pierwsze-rozczarowanie\/\">krytykowa\u0142em<\/a>, chyba g\u0142\u00f3wnie dlatego, \u017ce przysz\u0142o po znakomitym autorskim albumie <em>The Greatest <\/em>(no i by\u0142o przecie\u017c powrotem do cover\u00f3w po niez\u0142ym <em>The Covers Record<\/em>). Po trzeciej ju\u017c coverowej p\u0142ycie wydanej w ci\u0105gu nieco ponad 20 lat, zatytu\u0142owanej po prostu <em>Covers<\/em>, nie spodziewa\u0142em si\u0119 wi\u0119c wiele, ale odbiega na tyle znacz\u0105co od fanowskich wykona\u0144, \u017ce warto to odnotowa\u0107.\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/6IRxf4Ll5EE\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>Niby klaszczemy tak samo, a jednak oklaskujemy co innego &#8211; u fajnego amatora (lub amatorki) z internetu to, \u017ce wspi\u0105\u0142 si\u0119 na poziom poprawnego wykonania, sprawnie przebiera palcami i porusza si\u0119 po skalach. U Cat Power szukamy jednak pr\u00f3by uprowadzenia, muzycznego, lirycznego, autorskiego &#8211; \u017ce takie np.<em> Ramblin\u2019 Man<\/em> Hanka Williamsa zamieni\u0142a w <em>Ramblin\u2019 (Wo)man<\/em>. A <em>Satisfaction<\/em> Stones\u00f3w &#8211; w ballad\u0119.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p>Na <em>Covers<\/em> takie pozytywne zaskoczenia s\u0105. Zgadzam si\u0119 z <a href=\"https:\/\/pitchfork.com\/reviews\/albums\/cat-power-covers\/\">Philipem Sherburne&#8217;em<\/a>, \u017ce jednym z najwi\u0119kszych okazuje si\u0119 <em>Pa Pa Power<\/em>, oryginalnie nagrane przez Dead Man\u2019s Bones, efemeryczny zesp\u00f3\u0142 z Ryanem Goslingiem w sk\u0142adzie. Marshall us\u0142ysza\u0142a w tym inn\u0105 piosenk\u0119 &#8211; emocjonaln\u0105, delikatn\u0105, ostatecznie bardziej przekonuj\u0105c\u0105. Drugie wydarzenie to rzecz jasna dopisanie melodii zwrotki i fragment\u00f3w tekstu Frankowi Oceanowi w jego <em>Bad Religion<\/em>, w oryginale ze zwrotk\u0105 melodeklamowan\u0105 w stylu Prince&#8217;a. Cat Power wyci\u0105gn\u0119\u0142a te\u017c <em>Endless Sea<\/em> Iggy&#8217;ego Popa z okresu <em>New Values<\/em>. I tu wprowadzaj\u0105c pewne ulepszenia. <em>I Had a Dream Joe<\/em> Nicka Cave&#8217;a zagra\u0142a troch\u0119 za blisko stylu autora, cho\u0107 robi to du\u017ce wra\u017cenie. Za to mocno przeran\u017cowa\u0142a <em>Here Comes The Regular<\/em> The Replacements i odebra\u0142a w praktyce utw\u00f3r <em>White Mustang<\/em> Lanie Del Rey. Jest te\u017c akcent w\u0142asny, tradycyjny auto-cover (<em>Unhate<\/em>) &#8211; r\u00f3wnie\u017c na tyle r\u00f3\u017cni\u0105cy si\u0119 od orygina\u0142u, \u017ce zasadniczo nie ma na co narzeka\u0107.\u00a0<\/p>\n<p><span style=\"font-size: inherit;\">Te nowe wersje w\u0142asnych piosenek s\u0105 zreszt\u0105 niez\u0142ym kluczem odbioru tego, co robi Cat Power. Coverowe \u017cycie ameryka\u0144skiej wokalistki i gitarzystki to czysty recykling. Bierze to, co troch\u0119 ju\u017c zapomniane, czy\u015bci, remontuje, czasem zmieni tonacj\u0119 &#8211; z mi\u0142o\u015bci\u0105 fanowsk\u0105, ale te\u017c z krytycznym podej\u015bciem i profesjonalnym dystansem. Ilekro\u0107 sprowadzamy na poziom cha\u0142upnictwa to, co by\u0142o kiedy\u015b wielk\u0105 sztuk\u0105, ona z powrotem robi z tego ca\u0142kiem du\u017c\u0105. I praktycznie nigdy nie chodzi w tym o wykonanie jako takie, te wersje w wi\u0119kszo\u015bci przepad\u0142yby w wokalnym konkursie talent\u00f3w czy na TikToku, chodzi o prac\u0119 nad materi\u0105 utworu, o przer\u00f3bk\u0119 orygina\u0142u. Marshall odkry\u0142a przysz\u0142o\u015b\u0107 w zabawie przesz\u0142o\u015bci\u0105, zrobi\u0142a to wcze\u015bnie i wykorzysta\u0142a po autorsku &#8211; to mo\u017ce jeszcze nie pow\u00f3d do zachwyt\u00f3w, ale na pewno dobrze wykonane artystyczne zadanie, kt\u00f3re okazuje si\u0119 tym bardziej interesuj\u0105ce, im mocniej zag\u0142\u0119bimy si\u0119 w szczeg\u00f3\u0142y.\u00a0\u00a0<\/span><\/p>\n<p><strong>CAT POWER <em>Covers<\/em><\/strong>, Matador 2022\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/58z5GjZRjt6XIz5GOS0PJh?utm_source=generator\" width=\"100%\" height=\"380\" frameBorder=\"0\" allowfullscreen=\"\" allow=\"autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture\"><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Prawie ka\u017cdy nagrywa covery. Nawet nie tylko prawie ka\u017cdy artysta &#8211; du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 ich s\u0142uchaczy r\u00f3wnie\u017c. Par\u0119 razy pisa\u0142em o dokonuj\u0105cym si\u0119 w\u0142a\u015bnie wielkim zwrocie w kierunku ambitnych amator\u00f3w, d\u0142u\u017cej dok\u0142adnie rok temu, zreszt\u0105 w jednym z wa\u017cniejszych dla mnie ostatnio tekst\u00f3w. Pisa\u0142em wtedy o tym, \u017ce pandemia, zr\u00f3wnuj\u0105ca warunki dzia\u0142ania, jeszcze bardziej zaburzy\u0142a obraz [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":31572,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3319,3309,4009,3666,5177],"tags":[1123],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31567"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=31567"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31567\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":31579,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31567\/revisions\/31579"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/31572"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=31567"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=31567"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=31567"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}