{"id":3180,"date":"2012-07-17T16:00:18","date_gmt":"2012-07-17T14:00:18","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3180"},"modified":"2012-07-18T13:56:31","modified_gmt":"2012-07-18T11:56:31","slug":"chillwave-lata-1983-1986","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/07\/17\/chillwave-lata-1983-1986\/","title":{"rendered":"Chillwave, lata 1983-1986"},"content":{"rendered":"

Zwolennicy wymienionego w tytule gatunku mog\u0105 by\u0107 niepocieszeni, bo to przecie\u017c bardziej „dreampop 1983-1986”, a chwilami mo\u017ce nawet „lo-fi 1983-86”. Dla mnie najwa\u017cniejszy jest jednak fakt, \u017ce po\u0142ow\u0119 najmodniejszych poj\u0119\u0107 ze wsp\u00f3\u0142czesnego s\u0142ownika muzycznego uda\u0142oby si\u0119 bez wi\u0119kszego trudu zilustrowa\u0107 przyk\u0142adami z tw\u00f3rczo\u015bci krakowskiego duetu Rafael i Damian<\/strong> (Rafael-Damian). Ich p\u0142yta „Archiwum 1983-1986” to nast\u0119pny odcinek \u015bwietnej kolekcji Archive Series publikowanej przez oficyn\u0119 Requiem. Odcinek tak zaskakuj\u0105cy, \u017ce w\u0142a\u015bciwie polecam t\u0119 p\u0142yt\u0119 zdoby\u0107 i przes\u0142ucha\u0107 jeszcze przed przeczytaniem dalszego ci\u0105gu niniejszego wpisu. Bo pewnie b\u0119dziecie – w naturalnym odruchu – chcieli do tego, co zaraz napisz\u0119, podchodzi\u0107 jak do fantastyki.<\/p>\n

Jak zwykle przepi\u0119knie wydany (patrz foto<\/a>), podw\u00f3jny album Rafaela i Damiana Kozub\u00f3w (znanych r\u00f3wnie\u017c z grupy R-27, dzi\u015b mieszkaj\u0105cych na emigracji w Niemczech) przynosi utwory publikowane w latach 80. w\u0142asnym sumptem na kasetach magnetofonowych. Osadzone w bardzo szeroko rozumianym brzmieniu nowej fali, oczywi\u015bcie przesi\u0105kni\u0119te duchem „zr\u00f3b to sam”, ale zarazem wychodz\u0105ce w stron\u0119 uduchowionej, pe\u0142nej zadumy, lekko gotyckiej, no i bardzo romantycznej stylistyki. Z pewnym wzruszeniem czytam w ksi\u0105\u017ceczce o domowych metodach nagraniowych (niedawno sam si\u0119 przyzna\u0142em do wsp\u00f3\u0142tworzenia grupy Psujnerwy<\/a>, kt\u00f3ra wykorzystywa\u0142a podobne sposoby, nawet mikrofon by\u0142 nieco podobny do tego, kt\u00f3ry posiadali Rafael i Damian) i s\u0142ucham, ile si\u0119 da\u0142o z tych metod przy odrobinie wyobra\u017ani wycisn\u0105\u0107. <\/p>\n

Podejrzewam, \u017ce tak mog\u0142y brzmie\u0107 szkice, ta\u015bmy demo wykonawc\u00f3w z wczesnego 4AD – Cocteau Twins, Dead Can Dance, This Mortal Coil. Bo powiedzie\u0107 o Rafaelu i Damianie, \u017ce inspirowali si\u0119 t\u0105 estetyk\u0105 by\u0142oby krzywdz\u0105ce – oni bardziej tworzyli podobn\u0105 estetyk\u0119 w Polsce okresu stanu wojennego i p\u00f3\u017aniej, z wykorzystaniem tego, co mieli pod r\u0119k\u0105. A gdzie\u015b z ty\u0142u s\u0142ycha\u0107 u nich i echa Studia Eksperymentalnego PR z jego s\u0142uchowiskowym zaci\u0119ciem w opowiadaniu wyimaginowanych fabu\u0142 d\u017awi\u0119kiem, s\u0142ycha\u0107 tu wr\u0119cz Eugeniusza Rudnika (tu bym si\u0119 dopatrywa\u0142 tej teatralno\u015bci, o kt\u00f3rej pisze we wk\u0142adce Henryk Palczewski), a nawet jakie\u015b dziwne \u015bwiaty d\u017awi\u0119kowe europejskiego rocka lat 70. typu Faust czy Magma (wokale). Tak\u017ce w onomatopeicznym spojrzeniu na j\u0119zyk – bardziej jako generator nastroju ni\u017c przeka\u017anik tre\u015bci (tu zar\u00f3wno 4AD, jak i Magma). Czasem wprowadza synkopowane rytmy („Jaki bury \u015bwiat”), preparowane instrumenty (odkurzacz pod\u0142\u0105czony do klarnetu), rozstrojone d\u017awi\u0119ki (radzieckie organy, dzieci\u0119ce zabawki muzyczne, niestroj\u0105ce pianino Legnica). To jednocze\u015bnie muzyka, kt\u00f3ra si\u0119 zap\u0119tla, czasem wpada w rytmiczny trans, zmi\u0119kczona, nios\u0105ca w spos\u00f3b naturalny charakterystyk\u0119 ta\u015bmy, chwilami rozmyta i oddalona nie najlepszymi pog\u0142osami. Nad\u017carta przez lata konserwacji na no\u015bnikach magnetycznych marki Stilon Gorz\u00f3w. <\/p>\n

Wydaje mi si\u0119, \u017ce Rafael i Damian tworzyli w pewnym sensie muzyk\u0119 elektroniczn\u0105 na bazie instrument\u00f3w akustycznych. Eksperyment by\u0142 dla nich nie tyle celem samym w sobie, co form\u0105 oszukania rzeczywisto\u015bci. Gdyby mieli sprz\u0119t zachodnich kapel z tamtego okresu, by\u0107 mo\u017ce potrafiliby je przebi\u0107 brzmieniowo. By\u0107 mo\u017ce Ivo Watts-Russell podpisa\u0142by z nimi kontrakt, gdyby us\u0142ysza\u0142 \u015bwietne „Gdzie jest A?”. By\u0107 mo\u017ce wyewoluowaliby w polskie Legendary Pink Dots. W ka\u017cdym razie w \u015bwiat lo-fi wepchn\u0119\u0142y ich okoliczno\u015bci, dream pop tworzyli w spos\u00f3b naturalny, intuicyjny, chillwave’em avant la lettre<\/em> niech b\u0119dzie tworzenie utwor\u00f3w w reakcji na dzieci\u0119ce prze\u017cycia z ksi\u0105\u017cek czy film\u00f3w, kt\u00f3rych \u015bladem jest np. obecny tu „Ferdynand Wspania\u0142y” – poza tym dawno nie s\u0142ucha\u0142o mi si\u0119 tak przyjemnie czego\u015b tak zaszumionego… Cz\u0119\u015b\u0107 s\u0142uchaczy podejdzie do tego jako do archiwum zgrzebnych, surowych eksperyment\u00f3w. Dla mnie to jest teatr wyobra\u017ani, niezwyk\u0142y przyk\u0142ad, jak mo\u017cna tworzy\u0107 co\u015b z niczego, no i – zupe\u0142nie indywidualnie – odbieram to jako powr\u00f3t w magiczny \u015bwiat dzieci\u0144stwa. <\/p>\n

A\u017c si\u0119 prosi ta p\u0142yta o jaki\u015b tribute m\u0142odych wykonawc\u00f3w.<\/p>\n

\"\"<\/a>RAFAEL-DAMIAN „Archiwum 1983-1986”<\/strong>
\nRequiem 2012
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Pajacyk”<\/a>, „Gdzie jest A?”<\/a>, „Ferdynand Wspania\u0142y”<\/a>, „Jest gdzie\u015b \u015bwiat”<\/a>, „Zaproszenie do k\u0105pieli”<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zwolennicy wymienionego w tytule gatunku mog\u0105 by\u0107 niepocieszeni, bo to przecie\u017c bardziej „dreampop 1983-1986”, a chwilami mo\u017ce nawet „lo-fi 1983-86”. Dla mnie najwa\u017cniejszy jest jednak fakt, \u017ce po\u0142ow\u0119 najmodniejszych poj\u0119\u0107 ze wsp\u00f3\u0142czesnego s\u0142ownika muzycznego uda\u0142oby si\u0119 bez wi\u0119kszego trudu zilustrowa\u0107 przyk\u0142adami z tw\u00f3rczo\u015bci krakowskiego duetu Rafael i Damian (Rafael-Damian). Ich p\u0142yta „Archiwum 1983-1986” to nast\u0119pny […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3188,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,120,7,633,910,634],"tags":[1049,1048],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3180"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3180"}],"version-history":[{"count":14,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3180\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3195,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3180\/revisions\/3195"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3188"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3180"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3180"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3180"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}