{"id":31626,"date":"2022-01-25T11:56:29","date_gmt":"2022-01-25T10:56:29","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=31626"},"modified":"2022-01-25T14:56:43","modified_gmt":"2022-01-25T13:56:43","slug":"cwiczenia-z-nadmiaru-mozliwosci","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2022\/01\/25\/cwiczenia-z-nadmiaru-mozliwosci\/","title":{"rendered":"\u0106wiczenia z nadmiaru mo\u017cliwo\u015bci"},"content":{"rendered":"<p>Najs\u0142ynniejsza p\u0142yta <strong>Jimmy&#8217;ego Tamborello<\/strong> &#8211; bardziej w\u00f3wczas znanego pod szyldem Dntel &#8211; nosi\u0142a tytu\u0142 <em>\u017bycie jest pe\u0142ne mo\u017cliwo\u015bci<\/em>. Na pocz\u0105tku wieku robi\u0142a du\u017ce wra\u017cenie po\u0142\u0105czeniem elektroniki, samplingu i introwertycznej, pe\u0142nej wra\u017cliwo\u015bci opowie\u015bci d\u017awi\u0119kowej o charakterze intymnej piosenki. Opisywa\u0142em j\u0105 przy okazji reedycji &#8211; dziesi\u0119\u0107 lat temu ci\u0105gle brzmia\u0142a nie\u017ale, mimo \u017ce pojawi\u0142a si\u0119 nowa generacja urz\u0105dze\u0144, a stworzona zosta\u0142a g\u0142\u00f3wnie za pomoc\u0105 pot\u0119\u017cnego, ale ju\u017c do\u015b\u0107 starego samplera\/syntezatora Kurzweila. W ci\u0105gu ostatniego roku naliczy\u0142em a\u017c cztery nowe albumy nagrane z udzia\u0142em ameryka\u0144skiego muzyka. Dw\u00f3ch z nich pos\u0142ucha\u0142em w ostatnim tygodniu. Uczucia mam momentami bardzo pozytywne, ale og\u00f3lnie jednak mieszane.&nbsp;&nbsp;<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=90480511\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/cachedmedia.bandcamp.com\/album\/futurangelics\">Futurangelics by Brin, Dntel, More Eaze<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>Pierwsza z tych pozycji, czyli <em>Futurangelics<\/em>, to wydany oryginalnie jeszcze w kwietniu zesz\u0142ego roku, a teraz wznowiony przez Leaving Records projekt wsp\u00f3\u0142pracy na odleg\u0142o\u015b\u0107 tr\u00f3jki muzyk\u00f3w. Wsp\u00f3\u0142praca na odleg\u0142o\u015b\u0107 to co\u015b, co Tamborello praktykowa\u0142 na d\u0142ugo zanim sta\u0142a si\u0119 konieczno\u015bci\u0105, wi\u0119c wypada naturalnie. Tu spotka\u0142 si\u0119 zdalnie z <strong>Brinem<\/strong> (Colin Blanton) i <strong>More Eaze<\/strong> (Mari Rubio), a muzyka, kt\u00f3ra z tego wysz\u0142a, bli\u017csza jest wsp\u00f3\u0142czesnym ASMR-owym wizjom intymno\u015bci rodem z nagra\u0144 duetu Claire Rousay\/More Eaze albo nawet Felicii Atkinson. Ta bardzo g\u0119sta pod wzgl\u0119dem faktury, ale wyciszona muzyka brzmi, jak gdyby poszczeg\u00f3lni uczestnicy przedsi\u0119wzi\u0119cia nak\u0142adali swoje pomys\u0142y warstwa po warstwie. Jest w tym troch\u0119 przesytu, amalgamat akustycznych i elektronicznych barw bywa monotonny, ale jest te\u017c pewna czu\u0142o\u015b\u0107 i jaka\u015b wsp\u00f3lnota emocji pandemii. Co wi\u0119cej &#8211; s\u0105 partie wokalne, dzi\u0119ki czemu epka staje si\u0119 momentami wr\u0119cz idealnym przed\u0142u\u017ceniem dzia\u0142a\u0144 Tamborello znanych z <em>Life Is Full of Possibilities<\/em>. Poza tym emo-ambientowy (tak go okre\u015bla wydawca) zestaw jest nied\u0142ugi i te kaskady kr\u00f3tkich sampli nie zd\u0105\u017c\u0105 nikogo zm\u0119czy\u0107.<\/p>\n<p>Nieco inaczej jest z najnowszym <em>Warm Former<\/em> <strong>Sana Shenai<\/strong>, czyli duetu Tamborello z Mitchellem Brownem (Sun Araw, Sissy Spacek). Dzia\u0142aj\u0105 w tym sk\u0142adzie od lat, a bardzo d\u0142uga dla odmiany, 72-minutowa p\u0142yta jest swoistym podsumowaniem tych dzia\u0142a\u0144 &#8211; z ca\u0142\u0105 ich r\u00f3\u017cnorodno\u015bci\u0105 i nier\u00f3wnym poziomem produkcji. Punkt wyj\u015bcia to techno &#8211; ale takie tworzone nie na dw\u00f3ch skromnych maszynach, tylko na systemie modularnym, kt\u00f3ry jest w istocie \u015bcian\u0105 pokr\u0119te\u0142 i mrugaj\u0105cych lampek. W za\u0142o\u017ceniu: metodami rodem ze studia eksperymentalnego, kt\u00f3re od kilkunastu lat jest w praktyce dost\u0119pne ka\u017cdemu tw\u00f3rcy elektroniki.<\/p>\n<p>Muzyka duetu wci\u0105ga wi\u0119c nie tyle w trans, co anga\u017cuje w podr\u00f3\u017c w stron\u0119 coraz to nowych brzmie\u0144, improwizacji. \u0141atwo si\u0119 w tej podr\u00f3\u017cy zatraci\u0107, o czym ten materia\u0142 opowiada w spos\u00f3b ksi\u0105\u017ckowy. Tam, gdzie zwyci\u0119\u017ca dyscyplina &#8211; w otwieraj\u0105cym ten materia\u0142 <em>Lemonlark Meadows<\/em> czy znanym jeszcze z wcze\u015bniejszej epki <em>Auroren<\/em>, a nawet w mrocznym <em>Humid Beings<\/em> &#8211; budzi to uznanie. Czasem same brzmienia &#8211; jak ten d\u017awi\u0119k w <em>Bir Capri<\/em>, przypominaj\u0105cy warczenie \u015bwinek morskich &#8211; wywo\u0142uj\u0105 fascynacj\u0119. W innych fragmentach, jak skoncentrowana na tanich zabawach filtrami <em>Aumbea<\/em> czy krautrockowy <em>Worm Farmer<\/em>, a ju\u017c szczeg\u00f3lnie b\u0142\u0105dz\u0105cy bez kompasu<em> Mock Rhino<\/em>, odczuwa\u0142em nerwow\u0105 potrzeb\u0119 przeskipowania, szczeg\u00f3lnie przy kolejnych ods\u0142uchach. Rzecz wydaje si\u0119 niestety do\u015b\u0107 charakterystyczna dla dzia\u0142a\u0144 elektronik\u00f3w nawr\u00f3conych w pewnym momencie na modne zestawy modularne &#8211; cz\u0119sto porzucaj\u0105 stare, skromniejsze instrumentarium na w\u0142asn\u0105 zgub\u0119. Bo z jednej strony Tamborello udziela nawet <a href=\"https:\/\/youtu.be\/nGUaUSkWGWc\">porad dotycz\u0105cych kreatywno\u015bci<\/a>, z drugiej jednak &#8211; ewidentnie nie jest w stanie sobie narzuci\u0107 wystarczaj\u0105cej dyscypliny i przesia\u0107 nagranego materia\u0142u. Muzyka Sana Shenai bardzo podoba mi si\u0119 we fragmentach, ale w ca\u0142o\u015bci wol\u0119 sobie odtworzy\u0107 zesz\u0142oroczne <em>Away<\/em> Dntela (Morr Music) &#8211; piosenkowe, mo\u017ce troch\u0119 wt\u00f3rne, ale dobrze skontrolowane, bo piosenka t\u0119 dyscyplin\u0119 narzuca. Tu zabrak\u0142o pewnego ograniczenia mo\u017cliwo\u015bci. Najwyra\u017aniej czasem \u017cycie jest ich <em>zbyt<\/em> pe\u0142ne.\u00a0 \u00a0<\/p>\n<p><strong>BRIN, DNTEL, MORE EAZE <em>Futurangelics<\/em><\/strong>, Cachedmedia 2021\/Leaving 2022\u00a0<br \/><strong>SANA SHENAI <em>Warm Former<\/em><\/strong>, Leaving 2022<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3728654163\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/sanashenai.bandcamp.com\/album\/warm-former\">Warm Former by Sana Shenai<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Najs\u0142ynniejsza p\u0142yta Jimmy&#8217;ego Tamborello &#8211; bardziej w\u00f3wczas znanego pod szyldem Dntel &#8211; nosi\u0142a tytu\u0142 \u017bycie jest pe\u0142ne mo\u017cliwo\u015bci. Na pocz\u0105tku wieku robi\u0142a du\u017ce wra\u017cenie po\u0142\u0105czeniem elektroniki, samplingu i introwertycznej, pe\u0142nej wra\u017cliwo\u015bci opowie\u015bci d\u017awi\u0119kowej o charakterze intymnej piosenki. Opisywa\u0142em j\u0105 przy okazji reedycji &#8211; dziesi\u0119\u0107 lat temu ci\u0105gle brzmia\u0142a nie\u017ale, mimo \u017ce pojawi\u0142a si\u0119 nowa generacja [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":31628,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,3319,3309,4009,3666,5177,4995],"tags":[835,5231],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31626"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=31626"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31626\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":31643,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31626\/revisions\/31643"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/31628"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=31626"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=31626"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=31626"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}