{"id":3285,"date":"2012-08-13T18:15:46","date_gmt":"2012-08-13T16:15:46","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3285"},"modified":"2012-08-13T19:03:49","modified_gmt":"2012-08-13T17:03:49","slug":"jest-sposob-na-narodowe-morale-po-igrzyskach","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/08\/13\/jest-sposob-na-narodowe-morale-po-igrzyskach\/","title":{"rendered":"Jest spos\u00f3b na morale po igrzyskach!"},"content":{"rendered":"

Zerka\u0142em przez ostatnie trzy tygodnie na to, co si\u0119 dzieje na najwi\u0119kszej imprezie sportowej \u015bwiata. Troch\u0119 z dziennikarskiego obowi\u0105zku (chocia\u017c mnie tam interesowa\u0142y g\u0142\u00f3wnie uroczysto\u015bci otwarcia i zamkni\u0119cia – pierwsza imponuj\u0105ca pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem, druga troch\u0119 festyniarska), a troch\u0119 z euforii wynikaj\u0105cej z niepokazywania w telewizji polityk\u00f3w przez ca\u0142e trzy tygodnie. I dziwi mnie atmosfera narodowej tragedii zwi\u0105zana z dziesi\u0119cioma medalami i spos\u00f3b, w jaki prze\u017cywamy to wszystko, dyskusje o tym, jak uzdrowi\u0107 polski sport i tak dalej. Po pierwsze, efektem dyskusji sprzed czterech lat jest w\u0142a\u015bnie do\u015b\u0107 mizerny w dalszym ci\u0105gu dorobek medalowy, wi\u0119c z dyskutowania – a nawet z prostego dofinansowania, jak si\u0119 okazuje – medale si\u0119 nie bior\u0105. Po drugie, nie mog\u0119 wyj\u015b\u0107 ze zdumienia, \u017ce w tych czasach rywalizacja sportowc\u00f3w w pokojowym duchu zaprojektowana kiedy\u015b przez Pierre’a de Coubertina mo\u017ce nie uwzgl\u0119dnia\u0107 zmian, idei zjednoczeniowych, kt\u00f3re po drodze spowodowa\u0142y, \u017ce \u017cyjemy w Europie pod jedn\u0105 flag\u0105, a nawet momentami jednym zestawem przepis\u00f3w. A my na igrzyskach w roku 2012 podniecamy si\u0119 tym, \u017ce z\u0142oto zdoby\u0142 fajny sportowiec mieszkaj\u0105cy 400 km od nas, ale ju\u017c nie ten mieszkaj\u0105cy 50 km dalej, poniewa\u017c po drodze jest granica, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna przej\u015b\u0107 w ka\u017cdym momencie, nawet bez posiadania paszportu? O co chodzi? <\/p>\n

Metoda gwarantuj\u0105ca sukcesy nam, ale te\u017c niepocieszonym mieszka\u0144com Austrii czy Belgii, jest prosta: wystawmy wsp\u00f3ln\u0105 ekip\u0119 UE! Majewskiemu czy W\u0142odarczyk zapewne i to nie przeszkodzi zdobywa\u0107 medali, a przy okazji do\u0142o\u017cy nam troch\u0119 emocji zwi\u0105zanych z sukcesami Brytyjczyk\u00f3w albo Francuz\u00f3w i wywinduje bez najmniejszego trudu na pierwsze miejsce rankingu medalowego. Bez szans dla dysponuj\u0105cych por\u00f3wnywalnym z grubsza potencja\u0142em obszarowym, ludno\u015bciowym czy infrastrukturalnym USA czy Chin (no, przynajmniej bardziej por\u00f3wnywalnych w\u00f3wczas ni\u017c z nami teraz). <\/p>\n

Pisz\u0119 o tym, s\u0142uchaj\u0105c dobrego przyk\u0142adu mi\u0119dzynarodowej kooperacji, czyli Pure Phase Ensemble<\/strong>. No bo oczywi\u015bcie pod pretekstem opowiadania o sporcie (i w zem\u015bcie za to, \u017ce resztki narodowego zacietrzewienia w kibicowaniu zabra\u0142y mi tyle cennych godzin, kt\u00f3re m\u00f3g\u0142bym wykorzysta\u0107 na s\u0142uchanie) chcia\u0142bym przemyci\u0107 troch\u0119 muzyki psychodeliczno-rockowej na niez\u0142ym poziomie. <\/p>\n

PPE to w\u0142a\u015bnie przyk\u0142ad dobrej wsp\u00f3\u0142pracy mi\u0119dzynarodowej, w tym wypadku brytyjsko-polskiej. Oto w trakcie ubieg\u0142orocznego Spacefestu z warsztatowego przedsi\u0119wzi\u0119cia prowadzonego przez Raya Dickaty’ego (saksofonista z niez\u0142\u0105 ju\u017c znajomo\u015bci\u0105 polskiej sceny, a niegdy\u015b – z przetarciem w s\u0142ynnym Spiritualized) wyr\u00f3s\u0142 13-osobowy zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry skomponowa\u0142 i zagra\u0142, a przy tym nagra\u0142 zestaw psychodelicznych, d\u0142ugo rozkr\u0119caj\u0105cych si\u0119, nieco ciosanych, ale pot\u0119\u017cnych utwor\u00f3w. Po stronie brytyjskiej pojawi\u0142 si\u0119 wokalista Jaime Harding, po polskiej – Piotr Pawlak z Kur, Antoni Budzi\u0144ski z Klimt i wielu innych. Efekt ich pracy nie jest mo\u017ce mia\u017cd\u017c\u0105cy, ale przynajmniej zaskakuj\u0105co sp\u00f3jny, to \u015bwietna kooperacja rockowego sk\u0142adu z sekcj\u0105 d\u0119t\u0105, z paroma wybijaj\u0105cymi si\u0119 momentami. Nie wiem, czy nie najlepsza p\u0142yta z Nasiona, jak\u0105 s\u0142ysza\u0142em, a przy tym – dow\u00f3d na to, \u017ce warto si\u0119 st\u0142oczy\u0107 pod jednym sztandarem.<\/p>\n

Przy okazji przypomn\u0119 dwie wydane pod koniec lipca p\u0142yty z okolic psychodelii. Pierwsza to duet basowo-perkusyjno-wokalny Om<\/strong>. Ich mroczna muzyka, kt\u00f3ra zrobi\u0142a mn\u00f3stwo zamieszania w okolicach p\u0142yty „Conference of the Birds” (2006) i na fali legendy doom-metalowej grupy Sleep – bo to z niej rekrutowali si\u0119 oryginalni za\u0142o\u017cyciele. Dzi\u015b brzmi ju\u017c ciut banalniej. Klimat ratuje pos\u0119pna hipnotyczno\u015b\u0107 i powtykane tu i \u00f3wdzie arabskie motywy melodyczne. Nie\u017ale brzmi\u0105 wokale Ala Cisnerosa, ale w ca\u0142o\u015bci jest to album zdecydowanie dla amator\u00f3w. <\/p>\n

Druga (a w sumie ju\u017c trzecia) p\u0142yta to ponownie duo: Matt Carlson (g\u0142\u00f3wnie syntezatory) i Jonathan Sielaff (g\u0142\u00f3wnie przetwarzany klarnet basowy). Ciekawe nie tylko z racji instrumentarium. Cho\u0107 sporo tu mocno banalnych moment\u00f3w (ko\u0144cowe „Winter Light”), a wybitnymi muzykami panowie nie s\u0105, to podoba mi si\u0119 formu\u0142a – gdzie\u015b pomi\u0119dzy Terrym Rileyem a Emeralds, a tak\u017ce dynamiczny, swobodny charakter nagra\u0144. I tutaj nie brak nawi\u0105za\u0144 do muzyki Wschodu, cho\u0107 tym razem s\u0105 to g\u0142\u00f3wnie przyswojone za po\u015brednictwem minimalist\u00f3w ragi, muzyczne mandale, co sugeruj\u0105 zreszt\u0105 konsekwentnie ok\u0142adki Golden Retriever<\/strong>. Bo to o t\u0119 nazw\u0119 tu chodzi.<\/p>\n

S\u0105 momenty wynosz\u0105ce ka\u017cd\u0105 z tych p\u0142yt ponad przeci\u0119tno\u015b\u0107, ale w sumie zestaw ocen 7-6-6 wydaje si\u0119 do\u015b\u0107 sprawiedliwy. Tak czy owak w tej konkurencji w sierpniu 2012 mamy medal.<\/p>\n

\"\"<\/a>PURE PHASE ENSEMBLE „Live at SpaceFest!”<\/strong>
\nNasiono 2012
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Bowie”, „No Movement”. To poni\u017cej to tylko wprawka do tego, co mo\u017cna us\u0142ysze\u0107 na powy\u017cszej p\u0142ycie.<\/p>\n