{"id":33053,"date":"2022-05-09T10:55:11","date_gmt":"2022-05-09T08:55:11","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=33053"},"modified":"2022-05-09T11:01:08","modified_gmt":"2022-05-09T09:01:08","slug":"czego-posluchac","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2022\/05\/09\/czego-posluchac\/","title":{"rendered":"Czego pos\u0142ucha\u0107"},"content":{"rendered":"<p>W teorii takie pisanie o p\u0142ytach jest po to, \u017ceby komu\u015b u\u0142atwi\u0107 wyb\u00f3r. Ka\u017cde pisanie o p\u0142ytach, nawet na Facebooku, jest po to, \u017ceby komu\u015b u\u0142atwi\u0107 decyzj\u0119, ale suma tego pisania ju\u017c niestety nie. St\u0105d najbardziej frustruj\u0105cy rodzaj pyta\u0144 w mediach spo\u0142eczno\u015bciowych: Jaki serial mam obejrze\u0107? Na jaki film i\u015b\u0107 do kina? Jak\u0105 p\u0142yt\u0119 przes\u0142ucha\u0107? Bo wysi\u0142ek w\u0142o\u017cony w przejrzenie tego, co napisali inni u siebie, by\u0142by za du\u017cy, wi\u0119c trzeba u siebie zada\u0107 pytanie i niech sami przyjd\u0105. Co ciekawe &#8211; wchodz\u0105. W ob\u0142\u0119dzie wydawania opinii na temat wszystkich i wszystkiego, po obskoczeniu swoich profili, ludzie s\u0105 sk\u0142onni jeszcze wjecha\u0107 na profile znajomych i pootwiera\u0107 uczone w\u0105tki, \u017ce A lepsze od B i dlaczego. A poniewa\u017c komentuj\u0105cy nie maj\u0105 czasu na czytanie komentarzy, kt\u00f3re ju\u017c pad\u0142y, otwieraj\u0105 si\u0119 pod takim postem &#8222;co przes\u0142ucha\u0107&#8221; trzy niezale\u017cne w\u0105tki o wy\u017cszo\u015bci A nad B, kt\u00f3rych tw\u00f3rcy animuj\u0105 je z podziwu godn\u0105 pieczo\u0142owito\u015bci\u0105. Tymczasem gdzie\u015b tam jest jeszcze zaniedbane C &#8211; i dlatego dzi\u015b napisz\u0119 o tym, o czym napisz\u0119. Problemy autor\u00f3w\/ek bloga w czasach nadprodukcji i dost\u0119pu do wszystkiego s\u0105 w istocie takie same jak wszystkich innych: co wybra\u0107? Tyle \u017ce tu trzeba odpowiada\u0107, nawet bez pytania.\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/9VHuwPv3jjA\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>Ca\u0142e te wst\u0119py do wpis\u00f3w maj\u0105 charakter rozgrzewki. Bo nie wiem, jak zareagowa\u0142oby nierozgrzane oko na informacj\u0119 o tym, \u017ce dzisiejsza bohaterka <strong>Kalia Vandever<\/strong> jest puzonistk\u0105. Has\u0142o jazz wyskakuje tu\u00a0 &#8211; jak diabe\u0142 z pude\u0142ka &#8211; niemal automatycznie, chocia\u017c Vandever, absolwentce Juilliard School grywaj\u0105cej z Tyshawnem Soreyem czy Immanuelem Wilkinsem, nie brak wra\u017cliwo\u015bci i wyobra\u017ani klasycznej. M\u00f3wi, \u017ce o wyborze puzonu jako instrumentu zadecydowa\u0142a po brzmieniu. \u017be nie wiedzia\u0142a, jak \u00f3w instrument wygl\u0105da. I tak to brzmi na jej drugiej p\u0142ycie <em>Regrowth<\/em> &#8211; ca\u0142y ten fizyczny zn\u00f3j gry na puzonie gdzie\u015b si\u0119 dematerializuje. Zostaj\u0105 z\u0142o\u017cone tematy, imponuj\u0105ca melodyjno\u015b\u0107 i perfekcyjna p\u0142ynno\u015b\u0107 ca\u0142ego sekstetu zebranego przez liderk\u0119. Graj\u0105cego lekko, bez efekciarstwa. To zreszt\u0105 zaskakuj\u0105ce &#8211; podczas gdy u Joela Rossa Vandever zagra\u0142a jedn\u0105 z najbardziej efektownych sol\u00f3wek na ca\u0142ej wydanej niedawno p\u0142ycie <em>The Parable of the Poet,<\/em> u siebie pozostaje zaskakuj\u0105co skromna i pow\u015bci\u0105gliwa, daj\u0105c pogra\u0107 innym. W tym Wilkinsowi, kt\u00f3ry \u015bwietnie gra na tej p\u0142ycie, albo Lee Meadvinowi, gitarzy\u015bcie i jednemu ze swoich najbli\u017cszych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w, kt\u00f3ry w sposobie my\u015blenia bliski jest mojej ulubionej Mary Halvorson, co tylko mocniej uwra\u017cliwi\u0142o mnie na ten album. Album szczeg\u00f3lnie mocno przyci\u0105gaj\u0105cy na odcinku mi\u0119dzy <em>An Unwelcome Visit<\/em> a <em>Pick It Up (And\u00a0 Drop It Again)<\/em>. Ten drugi utw\u00f3r traktuje &#8211; o ile dobrze zrozumia\u0142em kr\u00f3tko wy\u0142o\u017con\u0105 filozofi\u0119 artystki &#8211; o tym, o czym pisa\u0142em na wst\u0119pie. O wra\u017ceniu gonienia za czym\u015b, czego nie mo\u017cna dogoni\u0107, pr\u00f3bie ogarni\u0119cia tego, co wci\u0105\u017c ucieka.\u00a0 \u00a0<\/p>\n<p>Vandever jest jedn\u0105 z tych postaci, kt\u00f3rym pandemia przeszkodzi\u0142a mocno. Pisa\u0142em ju\u017c gdzie\u015b o debiutantach &#8211; \u017ce wyj\u0105tkowo mocno odczuli brak mo\u017cliwo\u015bci grania koncert\u00f3w. A ona pierwsza p\u0142yt\u0119 <em>In Bloom<\/em> wyda\u0142a w roku 2019. Powr\u00f3t do normalnego funkcjonowania klub\u00f3w te\u017c nie nale\u017cy do naj\u0142atwiejszych, bo publiczno\u015b\u0107 przejmuj\u0105 sp\u00f3\u017anione projekty bardziej znanych artyst\u00f3w. I tak wyst\u0119puj\u0105cy na <em>Regrowth<\/em> Wilkins zgarn\u0105\u0142 uwag\u0119 albumem <em>The 7th Hand<\/em>, teraz Ross wspomnianym <em>The Parable&#8230;<\/em> i ledwie kilka tygodni p\u00f3\u017aniej ukazuje si\u0119 ta p\u0142yta. Wcale nie gorsza, cho\u0107 mierzona skromniej. Podobnie jak u Rossa przyci\u0105gaj\u0105ca uwag\u0119 talentem kompozytorskim, dopracowaniem formu\u0142y.\u00a0 A \u017ce ma\u0142a wytw\u00f3rnia New Amsterdam, a nie Blue Note? Prosz\u0119 sobie przypomnie\u0107, jak <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2021\/04\/28\/juz-przyjemne-jeszcze-nie-latwe\/\">dok\u0142adnie rok temu wspomina\u0142em tu<\/a> o wydanej przez nich p\u0142ycie Arooj Aftab, innej zdolnej mieszkanki tego miasta. Teraz New Amsterdam ju\u017c nie sprzedaje jej albumu Vulture Prince, aktualnie jest w ofercie koncernowego Verve. Typuj\u0119, \u017ce z Vandever za jaki\u015b czas b\u0119dzie podobnie.\u00a0<\/p>\n<p><strong>KALIA VANDEVER <em>Regrowth<\/em><\/strong>, New Amsterdam 2022\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2229308323\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/kaliavandever.bandcamp.com\/album\/regrowth\">Regrowth by Kalia Vandever<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>W teorii takie pisanie o p\u0142ytach jest po to, \u017ceby komu\u015b u\u0142atwi\u0107 wyb\u00f3r. Ka\u017cde pisanie o p\u0142ytach, nawet na Facebooku, jest po to, \u017ceby komu\u015b u\u0142atwi\u0107 decyzj\u0119, ale suma tego pisania ju\u017c niestety nie. St\u0105d najbardziej frustruj\u0105cy rodzaj pyta\u0144 w mediach spo\u0142eczno\u015bciowych: Jaki serial mam obejrze\u0107? Na jaki film i\u015b\u0107 do kina? Jak\u0105 p\u0142yt\u0119 przes\u0142ucha\u0107? [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":33062,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,3681,312,120,3319,4009,4993,3666,5177],"tags":[5486],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/33053"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=33053"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/33053\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":33064,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/33053\/revisions\/33064"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/33062"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=33053"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=33053"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=33053"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}