{"id":34,"date":"2010-05-14T18:11:02","date_gmt":"2010-05-14T16:11:02","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=34"},"modified":"2010-06-11T16:39:03","modified_gmt":"2010-06-11T14:39:03","slug":"muzyka-latwa-i-nieobrazliwa-bonobo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/05\/14\/muzyka-latwa-i-nieobrazliwa-bonobo\/","title":{"rendered":"Muzyka \u0142atwa i nieobra\u017aliwa – Bonobo"},"content":{"rendered":"

Czego s\u0142ucha\u0107, \u017ceby by\u0142o przyjemnie, ale nie beznadziejnie? \u017beby by\u0142 smooth, ale nie smut? Zastanawia\u0142em si\u0119 nad tym ostatnio, pisz\u0105c tekst o „smooth” brzmieniach do jednego z kolejnych wyda\u0144 „Polityki”. I by\u0142 to – musz\u0119 przyzna\u0107 – jeden z ci\u0119\u017cszych temat\u00f3w, na jakie ostatnio trafi\u0142em. Mimo pozornej lekko\u015bci.<\/p>\n

Dlatego wpad\u0142em na pomys\u0142, \u017ceby jeden odcinek w tygodniu po\u015bwi\u0119ca\u0107 muzyce lekkiej, \u0142atwej i nieobra\u017aliwej (nawet dla wyrafinowanego gustu), bo tak\u0105 czasem znale\u017a\u0107 trudno. Bonobo, kt\u00f3rego nowa p\u0142yta wysz\u0142a pod koniec marca, to niez\u0142y przyk\u0142ad. Angielski producent, kt\u00f3ry z ma\u0142pi\u0105 (patrz nazwa projektu) zr\u0119czno\u015bci\u0105 skleja ze sob\u0105 fragmenty r\u00f3\u017cnych stylistyk i wokalne, smyczkowe czy perkusyjne sample, a zarazem nie robi z tego bezbarwnego muzaka, zachowuje minimum emocji w muzyce do odpoczywania po pracy. Presti\u017c wytw\u00f3rni p\u0142ytowej (Ninja Tune to w ko\u0144cu nie Magic Records) pom\u00f3g\u0142 mu na pewno zbudowa\u0107 dobry image, ale muzyka go podtrzymuje – na „Black Sands” bywa blisko dostojnego jazzowego The Cinematic Orchestra, cho\u0107 nie gubi przy tym rytmicznego podk\u0142adu wzi\u0119tego z muzyki tanecznej. S\u0142ycha\u0107, \u017ce Simon Green (spiritus movens Bonobo) nie straci\u0142 kontaktu z clubbingiem, gdy otwierali Cafe del Mar, tylko \u017ce zna najnowsze wynalazki, z dubstepem w\u0142\u0105cznie. Babcia nie ucieknie do sk\u0142adziku po grabie, a c\u00f3rka nie powie, \u017ce jeste\u015bcie lamusami. Rytmy s\u0105 – jak przysta\u0142o na inspiracje – mocne i g\u0142\u0119bokie. Przeno\u015bne g\u0142o\u015bniczki zabrane z domu na grilla nawet ich nie naszkicuj\u0105. Trzeba zakasa\u0107 r\u0119kawy i wytaszczy\u0107 wielkie kolumny. Ale obiecuj\u0119, \u017ce z uwagi na bardzo relaksacyjny charakter tej muzyki b\u0119dzie to ostatnia rzecz, kt\u00f3ra Was um\u0119czy w weekend.<\/p>\n

Tylko s\u0142o\u0144ca nie mog\u0119 obieca\u0107.<\/p>\n

\"\"<\/a>BONOBO „Black Sands”
\n<\/strong>Ninja Tune\/Isound 2010
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107<\/strong>: „Kiara”, „El Toro”<\/p>\n

<\/embed><\/object><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Czego s\u0142ucha\u0107, \u017ceby by\u0142o przyjemnie, ale nie beznadziejnie? \u017beby by\u0142 smooth, ale nie smut? Zastanawia\u0142em si\u0119 nad tym ostatnio, pisz\u0105c tekst o „smooth” brzmieniach do jednego z kolejnych wyda\u0144 „Polityki”. I by\u0142 to – musz\u0119 przyzna\u0107 – jeden z ci\u0119\u017cszych temat\u00f3w, na jakie ostatnio trafi\u0142em. Mimo pozornej lekko\u015bci. Dlatego wpad\u0142em na pomys\u0142, \u017ceby jeden odcinek […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,7,9,106],"tags":[47],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/34"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=34"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/34\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=34"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=34"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=34"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}