{"id":3253,"date":"2012-08-29T11:23:49","date_gmt":"2012-08-29T09:23:49","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3253"},"modified":"2012-08-29T11:45:23","modified_gmt":"2012-08-29T09:45:23","slug":"co-z-tym-kanonem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/08\/29\/co-z-tym-kanonem\/","title":{"rendered":"Co z tym kanonem?"},"content":{"rendered":"

Wpisa\u0142em dzi\u015b sobie „kanon muzyczny” w Google i wyrocznia podpowiedzia\u0142a „zesp\u00f3\u0142 muzyczny kanon wyszk\u00f3w”. O tworzeniu nowych hierarchii w Internecie, kt\u00f3ry jest dzi\u015b naturalnym miejscem dla takich dyskusji, mia\u0142bym wi\u0119c z\u0142e mniemanie, gdyby nie szereg rozm\u00f3w i korespondencji, kt\u00f3re przeprowadzi\u0142em ostatnio, przygotowuj\u0105c tekst do papierowej „Polityki” (tu link na kioski, ew. Polityk\u0119 Cyfrow\u0105<\/a>) o tym, jak funkcja budowania kanonu muzyki popularnej z papierowej prasy – nomen omen – ucieka. I kto w tym kanonie by si\u0119 dzi\u015b znalaz\u0142, a kogo – co jeszcze ciekawsze – by w nim zabrak\u0142o.<\/p>\n

Zreasumujmy dotychczasow\u0105 dyskusj\u0119 na temat polskiego kanonu wg Screenagers: lista tutaj<\/a>, polemika Piotra Bratkowskiego na \u0142amach „Newsweeka”<\/a> (ale gdzie tego szuka\u0107 poza wydaniem papierowym – nie pytajcie), polemika z polemik\u0105 z powrotem na Screenagers.pl<\/a>. Mia\u0142em okazj\u0119 wypyta\u0107 na t\u0119 okoliczno\u015b\u0107 Kub\u0119 Ambro\u017cewskiego, naczelnego tergo serwisu, o kilka spraw zwi\u0105zanych z najgor\u0119tsz\u0105 krytyczno-muzyczn\u0105 dyskusj\u0105 wakacji. Cz\u0119\u015b\u0107 z jego wypowiedzi trafi\u0142a do wy\u017cej wzmiankowanego tekstu.<\/p>\n

Ale zejd\u017amy – poprzez pras\u0119 papierow\u0105 i internetow\u0105 – na trzeci poziom, czyli hierarchie spo\u0142eczno\u015bciowe. Bo to ich tw\u00f3rcy b\u0119d\u0105 gasi\u0107 \u015bwiat\u0142o w dziedzinie budowania kanonu do s\u0142uchania. Kuba wyrazi\u0142 pewne obawy w stosunku do podatnych na mody gust\u00f3w prezentowanych na Rate Your Music<\/a> i pochodnych. Sam te obawy podzielam. Ale z drugiej strony – to, co wida\u0107 w zestawieniach wszech czas\u00f3w Screenagers (ale i innych, cho\u0107by zagranicznych serwis\u00f3w) zaczyna mie\u0107 prze\u0142o\u017cenie na kanon wybierany w jeszcze szerszej, bardziej demokratycznej formule przez uczestnik\u00f3w dyskusji na RYM, czyli chyba najbardziej w tej chwili wiarygodnym odpowiedniku muzycznym serwisu IMDB. A przy tym odpowiedniku bardziej elitarnym – bo o ile zalane g\u0142osami masowej widowni IMDB kanon uk\u0142ada jednak g\u0142\u00f3wnie z hollywoodzkich blockbuster\u00f3w, to w RYM na tym etapie niezale\u017cni s\u0105 znacz\u0105c\u0105 si\u0142\u0105. <\/p>\n

Najlepsza p\u0142yta Papa Dance ju\u017c w tej chwili wyprzedza na RYM najwy\u017cej notowane albumy Budki Suflera i Jacka Kaczmarskiego. Owszem, w \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wce Chopin, Chopin, Chopin, Komeda, Grechuta i Niemen. Ale to tym bardziej czyni wysok\u0105 pozycj\u0119 Papa Dance bardziej wiarygodn\u0105. Zestawia\u0142em te\u017c kanon wg „Rolling Stone’a” (kt\u00f3ry tworzenie obszernych zestawie\u0144 p\u0142yt wszech czas\u00f3w robi\u0142 jako jeden z ostatnich papierowych magazyn\u00f3w) z kanonem wg RYM. I co wysz\u0142o? Przede wszystkim wielka zmiana ostatniej internetowej dekady w muzyce, czyli wypadni\u0119cie z pierwszej setki U2, Stinga, The Police, a przy okazji Michaela Jacksona, Boba Marleya i Jamesa Browna. A zast\u0105pienie ich p\u0142ytami Joy Division, Pixies, My Bloody Valentine, Can czy Leonarda Cohena. Czyli przede wszystkim efekt krytyczno-muzycznej fiksacji na r\u00f3\u017cnych formach alternatywnego rocka. Co w wielu wypadkach mnie cieszy, w paru martwi. I utwierdza w przekonaniu, \u017ce po \u015bwiatowej stronie kanonu mamy do przedyskutowania r\u00f3wnie du\u017co rzeczy, co po stronie krajowej. <\/p>\n

Grono tych, kt\u00f3rzy s\u0105 sk\u0142onni w takiej dyskusji bra\u0107 udzia\u0142 jest ca\u0142kiem szerokie. Kompetencje po stronie internetowych dyskutant\u00f3w wydaj\u0105 si\u0119 spore, a ch\u0119\u0107 kszta\u0142towania kanonu z punktu widzenia dzisiejszego rozwoju sceny muzycznej – naturalna. Natomiast spraw\u0105 rozs\u0105dzaj\u0105c\u0105 powodzenie takich przedsi\u0119wzi\u0119\u0107, jak przysta\u0142o na Internet, i tak pozostaje dost\u0119p. Czas dost\u0119pu do kanonu Screenagers jest ni\u017cszy ni\u017c czas dost\u0119pu do kanonu „Newsweeka”, gdyby ten co\u015b takiego wymy\u015bli\u0142 („Polityki” r\u00f3wnie\u017c – \u017ceby nie by\u0142o, chocia\u017c u nas przynajmniej \u0142atwiej znale\u017a\u0107 konkretny tekst na stronie www). Ale i tak bezkonkurencyjny pod wzgl\u0119dem czasu i \u0142atwo\u015bci dost\u0119pu jest RYM.<\/p>\n

Oczywi\u015bcie nie ma mowy o pe\u0142nej obiektywno\u015bci, a ju\u017c tym bardziej – sprawiedliwo\u015bci dziejowej. Na przyk\u0142ad najwy\u017cej notowana p\u0142yta z muzyk\u0105 afryka\u0144sk\u0105, „Expensive Shit” Feli Kutiego, znalaz\u0142a si\u0119 na miejscu 278. To ca\u0142y czas wy\u017cej ni\u017c „Thriller” i pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 „Selected Ambient Works”, ale ni\u017cej ni\u017c wiele album\u00f3w, kt\u00f3re si\u0119 afrobeatem inspirowa\u0142y. Przy tym wszystkim jednak sygnalizuje to o wiele szersze spojrzenie na histori\u0119 muzyki ni\u017c zestawienie „Rolling Stone’a”, w kt\u00f3rym pierwsz\u0105 i d\u0142ugo jedyn\u0105 p\u0142yt\u0105 afryka\u0144sk\u0105 jest wycieczka Paula Simona na „Graceland” (w RYM – aktualnie miejsce 851).<\/p>\n

W kontek\u015bcie tego wszystkiego zabawnie reklamuje si\u0119 naklejk\u0105 na zewn\u0105trz nowa p\u0142yta formacji Antibalas<\/strong>, sygnalizuj\u0105ca, \u017ce to tak\u0105 muzyk\u0105 inspirowa\u0142y si\u0119 gwiazdy sceny niezale\u017cnej pokroju Vampire Weekend. Zarazem przecie\u017c ta brookly\u0144ska orkiestra – zaczynaj\u0105ca, przypomnijmy, w barwach Ninja Tune – jest w pewnym sensie odpowiedzi\u0105 na wracaj\u0105ce zainteresowanie afrobeatem. Mo\u017ce wi\u0119c po prostu nale\u017c\u0105 do tej samej fali co rockowe formacje inspiruj\u0105ce si\u0119 afryka\u0144sk\u0105 rytmik\u0105, tylko poszli w kierunku odtwarzania klimatu starych nagra\u0144 (st\u0105d po latach trafili w idealne miejsce – do katalogu s\u0142yn\u0105cej ze stylizacji retro wytw\u00f3rni Daptone, kt\u00f3ra wyda\u0142a w ten spos\u00f3b kolejn\u0105 pi\u0119knie wystylizowan\u0105 p\u0142yt\u0119), a nie ich podawania po nowemu?<\/p>\n

W ka\u017cdym razie coraz pot\u0119\u017cniejszy sk\u0142ad Antibalas przynosi porcj\u0119 korzennej muzyki w duchu nagra\u0144 Feli Kutiego, ale nie wychodz\u0105c\u0105 w \u017caden spos\u00f3b ani ponad to, co w Nigerii nagrywano kiedy\u015b, ani ponad to, co w tej chwili si\u0119 z afryka\u0144ska muzyk\u0105 robi na \u015bwiecie. Imponuj\u0105 kobiece ch\u00f3rki, naturalny funk nap\u0119dza takie kompozycje jak „Him Belly No Go Sweet”, a w najlepszych momentach (fina\u0142 p\u0142yty) orkiestra wpada w fantastyczny trans, co pewnie \u015bwietnie przek\u0142ada si\u0119 na koncerty. Ale w kontek\u015bcie tej ca\u0142ej dyskusji o kanonach nie spos\u00f3b nie zauwa\u017cy\u0107, \u017ce jest to p\u0142yta niekonieczna. <\/p>\n

\"\"<\/a>ANTIBALAS „Antibalas”<\/strong>
\nDaptone 2012
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Sare kono kon”. <\/p>\n