P\u0142yta McBride’a przypomnia\u0142a mi pierwowz\u00f3r ambientu, czyli Briana Eno na \u0142\u00f3\u017cku szpitalnym, deszcz za oknem i d\u017awi\u0119ki bodaj harfy z gramofonu nastawionego na tyle cicho, \u017ceby wtapia\u0142y si\u0119 w to wszystko, co s\u0142ycha\u0107 wok\u00f3\u0142. I spok\u00f3j, jaki ambient powinien zdaniem Eno zapewnia\u0107. Dokonywa\u0142em w centrum Warszawy tego, co sugeruje tytu\u0142 drugiej ju\u017c solowej p\u0142yty McBride’a – skutecznego od\u0142\u0105czenia („The Effective Disconnect”). To nie jest ambient oparty w ca\u0142o\u015bci na dronach, wibruj\u0105cych, pulsuj\u0105cych d\u0142ugich d\u017awi\u0119kach, sporo tu \u0142adnych akustycznych brzmie\u0144, motyw\u00f3w, melodii rozlewaj\u0105cych si\u0119 leniwie na tle pot\u0119\u017cnych akord\u00f3w syntezatora. Na placu Zawiszy – min\u0105wszy trzy pasy sakramenckiego korka – zdecydowa\u0142em, \u017ce nie czekam na tramwaj z setk\u0105 ludzi, bo i tak si\u0119 nie dostan\u0119. Do McBride’a sz\u0142o si\u0119 mi\u0142o.<\/p>\n
Sytuacja Eno w roku 1975 by\u0142a te\u017c szczeg\u00f3lnym momentem, gdy jeste\u015bmy wi\u0119\u017aniami okoliczno\u015bci. Co prawda ja nie le\u017ca\u0142em w ciep\u0142ym angielskim szpitalu, tylko szed\u0142em mro\u017an\u0105 ulic\u0105 Towarow\u0105 – o dziwo, w t\u0142umie przedzieraj\u0105cych si\u0119 przez zaspy przechodni\u00f3w – ale mimo tego ca\u0142ego ruchu czu\u0142em si\u0119 nagle wyrwany ze swojego typowego dnia i skazany na McBride’a jako jedyn\u0105 rozrywk\u0119. Pomy\u015bla\u0142em, \u017ce czas zupe\u0142nie inaczej p\u0142ynie w takich chwilach i ambient doskonale si\u0119 z tym czasem synchronizuje. Co prawda muzyka McBride’a powsta\u0142a jako ilustracja do jakiego\u015b bli\u017cej mi nieznanego filmu o pszczo\u0142ach, ale by\u0142a na tyle majestatyczna i ch\u0142odna, \u017ceby pasowa\u0107 i do Alei Solidarno\u015bci w \u015bniegu, z nie\u015bmia\u0142o sun\u0105cymi samochodami. W takich chwilach to pieszy rz\u0105dzi na jezdni. Wyprzedza stoj\u0105ce w korku pojazdy, z wy\u017cszo\u015bci\u0105 przepuszcza karetki pogotowia. Swoj\u0105 drog\u0105, wsp\u00f3\u0142czuj\u0119 pasa\u017cerom karetek w taki dzie\u0144. Chyba tylko samob\u00f3jca chcia\u0142by mie\u0107 tego dnia atak serca.<\/p>\n
Ale w\u0142a\u015bnie na rogu Alei Solidarno\u015bci i Okopowej dopadaj\u0105 mnie w\u0105tpliwo\u015bci – co b\u0119dzie, je\u015bli muzyka si\u0119 nagle urwie. To ledwie czterdzie\u015bci minut, a m\u00f3j spacer trwa\u0142 ju\u017c ponad trzydzie\u015bci. Nie zdejm\u0119 przecie\u017c r\u0119kawiczek, \u017ceby wyj\u0105\u0107 na mrozie odtwarzacz i pu\u015bci\u0107 co\u015b innego. Nie w tak\u0105 pogod\u0119. Nast\u0119pnym razem u\u0142o\u017c\u0119 sobie playlist\u0119 i zgram „Space Finale” BJ Nilsena i Stillupsteypa (Editions Mego 2010) – to jeszcze bardziej pasuje do scenerii, w dodatku bohaterka ok\u0142adki ma – przysi\u0105g\u0142bym – \u015bnieg na twarzy. No, chyba \u017ce to resztki jakiej\u015b maseczki ze spa. <\/p>\n
Dok\u0142adnie w tym momencie, ju\u017c na rogu \u017bytniej, sta\u0142o si\u0119 co\u015b, czego nie przewidzia\u0142em: pad\u0142a mi bateria. <\/p>\n
![\"\"](\/wp-content\/uploads\/2010\/11\/brian_mcbride_effective_disconnect.jpg "\\"brian_mcbride_effective_disconnect\\"")
<\/a>BRIAN McBRIDE „The Effective Disconnect”<\/strong>