{"id":33519,"date":"2022-06-21T08:27:25","date_gmt":"2022-06-21T06:27:25","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=33519"},"modified":"2022-06-21T08:27:26","modified_gmt":"2022-06-21T06:27:26","slug":"co-warto-a-co-trzeba-od-rozowych-delfinow-do-nowej-tropicalii","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2022\/06\/21\/co-warto-a-co-trzeba-od-rozowych-delfinow-do-nowej-tropicalii\/","title":{"rendered":"Co warto, a co trzeba. Od r\u00f3\u017cowych delfin\u00f3w do nowej Tropicalii"},"content":{"rendered":"<p>Norma czasu przypadaj\u0105cego na ods\u0142uch jednej p\u0142yty by\u0142a tym razem ni\u017csza ni\u017c poziom koncert\u00f3w na tegorocznym festiwalu w Opolu. A z kolei sam poziom album\u00f3w, kt\u00f3re si\u0119 w pi\u0105tek ukaza\u0142y, by\u0142 wy\u017cszy ni\u017c weekendowe temperatury na zewn\u0105trz. I wprawdzie lepiej klika si\u0119 Catherine Bush, lat 63, oraz Paul McCartney, lat 80, ale &#8211; uwaga &#8211; ci\u0105gle si\u0119 nagrywa now\u0105 muzyk\u0119. Robi\u0105 to tak\u017ce, ku mojemu g\u0142\u0119bokiemu zdziwieniu, ludzie du\u017co m\u0142odsi. Cho\u0107, jak si\u0119 dowiedzia\u0142em z piosenki nagrodzonej w tym roku w konkursie Premiery, <em>W czystej wodzie na dnie miski \u017cyj\u0105 twarze naszych bliskich<\/em>. Tylko zerknijcie poni\u017cej, zanim pobiegniecie sprawdzi\u0107, co wida\u0107 u was na dnie miski i kto te s\u0142owa za\u015bpiewa\u0142.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3575336686\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/intlanthem.bandcamp.com\/album\/pink-dolphins\">Pink Dolphins by Anteloper<\/a><\/iframe>\n\n\n<p><strong>ANTELOPER <em>Pink Dolphins<\/em><\/strong>, International Anthem<\/p>\n<p>To, co sprawia pocz\u0105tkowo wra\u017cenie pewnego bez\u0142adu i chaosu, szybko uk\u0142ada si\u0119 w bardzo precyzyjn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107, w kt\u00f3rej elektroniczne brzmienia &#8211; po mocnej ekspozycji w utworze <em>Inia<\/em> &#8211; przestaje si\u0119 zauwa\u017ca\u0107. Skupia raczej uwag\u0119 pewne wra\u017cenie muzyki totalnej, osi\u0105gane znacznie \u0142atwiej ni\u017c np. na dopracowanych (i nierzadko fantastycznych) p\u0142ytach analogicznego sk\u0142adu Chicago Underground Duo. Duet tr\u0119baczki Jaimie Branch i perkusisty Jasona Nazaryego to troch\u0119 inne pokolenie. Ich pi\u0119\u0107 nowych utwor\u00f3w &#8211; nagranych z udzia\u0142em Jeffa Parkera, ale te\u017c (go\u015bcinnie) Chada Taylora ze wspomnianego Chicago Underground &#8211; przynosi r\u00f3\u017cnorodne odniesienia m.in. do starej psychodelii i krautrocka, a ostateczny szlif brzmieniowy zbli\u017ca ten album do estetyki eksperymentalnego rocka. Skipowanie nie ma sensu. A p\u0142yta wydaje si\u0119 lepsza &#8211; i bez takiego dodatkowego mieszania &#8211; przy ka\u017cdym kolejnym ods\u0142uchu. Koniecznie.\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=119588796\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/burntfriedmanjoopais.bandcamp.com\/album\/automatic-music-vol-1-mechanics-of-waving\">Automatic Music Vol.1\u2013Mechanics Of Waving by Burnt Friedman &amp; Jo\u00e3o Pais Filipe<\/a><\/iframe>\n\n\n<p><strong>BURNT FRIEDMAN &amp; JOAO PAIS FILIPE <em>Automatic Music Vol\u200b.\u200b1 \u2013 Mechanics Of Waving<\/em><\/strong>, Nonplace<\/p>\n<p>Niemiecki elektronik (niem\u0142ody ju\u017c, ale te\u017c &#8211; mam wra\u017cenie &#8211; stosunkowo niedoceniony) i portugalski mistrz perkusji (m.in. HHY &amp; The Macumbas) w dalszym ci\u0105gu wsp\u00f3\u0142pracy, kt\u00f3rej efekty znamy ju\u017c z wydanego dwa lata temu <em>Eurydike<\/em>. Czyli w polirytmicznym transie, w kt\u00f3rym wirtuozowskie p\u0119tle perkusji wspomagane s\u0105 pulsuj\u0105c\u0105 elektronik\u0105 i bliskie w klimacie Davisowskiemu fusion. Przede wszystkim jednak s\u0142ycha\u0107 niespokojnego ducha Flangera i p\u00f3\u017aniejszych dzia\u0142a\u0144 Friedmana, kt\u00f3rego utwory brzmi\u0105 cz\u0119sto tak, jak gdyby chcia\u0142y si\u0119 urwa\u0107 do ta\u0144ca, ale jednak kto\u015b je trzyma za peleryn\u0119 i nie pozwala odlecie\u0107. Zdecydowanie warto, jak prawie ka\u017cd\u0105 p\u0142yt\u0119 Friedmana i Filipe z osobna.&nbsp; &nbsp;&nbsp;<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3189810523\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/timbernardes.bandcamp.com\/album\/mil-coisas-invis-veis\">Mil Coisas Invis\u00edveis by Tim Bernardes<\/a><\/iframe>\n\n\n<p><strong>TIM BERNARDES <em>Mil Coisas Invis\u00edveis<\/em><\/strong>, Psychic Hotline 2022<\/p>\n<p>Kto pokona barier\u0119 j\u0119zykow\u0105 (trzeba na chwil\u0119 si\u0119 wychyli\u0107 z obszaru anglosaskiego) i da tej bez po\u015bpiechu rozwijaj\u0105cej si\u0119 p\u0142ycie troch\u0119 czasu, us\u0142yszy wokalist\u0119, jakiego dawno nie by\u0142o. Drugi album Tima Bernardesa (naprawd\u0119 Martim Bernardes Pereira, syn piosenkarza i saksofonisty Maur\u00edcio Pereiry) przynosi wspaniale budowane, nastrojowe piosenki pe\u0142ne emocji i dynamiki, z rewelacyjnymi aran\u017cacjami orkiestrowymi. Muzyka dla wszystkich, ale wykonywana z undegroundowym luzem, jak to bywa\u0142o przy hitach Tropicalii. Zreszt\u0105 s\u0105 zwi\u0105zki. Bernardes ma ju\u017c na koncie go\u015bcinne wyst\u0119py u Gal Costy. A ambicjami dor\u00f3wnuje Caetano Veloso. Nie chc\u0119 od razu obiecywa\u0107, \u017ce ta p\u0142yta zaprowadzi was w rejony tego ostatniego, ale zach\u0119cam, \u017ceby spr\u00f3bowa\u0107. Moim zdaniem niedaleko. Rejony tych co bardziej latynoskich nagra\u0144 Devendry Banharta (z kt\u00f3rym wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142) osi\u0105ga z pewno\u015bci\u0105, z \u0142atwo\u015bci\u0105 i z zapasem. Dla mi\u0142o\u015bnik\u00f3w takiej konwencji &#8211; wr\u0119cz trzeba.\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3451609423\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/timewharp.bandcamp.com\/album\/spiro-world\">Spiro World by Time Wharp<\/a><\/iframe>\n\n\n<p><strong>TIME WHARP <em>Spiro World<\/em><\/strong>, Leaving<\/p>\n<p>Mi\u0119kkie utwory elektroniczne, nawi\u0105zania do minimalizmu (z bardzo czytelnymi jak w nawi\u0105zuj\u0105cym do Steve&#8217;a Reicha brawurowym <em>Delay I<\/em>), delikatne melodie budowane z wykorzystaniem egzotycznych brzmie\u0144 perkusyjnych, snuj\u0105ce si\u0119 leniwie mantry, tematy bliskie New Age, z odniesieniami do muzyki Alice Coltrane czy Beverly Glenna-Copelanda. Muzyka ameryka\u0144skiej kompozytorki Kaye Loggins z Atlanty to dzi\u015b amalgamat wp\u0142yw\u00f3w kojarz\u0105cych si\u0119 z \u0142atwo przyswajalnym, ale te\u017c eleganckim i pozbawionym cienizny muzakiem. I z wa\u017cnymi rolami Jaspera Dutza (instrumenty d\u0119te), Niny Keith (wiolonczela) oraz Willa Shore&#8217;a (marimba). Mieszanka troch\u0119 jeszcze nieokrzesana, ale daj\u0105ca tyle nadziei na przysz\u0142o\u015b\u0107, \u017ce nie jest trudno si\u0119 w tym zakocha\u0107. A pos\u0142ucha\u0107 mo\u017cna, a nawet warto.\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1236704568\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/wildup.bandcamp.com\/album\/julius-eastman-vol-2-joy-boy\">Julius Eastman Vol. 2: Joy Boy by Wild Up<\/a><\/iframe>\n\n\n<p><strong>WILD UP<em> Julius Eastman vol. 2: Joy Boy<\/em><\/strong>, New Amsterdam\u00a0<\/p>\n<p>Dyscyplina jest \u015bwie\u017ca, ale dzi\u0119ki prezentacjom na Sacrum Profanum, albumowi <em>Unchained<\/em>, a tak\u017ce niedawnemu <em>Evil<\/em> w serii New World Order nale\u017cymy do kraj\u00f3w najbardziej wtajemniczonych w zakresie tego do\u015b\u0107 \u015bwie\u017cego kultu. Czarnosk\u00f3ry minimalista Julius Eastman nie \u017cyje od 32 lat, ale wi\u0119kszo\u015b\u0107 z tego nie\u017cycia przesz\u0142a mu w ca\u0142kowitym zapomnieniu. Teraz okazuje si\u0119 aktualny jak nigdy, a niezbyt d\u0142uga lista utwor\u00f3w s\u0142u\u017cy za punkt wyj\u015bcia nowych interpretacji. Nie inaczej jest z kalifornijskim kolektywem Wild Up &#8211; 30 os\u00f3b tworzy kapitalne, cho\u0107 na\u0142adowane pewnym chaosem, nowe wersje utwor\u00f3w Eastmana. Po pierwszej, \u015bwietnie przyj\u0119tej p\u0142ycie <em>Femenine<\/em> proponuj\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 drug\u0105 (drug\u0105 z siedmiu!). Zanim dojdziemy do wokalnego hitu <em>Stay On It<\/em>, us\u0142yszymy cho\u0107by dwie cz\u0119\u015bci dronowego <em>Buddha<\/em> i jeszcze jeden efektowny utw\u00f3r instrumentalno-wokalny <em>Joy Boy<\/em>. Jedn\u0105 z licznych p\u0142yt prezentuj\u0105cych muzyk\u0119 Eastmana trzeba pozna\u0107 na pewno, mo\u017cna t\u0119.\u00a0<\/p>\n\n\n<p><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Norma czasu przypadaj\u0105cego na ods\u0142uch jednej p\u0142yty by\u0142a tym razem ni\u017csza ni\u017c poziom koncert\u00f3w na tegorocznym festiwalu w Opolu. A z kolei sam poziom album\u00f3w, kt\u00f3re si\u0119 w pi\u0105tek ukaza\u0142y, by\u0142 wy\u017cszy ni\u017c weekendowe temperatury na zewn\u0105trz. I wprawdzie lepiej klika si\u0119 Catherine Bush, lat 63, oraz Paul McCartney, lat 80, ale &#8211; uwaga &#8211; [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":33542,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,3681,312,120,3319,3309,5177,557],"tags":[3480,954,3641,2683,5505,5506,5507],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/33519"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=33519"}],"version-history":[{"count":22,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/33519\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":33543,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/33519\/revisions\/33543"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/33542"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=33519"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=33519"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=33519"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}