{"id":32676,"date":"2022-04-11T10:52:24","date_gmt":"2022-04-11T08:52:24","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=32676"},"modified":"2022-04-11T11:10:35","modified_gmt":"2022-04-11T09:10:35","slug":"jedna-plyta-do-przesluchania-w-poniedzialek","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2022\/04\/11\/jedna-plyta-do-przesluchania-w-poniedzialek\/","title":{"rendered":"Jedna p\u0142yta do przes\u0142uchania w poniedzia\u0142ek"},"content":{"rendered":"<p>Tak naprawd\u0119 to p\u0142yta nie tylko na poniedzia\u0142ek. I by\u0107 mo\u017ce najciekawsza z ostatniego pi\u0105tku. To r\u00f3wnie\u017c najlepsza p\u0142yta hiphopowa, jak\u0105 s\u0142ysza\u0142em jak dot\u0105d w tym roku. Autorem jest wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rca albumu z<a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2021\/01\/05\/44-plyty-roku-2020-swiat\/\"> rocznego podsumowania AD 2020<\/a>, czyli nowojorski raper <strong>Billy Woods<\/strong>, najbardziej znany z duetu Armand Hammer. Woods \u015bwi\u0119tuje w\u0142a\u015bnie dziesi\u0119ciolecie albumu <em>History Will Absolve Me<\/em> (ukaza\u0142 si\u0119 w winylowym wznowieniu), a dwa lata temu chwali\u0142em jego p\u0142yt\u0119 <em>Brass<\/em> z Moor Mother, na kt\u00f3rej &#8211; w\u015br\u00f3d wielu producent\u00f3w &#8211; pojawi\u0142 si\u0119 tak\u017ce <strong>Preservation<\/strong>. Ten z kolei najbardziej rozpoznawalny jest dzi\u0119ki wsp\u00f3\u0142pracy z Yasiinem Beyem (Mos Defem). Na najnowszym <em>Aethiopes<\/em> wyst\u0119puj\u0105 de facto jako duet. I jest to p\u0142yta, na kt\u00f3rej praca producenta nie sko\u0144czy\u0142a si\u0119 wraz z przes\u0142aniem raperowi beat\u00f3w.\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/FlcwuNr-n1Y\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>S\u0105 na <em>Aethiopes<\/em> p\u0119tle. To jasna sprawa. Cho\u0107 mamy tu wiele moment\u00f3w, kiedy sk\u0142adnikiem tych p\u0119tli nie s\u0105 barwy perkusyjne. Preservation my\u015bli te\u017c o nich w spos\u00f3b daleki od blokowego zap\u0119tlania kilku motyw\u00f3w. Je\u015bli ju\u017c s\u0105 linie perkusji, to pe\u0142ne niepokoju, z nowymi, zaskakuj\u0105cymi elementami pojawiaj\u0105cymi si\u0119 co rusz, jak gdyby wykonywa\u0142 je \u017cywy perkusista znudzony rol\u0105 automatu. W wi\u0119kszo\u015bci z tych utwor\u00f3w beat pod\u0105\u017ca za dramaturgi\u0105 linii Woodsa. Zmienia si\u0119 ca\u0142y czas, rozwijaj\u0105c w spos\u00f3b linearny. Owszem, <em>Versailles<\/em> zbudowane zosta\u0142o na powracaj\u0105cym motywie, ale ju\u017c <em>Remorseless<\/em> wydaje si\u0119 zmienia\u0107 ca\u0142y czas. To pewnie k\u0142opotliwe do grania na \u017cywo, ale jako studyjne przedsi\u0119wzi\u0119cie imponuje. A muzyka skomponowana &#8211; na bazie sampli &#8211; przez producenta uk\u0142ada si\u0119 tu w 40-minutow\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p>Pachnie ta muzyka zarazem egzotyk\u0105 i naftalin\u0105. Preservation lubi stare tworzywo, co czyni z <em>Aethiopes<\/em> album do\u015b\u0107 oldschoolowy.\u00a0 Tyle \u017ce t\u0119 star\u0105 szko\u0142\u0119 prezentuje w spos\u00f3b progresywny, z kapitaln\u0105 technik\u0105 i z tak\u0105 odwag\u0105, jakiej oczekiwa\u0142bym od kogo\u015b, kto dzi\u015b tworzy beaty. W <em>Asylum<\/em> mamy wi\u0119c d\u0142ugi motyw z jakiego\u015b etio-jazzowego nagrania sklejony z reszt\u0105 sampli tak, \u017ce tworz\u0105 z\u0142udzenie \u017cywego akompaniamentu. W <em>Wharves<\/em> Woodsowi towarzysz\u0105 brzmienia gamelanu. W <em>Sauvage<\/em> i <em>Heavy Water<\/em> jeste\u015bmy najbli\u017cej alternatywnego hip hopu spod znaku Company Flow, Cannibal Ox i ca\u0142ej wytw\u00f3rni Definitive Jux (w tym drugim El-P pojawia si\u0119 go\u015bcinnie). Ca\u0142\u0105 ko\u0144c\u00f3wk\u0119 <em>Haarlem<\/em> Woods rapuje na tle freejazzowej sol\u00f3wki fortepianu &#8211; i to ju\u017c mog\u0142oby si\u0119 spokojnie ukaza\u0107 kilkana\u015bcie lat temu nak\u0142adem Thirsty Ear (jest nawet \u0142\u0105cznik w postaci Mike&#8217;a Ladda w \u015bwietnym, linkowanym na sobotniej playli\u015bcie <em>Christine<\/em>), a w <em>Remorseless<\/em> chwilami przysi\u0105g\u0142bym, \u017ce s\u0142ysz\u0119 rozmontowane na czynniki pierwsze emocje z kt\u00f3rego\u015b z utwor\u00f3w Czes\u0142awa Niemena. Co w wypadku Preservation nie by\u0142oby nawet takie zaskakuj\u0105ce. Wykorzystywa\u0142 ju\u017c w ko\u0144cu kiedy\u015b, w ca\u0142kiem imponuj\u0105cy spos\u00f3b, <a href=\"https:\/\/youtu.be\/BYjJJqMTG_o\">Budk\u0119 Suflera<\/a>. Polskie archiwum, skutecznie pl\u0105drowane przez producent\u00f3w z okolic The Very Polish Cut Outs (w pi\u0105tek ukaza\u0142a si\u0119 te\u017c <a href=\"https:\/\/theverypolishcutouts.bandcamp.com\/album\/wyydma-lp\">kapitalna <em>Wyydma<\/em><\/a>), zas\u0142u\u017cy\u0142o na podobnej jako\u015bci nowe podej\u015bcie ze strony rapowych producent\u00f3w.\u00a0<\/p>\n<p><strong>BILLY WOODS &amp; PRESERVATION <em>Aethiopes<\/em><\/strong>, Backwoodz Studios 2022\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3199386547\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/billywoods.bandcamp.com\/album\/aethiopes\">Aethiopes by billy woods<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Tak naprawd\u0119 to p\u0142yta nie tylko na poniedzia\u0142ek. I by\u0107 mo\u017ce najciekawsza z ostatniego pi\u0105tku. To r\u00f3wnie\u017c najlepsza p\u0142yta hiphopowa, jak\u0105 s\u0142ysza\u0142em jak dot\u0105d w tym roku. Autorem jest wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rca albumu z rocznego podsumowania AD 2020, czyli nowojorski raper Billy Woods, najbardziej znany z duetu Armand Hammer. Woods \u015bwi\u0119tuje w\u0142a\u015bnie dziesi\u0119ciolecie albumu History Will Absolve [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":32678,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,3319,3309,4009,4993,3666,5177],"tags":[4497,5423],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/32676"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=32676"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/32676\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":32686,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/32676\/revisions\/32686"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/32678"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=32676"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=32676"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=32676"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}