{"id":33994,"date":"2022-07-29T10:13:51","date_gmt":"2022-07-29T08:13:51","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=33994"},"modified":"2022-07-29T17:41:35","modified_gmt":"2022-07-29T15:41:35","slug":"historia-klasy-nie-rasy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2022\/07\/29\/historia-klasy-nie-rasy\/","title":{"rendered":"Historia klasy, nie rasy"},"content":{"rendered":"<p>Ciekawe jak znikaj\u0105 schematy rasowe, a po trosze te\u017c podzia\u0142y stylistyczne w ameryka\u0144skim popie. O ile <em>Lemonade<\/em> <strong>Beyonc\u00e9<\/strong> by\u0142o wielk\u0105 p\u0142yt\u0105 mocno zwi\u0105zan\u0105 z &#8222;czarn\u0105&#8221; przegr\u00f3dk\u0105 wsp\u00f3\u0142czesnego R&amp;B czy nawet rapu, a przy tym albumem programowym, feministycznym, nastawionym na opowiedzenie na osobistym i og\u00f3lnym planie du\u017cej historii dotycz\u0105cej Afroamerykan\u00f3w, <em>Renaissance<\/em> wpisuje si\u0119 w og\u00f3lniejszy mainstreamowy trend. Taneczne, hedonistyczne, z tekstami &#8211; do\u015b\u0107 mocnymi, szczeg\u00f3lnie jak na \u00f3w mainstream (wita nas tu fraza <em>please, motherfuckers<\/em>) &#8211; skupionymi na sobie, osobistej wolno\u015bci, wpisuje si\u0119 raczej (mimo wymowy singlowego <em>Break My Soul<\/em>) w bardziej ju\u017c &#8222;arystokratyczny&#8221; ni\u017c rasowy nurt powrotu do clubbingu na wsp\u00f3\u0142czesnej scenie. Gdzie\u015b pomi\u0119dzy dyskotekowe diwy (Jesse Ware, Dua Lipa, Kylie, ostatnio Lizzo), niedaleko Drake&#8217;a, kt\u00f3ry prze\u017cywa\u0142 w\u0142asne taneczne odrodzenie na tegorocznej p\u0142ycie, ale te\u017c blisko popowego archetypu Madonny &#8211; od <em>Vogue<\/em>, a\u017c po albumy nagrywane z kolejnymi producentami house&#8217;owymi.&nbsp; &nbsp;<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/QDXcMqgO7oQ\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n<p>R\u00f3\u017cnice? W wypadku <strong>Beyonc\u00e9<\/strong> s\u0105 oczywiste. Jakkolwiek nie trzeba nikogo przekonywa\u0107, \u017ce wokalistka i autorka ma kontrol\u0119 nad w\u0142asn\u0105 karier\u0105, to uczestniczy w dyscyplinie indywidualnej, kt\u00f3ra ma wymiar coraz bardziej zespo\u0142owy. Troch\u0119 jak Formu\u0142a 1, gdzie owszem, najbardziej liczy si\u0119 kierowca, ale t\u0142um zaplecza w boksie robi wra\u017cenie, a ograniczenia producenta bolidu powstrzymaj\u0105 przed zwyci\u0119stwem najlepszego kierowc\u0119. <em>Renaissance<\/em>, jak du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 tego gwiazdorskiego popu &#8211; ta tendencja przysz\u0142a w\u0142a\u015bnie z kr\u0119gu rapu i R&amp;B &#8211; to dzie\u0142o pracy zespo\u0142owej. T\u0142um producent\u00f3w zaanga\u017cowanych do nagrania p\u0142yty sprawia, \u017ce najlepiej by\u0142oby j\u0105 analizowa\u0107 utw\u00f3r po utworze &#8211; tw\u00f3rcy singlowego <em>Break My Soul<\/em>, nawi\u0105zuj\u0105cego do sceny klubowej prze\u0142omu lat 80. i 90., to zupe\u0142nie inne nazwiska ni\u017c wsp\u00f3\u0142autorzy \u015bwietnego <em>Virgo&#8217;s Groove<\/em> odtwarzaj\u0105cego klimat zdominowanego przez Francuz\u00f3w house&#8217;u p\u00f3\u017anych lat 90. Wsp\u00f3\u0142czesne (cho\u0107 bodaj najs\u0142absze w godzinnym zestawie) <em>Energy<\/em> nagrane ze Skrillexem i Beamem to stylistycznie antypody fina\u0142owej dyskoteki z <em>Summer Renaissance<\/em> zasilanej samplem z klasycznego <em>I Feel Love<\/em> Donny Summer (do Morodera Beyonc\u00e9 si\u0119ga nie po raz pierwszy w karierze). Czy bezczelnego w autokreacji (<em>I&#8217;m one of one, I&#8217;m number one, I&#8217;m the only one<\/em>) <em>Alien Superstar<\/em>, wykorzystuj\u0105cego z kolei motyw z hitu grupy Right Said Fred. Swoj\u0105 drog\u0105 przetwarzanie znanych motyw\u00f3w &#8211; a tych znajdziemy tu niema\u0142o &#8211; daje wi\u0119ksz\u0105 pewno\u015b\u0107 i jest w muzyce, podobnie jak ta praca zespo\u0142owa, narz\u0119dziem si\u0142y wykorzystywanym przez klas\u0119 dominuj\u0105c\u0105 i dysponuj\u0105c\u0105 kapita\u0142em. Nie po raz pierwszy si\u0119 o tym przekonujemy.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p>Zebrany po parasolem kultury klubowej materia\u0142 jest wi\u0119c do\u015b\u0107 r\u00f3\u017cnorodny &#8211; i stylistycznie, i pod wzgl\u0119dem poziomu artystycznego (to niez\u0142a p\u0142yta, ale nie ma klasy <em>Lemonade<\/em>). Najbli\u017cej jakiej\u015b g\u0142\u00f3wnej my\u015bli jeste\u015bmy tu, moim zdaniem, przy utworze <em>Church Girl,<\/em> kt\u00f3ry zreszt\u0105 m\u00f3g\u0142by si\u0119 znale\u017a\u0107 na jednym z poprzednich album\u00f3w Beyonc\u00e9. To ju\u017c nie opowie\u015b\u0107 o zbiorowej emancypacji, tylko o osobistej wolno\u015bci, kt\u00f3r\u0105 odczuwa najwyra\u017aniej 40-letnia dzi\u015b bohaterka: wolno\u015bci do uk\u0142adania w\u0142asnych plan\u00f3w, snucia w\u0142asnych pomys\u0142\u00f3w, wolno\u015bci do zabawy, do ostrego j\u0119zyka, do \u015bwintuszenia, wolno\u015bci do ta\u0144ca. A mo\u017ce po prostu &#8211; jak to bywa\u0142o w historii &#8211; namiastki pe\u0142nej wolno\u015bci, w\u0142a\u015bnie przez taniec oferowanej?\u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>BEYONCE <em>Renaissance<\/em><\/strong>, Columbia 2022<\/p>\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" style=\"border-radius:12px\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/6FJxoadUE4JNVwWHghBwnb?utm_source=generator\" width=\"100%\" height=\"380\" frameBorder=\"0\" allowfullscreen=\"\" allow=\"autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture\"><\/iframe>\n\n\n<p><strong>PREMIERY P\u0141YTOWE TYGODNIA<\/strong><\/p>\n<p>23.07 <strong>Roman Bromboszcz<\/strong> ut musica poesis, Antenna Non Grata <br>27.07 <strong>Claire Rousay<\/strong> Demos, Experiments, Extras <br>27.07 <strong>Herbert<\/strong> Musca Remixes, Accidental <br>28.07 <strong>Cucina Povera &amp; Ben Vince<\/strong> There I See Everything, Ecstatic <br>29.07 <strong>Amanda Shires<\/strong> Take It Like a Man, ATO <br>29.07 <strong>Beyonce<\/strong> Renaissance, Columbia <br>29.07 <strong>Brady Cohan<\/strong> Studies, vol. 3, Phantom Limb <br>29.07 <strong>Brian Auger&#8217;s Oblivion Express featuring Savannah Auger &amp; Savannah Auger<\/strong> Play the Trinity Hits, Soul Bank Music <br>29.07 <strong>Chat Pile<\/strong> God&#8217;s Country, The Flenser <br>29.07 <strong>Clube Tormenta<\/strong> O Som Do Labirinto OST, Nyege Nyege Tapes <br>29.07 <strong>DC Gore<\/strong> All These Things <br>29.07 <strong>DOMi &amp; JD Beck<\/strong> NOT TiGHT, Blue Note <br>29.07 <strong>Florist<\/strong> Florist Double Double, Whammy <br>29.07 <strong>Friendship<\/strong> Love the Stranger, Merge<br>29.07 <strong>Grzegorz Bojanek<\/strong> Four Summer Singles EP<br>29.07 <strong>Hayley Kiyoko<\/strong> Panorama, Atlantic <br>29.07 <strong>Heart Of The Ghost<\/strong> Summons, No Quarter <br>29.07 <strong>Hinako Omori<\/strong> A Journey with Friends, Houndstooth <br>29.07 <strong>Iceberg<\/strong> Final Thaw, Astral Spirits <br>29.07 <strong>Janel Leppin<\/strong> Ensemble Volcanic Ash, Cuneiform <br>29.07<strong> Jeremy Cunningham \/ Dustin Laurenzi \/ Paul Bryan<\/strong> A Better Ghost, Northern Spy <br>29.07 <strong>Joe Armon-Jones &amp; Mala<\/strong> A Way Back, Aquarii EP<br>29.07<strong> King Princess<\/strong> Hold On Baby, Columbia <br>29.07 <strong>Kuedo<\/strong> Infinite Window, Brainfeeder <br>29.07 <strong>Lorenzo Morresi &amp; Tenderlonious<\/strong> Cosmica Italiana, 22a <br>29.07<strong> Maggie Rodgers<\/strong> Surrender, Capitol <br>29.07<strong> Marcelo Maccagnan<\/strong> Night Tales <br>29.07 <strong>Of Montreal<\/strong> Freewave Lucifer F&lt;ck F^ck F&gt;ck, Polyvinyl <br>29.07 <strong>Orbital<\/strong> 30 Something <br>29.07 <strong>Rishin Singh with Martin Sturm<\/strong> Mewl Infans, Beacon Sound <br>29.07 <strong>Sam Gendel<\/strong> Cicada Lite: Live in Texas, Unseen Worlds <br>29.07 <strong>Shaniyo<\/strong> Prepared Bicycle and a Comb, Szara Reneta <br>29.07 <strong>Tallies<\/strong> Patina, Bella Union <br>29.07 <strong>Throwaway<\/strong> Hand That Takes, FPE <br>29.07 <strong>Tomasz Pizio<\/strong> Cisza w Muzeum, Szara Reneta <br>29.07 <strong>VA<\/strong> Live at WOMAD 1982, Real World <br>29.07 <strong>Voivod<\/strong> Forgotten In Space, BMG box<br>29.07 <strong>Warren Hue<\/strong> Boy of the Year, 88rising <br>29.07 <strong>Wilder Maker<\/strong> Male Models, Western Vinyl <br>29.07 <strong>Wiz Khalifa<\/strong> Multiverse, Taylor Gang <br>29.07 <strong>Wojciech Kiwer<\/strong> Miasto, kt\u00f3rego nie by\u0142o, Szara Reneta <br>29.07 <strong>Zeamsone<\/strong> Uniwersum<\/p>\n\n\n<p><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Ciekawe jak znikaj\u0105 schematy rasowe, a po trosze te\u017c podzia\u0142y stylistyczne w ameryka\u0144skim popie. O ile Lemonade Beyonc\u00e9 by\u0142o wielk\u0105 p\u0142yt\u0105 mocno zwi\u0105zan\u0105 z &#8222;czarn\u0105&#8221; przegr\u00f3dk\u0105 wsp\u00f3\u0142czesnego R&amp;B czy nawet rapu, a przy tym albumem programowym, feministycznym, nastawionym na opowiedzenie na osobistym i og\u00f3lnym planie du\u017cej historii dotycz\u0105cej Afroamerykan\u00f3w, Renaissance wpisuje si\u0119 w og\u00f3lniejszy mainstreamowy [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":34000,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[582,3,312,120,3319,444,3309,4009,3666,5177,106],"tags":[1385],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/33994"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=33994"}],"version-history":[{"count":14,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/33994\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":34021,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/33994\/revisions\/34021"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/34000"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=33994"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=33994"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=33994"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}