{"id":320,"date":"2010-11-30T19:39:53","date_gmt":"2010-11-30T17:39:53","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=320"},"modified":"2010-11-30T19:47:16","modified_gmt":"2010-11-30T17:47:16","slug":"zlapali-77-latka-z-jointem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/11\/30\/zlapali-77-latka-z-jointem\/","title":{"rendered":"Z\u0142apali 77-latka z jointem"},"content":{"rendered":"

Czeka\u0142em, kiedy w ko\u0144cu go z\u0142api\u0105. I z\u0142apali<\/a>. R\u0105czy staruszek i tak d\u0142ugo wymyka\u0142 si\u0119 wymiarowi sprawiedliwo\u015bci, bezczelnie fotografuj\u0105c si\u0119<\/a> w trakcie kr\u0119cenia joint\u00f3w z marihuan\u0105 w sesji dla „Rolling Stone’a” i wyst\u0119puj\u0105c na ok\u0142adce<\/a> magazynu „High Times”. Dzielny szeryf z Teksasu by\u0142 jednak na posterunku i przyskrzyni\u0142 zbrodniarza. Co prawda nie ma dowod\u00f3w na to, \u017ce 77-latek cho\u0107by zapomnia\u0142 tekstu w zwi\u0105zku ze swym zgubnym na\u0142ogiem, a sam artysta wyszed\u0142 za kaucj\u0105, ale szeryf odgra\u017ca si\u0119, \u017ce z\u0142apie go zn\u00f3w i doprowadzi do przymusowego leczenia. <\/p>\n

Artysta Willie Nelson, czyli bohater zaj\u015bcia, nie skomentowa\u0142 wydarzenia, ale jeden z jego muzyk\u00f3w uj\u0105\u0142 to tak: „M\u00f3wi, \u017ce czuje si\u0119 \u015bwietnie. Straci\u0142 sze\u015b\u0107 uncji” [link]<\/a>. <\/p>\n

W ogniu dyskusji na temat ustawy antynikotynowej umyka nam z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 temat marihuany. Nie wiadomo, gdzie w okolicy mo\u017ce by\u0107 i kto mo\u017ce jej u\u017cywa\u0107. W\u0142a\u015bciwie jedyn\u0105 osob\u0105, co do kt\u00f3rej by\u0142bym w stanie postawi\u0107 du\u017ce pieni\u0105dze, \u017ce nigdy si\u0119 nie zaci\u0105gn\u0119\u0142a, jest prezydent Komorowski. Ale arty\u015bci??? Zerkn\u0105\u0142em na p\u00f3\u0142k\u0119 i \u015bci\u0105gn\u0105\u0142em szybko kilka egzemplarzy dowodowych, staraj\u0105c si\u0119 po przes\u0142uchaniu oceni\u0107 ich prawdopodobny zwi\u0105zek z THC. Poni\u017cszy materia\u0142 dowodowy zostanie przekazany szeryfom z Teksasu i innych stan\u00f3w.<\/p>\n

\"\"<\/a>THE BUG „Infected” EP<\/strong>
\nNinja Tune 2010
\n6\/10
\nSpodziewany wp\u0142yw THC:<\/strong> 90%
\nPierwszy z czterech na p\u0142ycie utwor\u00f3w „Catch a Fire” to piosenka o zapalaniu, wiadomo. „Tune In” \u015bwiadczy o tym, \u017ce materia\u0142 si\u0119 zaj\u0105\u0142, a jego posiadacz zapali\u0142. Reszty EP-ki Kevina Martina w tej sytuacji i tak ju\u017c nikt, kto si\u0119 w ni\u0105 wczuje, nie zapami\u0119ta. No ale tak si\u0119 w tych strasznych czasach komponuje EP-ki. W ka\u017cdym razie je\u015bli kto\u015b nie wpad\u0142 na „Catch a Fire” na kompilacji jubileuszowej Ninja Tune, to tutaj znajdzie.<\/p>\n

\"\"<\/a>NORAH JONES „…Featuring”<\/strong>
\nBlue Note 2010
\n7\/10
\nSpodziewany wp\u0142yw THC:<\/strong> 60%
\nUwaga! Na tej p\u0142ycie pojawia si\u0119 we w\u0142asnej osobie wyj\u0119ty spod prawa narkoman Willie Nelson („Baby It’s Cold Outside”). W dodatku w\u015br\u00f3d podejrzanych s\u0105 Talib Kweli, Q-Tip, Outkast. Wiemy tak\u017ce co nieco o sk\u0142onno\u015bciach Raya Charlesa, ale jemu mo\u017cemy darowa\u0107, bo biedaczek nie \u017cyje. Dolly Parton te\u017c nie nabawi\u0142a si\u0119 widocznej go\u0142ym okiem rozedmy p\u0142uc bez przyczyny. A Herbie Hancock zaczyna\u0142 w takich czasach, \u017ce wiadomo – trawk\u0119 trzeba by\u0142o biernie pali\u0107, czy kto\u015b tego chcia\u0142, czy nie. Norah Jones sporo si\u0119 nauczy\u0142a dzi\u0119ki tym rozci\u0105gni\u0119tym na prawie dekad\u0119 okazjonalnym wsp\u00f3\u0142pracom z r\u00f3\u017cnymi artystami i musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce m\u00f3j szacunek (nie s\u0142ysza\u0142em wszystkich tych piosenek) dla nowojorskiej wokalistki ro\u015bnie. Nie jest rzecz\u0105 oczywist\u0105 serwowa\u0107 elementy country sympatykom po\u015bcielowo-kanapowego grania. Poza duetem z Williem Nelsonem warto zwr\u00f3ci\u0107 szczeg\u00f3ln\u0105 uwag\u0119 na utwory z Sash\u0105 Dobson i Rynem Adamsem.
\nKto uwa\u017ca, \u017ce ta historia nie mo\u017ce mie\u0107 nic wsp\u00f3lnego z THC, ten nie ma poj\u0119cia na czym naprawd\u0119 polegaj\u0105 featuringi. Na ok\u0142adce czytamy:<\/p>\n

Recorded from 2001 to 2010, the cameos, duets and collaborations on this compilation span the musical spectrum and show Norah Jones to be one of the decade’s most diverse musical connectors.<\/p><\/blockquote>\n

Dobrze, \u017ce zaznaczyli „jeden z”. Bo przecie\u017c najbardziej znany muzyczny „connector” ma na imi\u0119 nie Nora, tylko Mary\u015bka.<\/p>\n

\"\"<\/a>KANYE WEST „My Beautiful Dark Twisted Fantasy”<\/strong>
\nRoc-A-Fella 2010
\n9\/10
\nSpodziewany wp\u0142yw THC:<\/strong> 99%
\nPami\u0119tacie „Jestem bogiem”? Kanye od lat dostaje tylko ten gatunek towaru. Jest bombastyczny, megaloma\u0144ski, prostacki w swoich monumentalnych chwytach, ale za to szczery i cholernie skuteczny. Wi\u0119cej o jego nowej p\u0142ycie ju\u017c w kolejn\u0105 \u015brod\u0119 w „Polityce”, a potem mo\u017ce przedrukuj\u0119 kilka s\u0142\u00f3w na tym blogu, bo cho\u0107 jego nowa p\u0142yta to g\u0142\u00f3wnie przetwarzanie starych w\u0105tk\u00f3w, to mno\u017cnik si\u0119 zmieni\u0142 i efekt ko\u0144cowy jest, trzeba to uczciwie przyzna\u0107, do\u015b\u0107 kosmiczny.<\/p>\n

PERFECT „XXX”<\/strong>
\nEMI 2010
\n4\/10
\nSpodziewany wp\u0142yw THC:<\/strong> 25%
\nMarihuana towarzyszy ludzko\u015bci od jakich\u015b pi\u0119ciu tysi\u0119cy lat, ale to ci\u0105gle mniej ni\u017c grupa Perfect. Nie wiadomo, co bior\u0105, ale to musz\u0105 by\u0107 jakie\u015b ci\u0119\u017ckie u\u017cywki, bo przerwy mi\u0119dzy p\u0142ytami (to dopiero si\u00f3dmy studyjny album!) s\u0105 kosmiczne. I cokolwiek to jest, nie pozwolili, by wp\u0142yn\u0119\u0142o na ich muzyk\u0119, dlatego brak w niej wci\u0105\u017c \u0142ama\u0144c\u00f3w rytmicznych, swingu i jakich\u015b nowatorskich zmian akcent\u00f3w, a najbardziej nowatorska pr\u00f3ba oryginalnego akcentowania rytmu w utworze to „Hej, ty” z rytmik\u0105 w stylu The Clash albo „Nie pytaj” z podzia\u0142ami jak z The Eagles. Ale nie o to chodzi w grupie Perfect. Zreszt\u0105 i tutaj znajdzie si\u0119 szczypta niebezpiecznej u\u017cywki, prosz\u0119, mamy dowody: <\/p>\n

Wsp\u00f3lna k\u0105piel w tanim winie
\nakrobacje w cudzym quadzie
\ntrawa kt\u00f3ra posz\u0142a z dymem
\nna koncercie Floyd\u00f3w w Pradze
\n(„Nie na darmo”)<\/p><\/blockquote>\n

W jednej zwrotce mamy blichtr jak z Rolling Stones\u00f3w, ryzykanctwo jak u Ozzy’ego Osbourne’a, no i wiadomo co. Zreszt\u0105 jak otworzycie wk\u0142adk\u0119, to jest tam zdj\u0119cie cz\u0142onk\u00f3w grupy w otoczeniu dziewcz\u0105t w bieli\u017anie, kt\u00f3re wygl\u0105da pewnie podobnie do wizji niebia\u0144skich dziewic, jakie mieli asasyni w twierdzy Alamut, gdy wypalili odpowiednio du\u017co haszyszu. Ale twierdza w ko\u0144cu zosta\u0142a zniszczona, a Perfect ci\u0105gle trwa. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Czeka\u0142em, kiedy w ko\u0144cu go z\u0142api\u0105. I z\u0142apali. R\u0105czy staruszek i tak d\u0142ugo wymyka\u0142 si\u0119 wymiarowi sprawiedliwo\u015bci, bezczelnie fotografuj\u0105c si\u0119 w trakcie kr\u0119cenia joint\u00f3w z marihuan\u0105 w sesji dla „Rolling Stone’a” i wyst\u0119puj\u0105c na ok\u0142adce magazynu „High Times”. Dzielny szeryf z Teksasu by\u0142 jednak na posterunku i przyskrzyni\u0142 zbrodniarza. Co prawda nie ma dowod\u00f3w na […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[29,48,18,31,308,312,120,7,9,4],"tags":[348,345,347,346,344],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/320"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=320"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/320\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=320"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=320"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=320"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}