{"id":31895,"date":"2022-02-17T12:18:28","date_gmt":"2022-02-17T11:18:28","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=31895"},"modified":"2022-02-17T12:22:46","modified_gmt":"2022-02-17T11:22:46","slug":"plyta-jako-zalacznik-do-gitary","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2022\/02\/17\/plyta-jako-zalacznik-do-gitary\/","title":{"rendered":"P\u0142yta jako za\u0142\u0105cznik do gitary"},"content":{"rendered":"<p>Jak ju\u017c si\u0119 tu kiedy\u015b zdradzi\u0142em, \u015bledz\u0119 pras\u0119 gitarow\u0105 (trzymaj\u0105c\u0105 si\u0119 lepiej ni\u017c muzyczna). St\u0105d wiem, \u017ce na ok\u0142adce ostatniego &#8222;Total Guitar&#8221; stoi dumnie Saul Hudson, czyli <strong>Slash<\/strong> &#8211; z go\u0142ym brzuchem, ale w meloniku. No i przede wszystkim z gitar\u0105 marki Gibson. Kiedy <a href=\"https:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/1975230,1,eddie-van-halen-chlopak-z-gitara.read\">\u017cegna\u0142em Eddiego Van Halena<\/a>, pisa\u0142em o tym, jak dobrze prze\u017cyli pandemi\u0119 producenci gitar. Potem nawet szuka\u0142em w tym jakiej\u015b tendencji przysz\u0142o\u015bci, opisuj\u0105c w <a href=\"https:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/2097835,1,smierc-artysty-zawodowego.read\">innym tek\u015bcie<\/a> dobre czasy dla siedz\u0105cych po domach amator\u00f3w. Mi\u0142o mi, \u017ce ten scenariusz si\u0119 spe\u0142nia, chocia\u017c nie przypuszcza\u0142em, \u017ce sprawy p\u00f3jd\u0105 do przodu tak szybko. Jeszcze w lipcu ubieg\u0142ego roku firma Gibson za\u0142o\u017cy\u0142a wytw\u00f3rni\u0119 p\u0142ytow\u0105 i w\u0142a\u015bnie dostali\u015bmy jej pierwsze wydawnictwo: album <em>4<\/em> Slasha z zespo\u0142em <strong>Myles Kennedy &amp; The Conspirators<\/strong>. Skoro sprzeda\u017c p\u0142yt siad\u0142a, a sprzeda\u017c gitar osi\u0105ga szczyty niepami\u0119tane przez najstarszych lutnik\u00f3w, nie zdziwi\u0142bym si\u0119, gdyby przynajmniej cz\u0119\u015b\u0107 gwiazd gitary (szczeg\u00f3lnie przez dwa ostatnie sezony z niemal zerow\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 koncertow\u0105) notowa\u0142a te\u017c stosunkowo najwi\u0119ksze wp\u0142ywy z reklamowania lub sygnowania w\u0142asnym nazwiskiem gitar. Kto\u015b wcze\u015bniej czy p\u00f3\u017aniej musia\u0142 wpa\u015b\u0107 na to, \u017ce p\u0142yta mo\u017ce by\u0107 ciekawym dodatkiem do instrumentu.\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/LdAHctXARlY\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>W tym najnowszym wydaniu &#8222;Total Guitar&#8221; pojawia si\u0119 przy okazji r\u00f3wnie\u017c Nergal &#8211; te\u017c zreszt\u0105 sygnuj\u0105cy swoim pseudonimem gitary (firmy ESP) &#8211; i opowiada o tym, jak jednym efektem jest w stanie obskoczy\u0107 zar\u00f3wno koncerty Behemotha, jak i Me And That Man. I wiecie, taka ma\u0142a ciekawostka &#8211; ten peda\u0142 to KHDK LCFR, r\u00f3wnie\u017c sygnowany przez Nergala. Z kolei bardzo d\u0142ugi i pe\u0142en szczeg\u00f3\u0142\u00f3w wywiad ze Slashem ko\u0144czy ramka &#8222;Guitar shopping with Slash&#8221;, a po drodze odniesie\u0144 do marki, z kt\u00f3r\u0105 gitarzysta Guns N&#8217;Roses jest zwi\u0105zany od lat, jest tyle, \u017ce w ka\u017cdej innej gazecie trzeba by to opatrywa\u0107 paroma wielkimi ostrze\u017ceniami &#8222;artyku\u0142 promocyjny&#8221;. I to prawdopodobnie jest najlepsza odpowied\u017a na pytanie o zagadk\u0119 dobrej formy magazyn\u00f3w gitarowych. Je\u015bli dodamy do tego klip utworu <em>The River Is Rising<\/em> &#8211; wklejony powy\u017cej &#8211;\u00a0 promuj\u0105cy najnowszy album Slasha, z \u0142atwo\u015bci\u0105 zauwa\u017cymy, \u017ce nie tylko lider gra na wio\u015ble marki z Nashville. Ca\u0142a dru\u017cyna dzielnie mu sekunduje &#8211; nawet basista Todd Kerns pos\u0142uguje si\u0119 Gibsonem (cho\u0107 kojarzony bywa\u0142 z innymi gitarami &#8211; zada\u0142em sobie trud sprawdzenia). W muzyce rockowej, m\u00f3wi\u0105c kr\u00f3tko, od dawna robi si\u0119 troch\u0119 jak w sporcie: deal reklamowy to nieuchronny krok w karierze zawodnika. Wydanie albumu w Gibson Records to krok kolejny.<\/p>\n<p>Nie to, \u017cebym jako\u015b strasznie krytykowa\u0142 postaw\u0119 Slasha. P\u0142yta z Mylesem Kennedym i The Conspirators (z kt\u00f3rymi &#8211; jak sam m\u00f3wi we wzmiankowanej rozmowie &#8211; gra nieprzerwanie<em> d\u0142u\u017cej ni\u017c z jakimkolwiek innym zespo\u0142em<\/em>) bliska jest demonstracji do\u015b\u0107 jednak charakterystycznego stylu tego gitarzysty symbolicznie rozdartego mi\u0119dzy Wielk\u0105 Brytani\u0105 a USA i stylistycznie zawieszonego gdzie\u015b pomi\u0119dzy tradycj\u0105 blues-rockow\u0105 a metalowym graniem na ustawieniach typu high-gain. Ma do\u015b\u0107 charakterystyczny styl, cho\u0107 zdarty do b\u00f3lu i niestety w du\u017cej mierze wyeksploatowany i zamkni\u0119ty na bestsellerowym debiucie Guns N&#8217;Roses. Ma te\u017c kilka sta\u0142ych patent\u00f3w, do kt\u00f3rych wraca tutaj &#8211; i tak riff z <em>Fill My World<\/em> jest dalekim (i nieco ubo\u017cszym) krewnym tego ze <em>Sweet Child O\u2019 Mine<\/em>. <em>April Fool<\/em> (z tytu\u0142u nawet fani \u015bmiej\u0105 si\u0119, \u017ce wypuszczony do\u015b\u0107 wcze\u015bnie) ma rytmiczny schemat bliski <em>Welcome To The Jungle<\/em>. Z drugiej strony &#8211; pojawia si\u0119 elektryczny sitar w <em>Spirit Love<\/em>, talkbox w<em> C&#8217;est La Vie<\/em> odsy\u0142a do Bon Jovi i Petera Framptona, a fina\u0142owe <em>Fall Back To Earth<\/em> prowadzi do kody-sol\u00f3wki, w kt\u00f3rej pobrzmiewa echo <em>Hotel California<\/em>, ale te\u017c&#8230;<em> November Rain<\/em>. S\u0142ucha si\u0119 tego w\u0142a\u015bciwie bez efektu odrzucenia, cho\u0107 jest to album, kt\u00f3ry nie wykracza ani przez moment poza rockowe stany \u015brednie. Za to produkcja &#8211; bardzo sp\u0142aszczona dynamicznie (nikt nie potraktowa\u0142 wojny na g\u0142o\u015bno\u015b\u0107 tak serio jak producenci muzyki rockowej) i niemal zmonofonizowana &#8211; nie rozpieszcza i obni\u017ca jeszcze ocen\u0119 ca\u0142o\u015bci. Slash, kt\u00f3ry &#8211; jak m\u00f3wi dla &#8222;Total Guitar&#8221; &#8211; <em>odczuwa presj\u0119 w czasach technicznej sprawno\u015bci i p\u0142ynno\u015bci<\/em>, m\u00f3g\u0142by znale\u017a\u0107 kogo\u015b bardziej sprawnego technicznie, a firmie Gibson powinno zale\u017ce\u0107 na tym, \u017ceby reklam\u00f3wka \u0142adnie brzmia\u0142a.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>SLASH FEAT. MYLES KENNEDY AND THE CONSPIRATORS <em>4<\/em><\/strong>, Gibson Records 2022<\/p>\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" style=\"border-radius:12px\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/5hEFdC1iEWOjgQgiRqdtXQ?utm_source=generator\" width=\"100%\" height=\"380\" frameBorder=\"0\" allowfullscreen=\"\" allow=\"autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture\"><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Jak ju\u017c si\u0119 tu kiedy\u015b zdradzi\u0142em, \u015bledz\u0119 pras\u0119 gitarow\u0105 (trzymaj\u0105c\u0105 si\u0119 lepiej ni\u017c muzyczna). St\u0105d wiem, \u017ce na ok\u0142adce ostatniego &#8222;Total Guitar&#8221; stoi dumnie Saul Hudson, czyli Slash &#8211; z go\u0142ym brzuchem, ale w meloniku. No i przede wszystkim z gitar\u0105 marki Gibson. Kiedy \u017cegna\u0142em Eddiego Van Halena, pisa\u0142em o tym, jak dobrze prze\u017cyli pandemi\u0119 [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":31899,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,1347,4996,312,120,3319,3309,4995],"tags":[5276,5275],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31895"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=31895"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31895\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":31904,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31895\/revisions\/31904"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/31899"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=31895"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=31895"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=31895"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}