{"id":32564,"date":"2022-04-05T15:43:42","date_gmt":"2022-04-05T13:43:42","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=32564"},"modified":"2022-04-14T21:03:42","modified_gmt":"2022-04-14T19:03:42","slug":"32564","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2022\/04\/05\/32564\/","title":{"rendered":"Czas niech\u0119ci"},"content":{"rendered":"<p>Jak \u0142atwo zauwa\u017cy\u0107, do\u015b\u0107 cz\u0119sto pisz\u0119 o muzyce instrumentalnej. Jej zasadnicza przewaga polega na tym, \u017ce na pewnym poziomie dobrze napisanej i przyzwoicie wyprodukowanej muzyki nic ju\u017c nie zepsuje. No bo lubi\u0119 dobry tekst, lubi\u0119 ciekawy j\u0119zyk, ale&#8230; no w\u0142a\u015bnie: lubi\u0119 je w wydaniu ciekawym i dobrym. W wypadku tw\u00f3rczo\u015bci wokalno-instrumentalnej ryzyk jest wi\u0119cej. Gdybym mia\u0142 ubezpiecza\u0107 artyst\u00f3w od ryzyka wydania s\u0142abej jako\u015bci p\u0142yty, autorom tych instrumentalnych kaza\u0142bym p\u0142aci\u0107 ni\u017csze stawki. Z drugiej strony &#8211; co ostatnio s\u0142ycha\u0107 i czu\u0107 bardzo wyra\u017anie &#8211; p\u0142ytom z muzyk\u0105 instrumentaln\u0105 \u0142atwiej unikn\u0105\u0107 bolesnego zderzenia z rzeczywisto\u015bci\u0105, gdy autorzy chcieli powiedzie\u0107 co\u015b, co zupe\u0142nie rozmija si\u0119 z aktualn\u0105 emocj\u0105. S\u0105 oczywi\u015bcie te z\u0142e strony: instrumentalom niby \u0142atwiej unikn\u0105\u0107 kiksu, ale zarazem trudniej dok\u0142adnie w t\u0119 emocj\u0119 trafi\u0107. Tym bardziej wi\u0119c warto si\u0119 pochyli\u0107 nad zespo\u0142em, kt\u00f3ry twierdzi, \u017ce na swoim albumie (instrumentalnym)<em> chcia\u0142 uchwyci\u0107 nastr\u00f3j naszych (nie\u0142atwych) czas\u00f3w<\/em>. Pochylam si\u0119 z tym wi\u0119ksz\u0105 ch\u0119ci\u0105, \u017ce zesp\u00f3\u0142 ten nazywa si\u0119 <strong>Niech\u0119\u0107<\/strong>.&nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/dRqrsk46Vag\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n<p>Pod tytu\u0142em <em>Unsubscribe<\/em> kryje si\u0119 osiem utwor\u00f3w, \u0142\u0105cznie 50 minut &#8211; trzeci studyjny album kwintetu, kt\u00f3rego dyskografia mia\u0142a pocz\u0105tek dok\u0142adnie 10 lat temu (i od czasu <em>\u015amierci w mi\u0119kkim futerku<\/em> <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2012\/04\/02\/niechec-czyli-dzien-polski\/\">stara\u0142em si\u0119 o niej opowiada\u0107<\/a>). I kt\u00f3rego \u017cywot przekonuje o tym, \u017ce wychodzi nam w Polsce pewien rodzaj muzycznej emocji, niezwi\u0105zanej z \u017cadnym z nurt\u00f3w w ortodoksyjnie rozumianej postaci. Bo fakt, \u017ce muzyka Niech\u0119ci jest zawieszona gdzie\u015b mi\u0119dzy jazzow\u0105 instrumentacj\u0105 czy technik\u0105 a alternatywno-rockow\u0105 wra\u017cliwo\u015bci\u0105, nie oznacza grania jazz-rocka. Od samego pocz\u0105tku wisi nad ni\u0105 pewien aspekt narracyjno\u015bci w prowadzeniu partii instrumentalnych, a przynajmniej ilustracyjno\u015bci &#8211; muzyka filmowa jest dla Niech\u0119ci punktem odniesienia. Licz\u0105 si\u0119 w pierwszej kolejno\u015bci tematy, nie bardzo skomplikowane, i emocje &#8211; bardzo intensywne.\u00a0<\/p>\n<p>Na <em>Unsubscribe<\/em>, kt\u00f3ra nie jest jakim\u015b zwrotem o 180 stopni, mamy to samo, tylko bardziej i wyra\u017aniej. Ga\u0142ka wra\u017cliwo\u015bci ustawiona jest momentami na dziesi\u0105tk\u0119, albo i jedenastk\u0119, co stanowi o charakterze p\u0142yty i zazwyczaj wp\u0142ywa dobrze na jej odbi\u00f3r. Sol\u00f3wki &#8211; tam, gdzie si\u0119 pojawiaj\u0105 &#8211; s\u0105 nie tyle popisami improwizacji, co raczej wyobra\u017ani brzmieniowej. I dalej raczej pchaj\u0105 do przodu ca\u0142o\u015b\u0107 ni\u017c przesuwaj\u0105 nasz\u0105 uwag\u0119 w stron\u0119 jednego ze sk\u0142adnik\u00f3w. Du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 albumu to r\u00f3wnowaga pomi\u0119dzy rozbudowanymi melodiami saksofonowymi Macieja Zwierzchowskiego a partiami instrument\u00f3w klawiszowych Micha\u0142a Za\u0142\u0119skiego, niby wprowadzaj\u0105cymi w takim zestawieniu bardzo klasyczne odniesienia, ale zarazem w najwi\u0119kszej mierze decyduj\u0105cymi o r\u00f3\u017cnorodno\u015bci brzmieniowej (co naj\u0142atwiej pewnie zauwa\u017cy\u0107 przy tym prog-rockowym brzmieniu Propheta w finale). A rozbudowanie form niekoniecznie wymaga tu jakiej\u015b pot\u0119\u017cnej przestrzeni &#8211; za utworami Niech\u0119ci pod\u0105\u017camy linearnie, zamiast po piosenkowemu kr\u0119ci\u0107 si\u0119 w k\u00f3\u0142ko, wi\u0119c i pi\u0119\u0107 minut wystarczy, by przejecha\u0107 z zespo\u0142em ca\u0142kiem spory dystans. A g\u0142\u00f3wn\u0105 ide\u0105 &#8211; s\u0142yszaln\u0105 w ka\u017cdym momencie, cho\u0107 pewnie w tych najbardziej spektakularnych, jak <em>Chmury<\/em>, najmocniej (tu akurat z bezapelacyjnie kluczowa rol\u0105 <del>gitary Rafa\u0142a B\u0142aszczaka<\/del>\u00a0gitary basowej Macieja Szczepa\u0144skiego) &#8211; wydaje si\u0119 to, by pisa\u0107 d\u0142ugie tematy a\u017c domagaj\u0105ce si\u0119 rozwi\u0105zania. I zaszywa\u0107 w nich emocje krzycz\u0105ce o jakie\u015b roz\u0142adowanie.\u00a0<\/p>\n<p>W tym sensie <em>Unsubscribe<\/em> jest rzeczywi\u015bcie p\u0142yt\u0105 aktualn\u0105. I prowadzi przez r\u00f3\u017cne znaczenia has\u0142a z nazwy zespo\u0142u. Od pandemicznego marazmu &#8211; ten album nagrywany by\u0142 zreszt\u0105 na pocz\u0105tku pandemii &#8211; po dzisiejszy chaos informacyjny i emocjonalny. Bo je\u015bli si\u0119gn\u0105\u0107 do znacze\u0144 sprzed wielu lat, to w &#8222;niech\u0119ci&#8221; doszukamy si\u0119 &#8222;niesnaski&#8221;, &#8222;wa\u015bni&#8221;, a nawet &#8222;wojny&#8221;. Je\u015bli takie by\u0142y cele, to zosta\u0142y osi\u0105gni\u0119te. I gdyby Niech\u0119\u0107 by\u0142a newsletterem albo magazynem, to na pewno nie zrywa\u0142bym subskrypcji.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>NIECH\u0118\u0106 <em>Unsubscribe<\/em><\/strong>, Audio Cave 2022\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=923978948\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/niechec.bandcamp.com\/album\/unsubscribe\">Unsubscribe by Niech\u0119\u0107<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Jak \u0142atwo zauwa\u017cy\u0107, do\u015b\u0107 cz\u0119sto pisz\u0119 o muzyce instrumentalnej. Jej zasadnicza przewaga polega na tym, \u017ce na pewnym poziomie dobrze napisanej i przyzwoicie wyprodukowanej muzyki nic ju\u017c nie zepsuje. No bo lubi\u0119 dobry tekst, lubi\u0119 ciekawy j\u0119zyk, ale&#8230; no w\u0142a\u015bnie: lubi\u0119 je w wydaniu ciekawym i dobrym. W wypadku tw\u00f3rczo\u015bci wokalno-instrumentalnej ryzyk jest wi\u0119cej. Gdybym [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":32571,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3319,1],"tags":[967],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/32564"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=32564"}],"version-history":[{"count":16,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/32564\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":32718,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/32564\/revisions\/32718"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/32571"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=32564"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=32564"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=32564"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}