{"id":3290,"date":"2012-08-12T20:45:41","date_gmt":"2012-08-12T18:45:41","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3290"},"modified":"2012-08-12T21:45:04","modified_gmt":"2012-08-12T19:45:04","slug":"najmlodsza-ze-starych-legend","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/08\/12\/najmlodsza-ze-starych-legend\/","title":{"rendered":"Najm\u0142odsza ze starych legend"},"content":{"rendered":"

Jest jeden spos\u00f3b walki z obowi\u0105zuj\u0105c\u0105 na wszystkich poziomach s\u0142awy retromani\u0105. Szczeg\u00f3lnie gdy jeste\u015b jeszcze w miar\u0119 m\u0142odym wykonawc\u0105 i nikt ci\u0119 nie zaprosi na koncert do Doliny Charlotty. Trzeba si\u0119 postarzy\u0107. Zamiast zdj\u0119\u0107 zr\u00f3b sobie malarski portret, zapu\u015b\u0107 brod\u0119 i w\u0105sy, przyjmij konwencj\u0119 muzyczn\u0105 z wczesnych lat 70., a jest szansa, \u017ce uda si\u0119 przemyci\u0107 ci\u0119 w t\u0142umie siwych, d\u0142ugow\u0142osych rockman\u00f3w w podniszczonych sk\u00f3rzanych kamizelkach. Albo cudem ocalonych soulman\u00f3w, kt\u00f3rych prawdziwa kariera zacz\u0119\u0142a si\u0119 po \u015bmierci Jamesa Browna. Albo w\u015br\u00f3d wyci\u0105gni\u0119tych z wi\u0119zienia countrowc\u00f3w, kt\u00f3rzy postanowili po latach wr\u00f3ci\u0107 do \u017ar\u00f3de\u0142. Panie i Panowie, mam dzi\u015b kogo\u015b, kto pogodzi\u0142by fan\u00f3w wszystkich tych artyst\u00f3w, i jeszcze innych. W dodatku nagra\u0142 kapitalnie brzmi\u0105c\u0105 p\u0142yt\u0119 z ca\u0142kiem zgrabnymi piosenkami.<\/p>\n

Glen Hansard <\/strong>pochodzi z Irlandii, gdzie od lat \u015bpiewa w zespole The Frames. Ma te\u017c za sob\u0105 par\u0119 mocnych epizod\u00f3w aktorskich. Widz\u0105c go na ok\u0142adce p\u0142yty „Rhythm and Repose” wydanej przez lubi\u0105c\u0105 retro-brzmienia wytw\u00f3rni\u0119 Anti-, trudno uwierzy\u0107, \u017ce to solowy debiut. Do m\u0142odzie\u017cy zaliczy\u0107 go trudno (42 lata), ale na Charlott\u0119 si\u0119 jeszcze nie \u0142apie. Ma \u015bwietny g\u0142os, dobr\u0105 naturaln\u0105 barw\u0119 i techniczn\u0105 kontrol\u0119. Do tego mi\u0142\u0105 dla mnie stylistyk\u0119 Vana Morrisona (a zarazem podobn\u0105 do tego artysty elastyczno\u015b\u0107 gatunkow\u0105). Chwilami prze\u0142amywan\u0105 angielsk\u0105 tradycj\u0105 fokow\u0105, z gitarami z okolic Pink Floyd („Maybe Not Tonight”), a to zn\u00f3w folk-jazzem z okolic Nory Jones (fina\u0142owe akcenty albumu). Ale ani ten wokalny talent, ani do\u015b\u0107 emocjonalne, ale lirycznie \u015brednie piosenki nie wystarczy\u0142yby, gdyby nie grono wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w. Jako instrumentali\u015bci pojawiaj\u0105 si\u0119 tutaj Nico Muhly, Rob Moose i Javier Mas (ten od Cohena), w ch\u00f3rkach \u015bpiewaj\u0105 Sam Amidon i Marketa Irglova, z kt\u00f3r\u0105 par\u0119 lat temu Hansard dosta\u0142 Oscara za piosenk\u0119 z filmu „Once”. Produkowa\u0142 ca\u0142o\u015b\u0107 Thomas „Doveman” Bartlett, a realizowa\u0142 nagranie Patrick Dillett w swoim nowojorskim studiu.<\/p>\n

Je\u015bli mia\u0142bym wybra\u0107 co\u015b, co na p\u0142ycie Hansarda podoba mi si\u0119 najbardziej, bez wahania wskaza\u0142bym w\u0142a\u015bnie in\u017cynieri\u0119 d\u017awi\u0119ku i produkcj\u0119. Dzi\u0119ki tej drugiej nie ma prze\u0142adowania, a ka\u017cdy z aran\u017cacyjnych dodatk\u00f3w (smyczki, perkusyjny loop, slide guitar, rozbudowana partia fortepianu) pojawia si\u0119 tylko na moment i dok\u0142adnie wtedy, gdy trzeba. Doveman pracowa\u0142 z Juli\u0105 Stone i Marth\u0105 Wainwright, pomaga\u0142 grupie The National, kumpluje si\u0119 z Samem Amidonem. Nie po raz pierwszy spotka\u0142 si\u0119 w studiu z Dillettem, kt\u00f3ry z kolei jest ostatnio ulubionym in\u017cynierem d\u017awi\u0119ku Davida Byrne’a i – co jeszcze wa\u017cniejsze – nagrywa\u0142 now\u0105, zapowiadan\u0105 na pa\u017adziernik p\u0142yt\u0119 Donalda Fagena. To ostatnie to ju\u017c rekomendacja nie lada, ale do ca\u0142ej informacji doprowadzi\u0142o mnie dopiero nerwowe poszukiwanie informacji o Dilletcie<\/a> i Bartletcie<\/a>. Motywem by\u0142y rewelacyjnie nagrane wokale i perkusja bliska idea\u0142u. No i spora skala dynamiczna. Paru audiofil\u00f3w przypomni sobie, dlaczego nie interesuj\u0105 si\u0119 w\u0119dkarstwem. Mnie sk\u0142oni\u0142o to do chwili zadumy nad tym, \u017ce skoro ju\u017c mamy te czasy retromanii, to takie szczeg\u00f3\u0142y mog\u0105 si\u0119 okaza\u0107 najwa\u017cniejsze. Ci ludzie tworz\u0105 t\u0119 muzyk\u0119 na r\u00f3wni z kompozytorem i wokalist\u0105 materia\u0142u. I warto czasem przystan\u0105\u0107, by uszanowa\u0107 ich prac\u0119. <\/p>\n

\"\"<\/a>GLEN HANSARD „Rhythm and Repose”<\/strong>
\nAnti- 2012
\n7\/10 (ale walory brzmieniowe\/d\u017awi\u0119kowe: 8\/10)
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Bird of Sorrow”, „What Are We Gonna Do”, poni\u017cej „Philander”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Glen Hansard – Philander<\/a> by antirecords<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jest jeden spos\u00f3b walki z obowi\u0105zuj\u0105c\u0105 na wszystkich poziomach s\u0142awy retromani\u0105. Szczeg\u00f3lnie gdy jeste\u015b jeszcze w miar\u0119 m\u0142odym wykonawc\u0105 i nikt ci\u0119 nie zaprosi na koncert do Doliny Charlotty. Trzeba si\u0119 postarzy\u0107. Zamiast zdj\u0119\u0107 zr\u00f3b sobie malarski portret, zapu\u015b\u0107 brod\u0119 i w\u0105sy, przyjmij konwencj\u0119 muzyczn\u0105 z wczesnych lat 70., a jest szansa, \u017ce uda si\u0119 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3298,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12,120,7,910,106],"tags":[1085,1087,1086],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3290"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3290"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3290\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3300,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3290\/revisions\/3300"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3298"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3290"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3290"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3290"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}