![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2012\/09\/adele_glenn.jpg\" "\\"adele_glenn\\"")
<\/a>ADELE & GLENN „Carrington Street”<\/strong>\nGlitterhouse 2012
\n6\/10<\/strong>
\nThe Go-Betweens to by\u0142a ta grupa, kt\u00f3ra gra\u0142a jak Belle & Sebastian, gdy jeszcze nie by\u0142o Belle & Sebastian. \u017beby wszystko by\u0142o jasne, byli cz\u0142onkowie p\u00f3\u017anego sk\u0142adu The Go-Betweens postanowili nazwa\u0107 si\u0119 Adele & Glenn i graj\u0105 jak Belle & Sebastian r\u00f3wnie\u017c po \u015bmierci The Go-Betweens, co nie odejmuje im wiele uroku, a wielu osobom – kt\u00f3re zdecyduj\u0105 si\u0119 pos\u0142ucha\u0107 – pozwoli sobie poprawi\u0107 humor i przypomnie\u0107 Australijczyk\u00f3w z The Go-Betweens. W ka\u017cdym razie ja sko\u0144czy\u0142em na ods\u0142uchiwaniu wszystkiego, co mog\u0142em znale\u017a\u0107 w wykonaniu tej grupy.<\/p>\n
Tu<\/a> by\u0142o jeszcze o Dead Can Dance, a tutaj<\/a> o Antonym. Od poniedzia\u0142ku ju\u017c tylko wrzesie\u0144.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Postanowi\u0142em troch\u0119 uporz\u0105dkowa\u0107 ten system kr\u00f3tkich podsumowa\u0144 przeoczonych na tym blogu nowo\u015bci p\u0142ytowych. Oto pierwsze z nich, miesi\u0119czne (z pewnymi poprawkami na koniec lipca – i chyba maj w wypadku Marissy Nadler). Zwracam uwag\u0119 na przyimek „z” w tytule. To nie s\u0105 najlepsze z miesi\u0105ca. Nie s\u0105 to r\u00f3wnie\u017c recenzje – raczej pr\u00f3ba szybkiego odnotowania […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3452,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[29,8,48,18,312,120,558,910,1059,557],"tags":[1117,1120,1116,1112,1119,1121,1070,1114,1113,1118],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3427"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3427"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3427\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3459,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3427\/revisions\/3459"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3452"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3427"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3427"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3427"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}<\/a>ARCHIVE „With Us Until You’re Dead”<\/strong>
\nDangervisit 2012
\n5\/10<\/strong>
\nJe\u015bli ludzie dziel\u0105 si\u0119 na zwolennik\u00f3w starego i nowego Archive, nie nale\u017c\u0119 do ludzko\u015bci. A poniewa\u017c w\u0142a\u015bnie si\u0119 z niej wypisa\u0142em, \u0142atwo mi b\u0119dzie uzna\u0107, \u017ce po\u017cenienie na jednej p\u0142ycie Radiohead, Muse, UNKLE i Porcupine Tree, a zarazem nagranie czego\u015b tak ci\u0119\u017ckostrawnego, to swoisty fenomen. Ale resztki sumienia ka\u017c\u0105 mi doda\u0107, \u017ce jako wieloletni fan rocka progresywnego mam niejakie poj\u0119cie o tym, jak dziwne rzeczy mog\u0105 si\u0119 ludziom podoba\u0107.<\/p>\n<\/a>MICACHU & THE SHAPES „Never”<\/strong>
\nRough Trade 2012
\n5\/10<\/strong>
\nZ kolei w wypadku Micachu ludzie dziel\u0105 si\u0119 na tych, co kochaj\u0105, i na tych, kt\u00f3rzy nienawidz\u0105. Nie wierzcie jednak uog\u00f3lnieniom – mnie na przyk\u0142ad ten rodzaj eksperyment\u00f3w w muzyce (jak by nie patrze\u0107) popularnej ani zi\u0119bi, ani grzeje. Ale gdzie indziej przeczytacie mi\u0142e recenzje, wi\u0119c mo\u017ce warto sprawdzi\u0107, po kt\u00f3rej jeste\u015bcie stronie.<\/p>\n<\/a>ALANIS MORISSETTE „Havoc and Bright Lights”<\/strong>
\nSony
\n4\/10<\/strong>
\nBohaterka pop-rocka lat 90. wsp\u00f3lnie z innym bohaterem tamtej epoki, producentem i kompozytorem Guyem Sigsworthem. Oboje zostali zmieceni ze szczytu list przeboj\u00f3w przez zupe\u0142nie nowe rodzaje muzycznego know-how \u2013 mody na nowy soul, wokalistyk\u0119 w elektronicznym, tanecznym antura\u017cu, wreszcie m\u0142ode g\u0142osy folkowe. Teraz pracuj\u0105 ze sob\u0105, pieczo\u0142owicie odtwarzaj\u0105c anachroniczny klimat superprodukcji z lat 90., koncentruj\u0105c si\u0119 na szczeg\u00f3\u0142ach brzmienia, misternym programowaniu partii rytmicznych, wokalnych niuansach, ale bez ca\u0142o\u015bciowej wizji. R\u017cesistych braw bym si\u0119 nie spodziewa\u0142. Fakt, \u017ce Alanis pomylili ostatnio z Fion\u0105 Apple na \u0142amach „NME”, to najwi\u0119ksza nobilitacja, jaka mo\u017ce Alanis spotka\u0107 w tym roku. No i ostrze\u017cenie dla Edyty Bartosiewicz – \u017ce gdyby jednak zamierza\u0142a co\u015b wyda\u0107, niech nie idzie t\u0105 drog\u0105.<\/p>\n<\/a>MARISSA NADLER „The Sister”<\/strong>
\nBox of Cedar 2012
\n6\/10<\/strong>
\nOdwrotnie ni\u017c u Hitchocka – zaczyna si\u0119 od kompletnie wycofanej, delikatnej ballady, a potem napi\u0119cie stopniowo spada. G\u0142\u00f3wnie je\u015bli chodzi o pomys\u0142y, bo tempo i tak ci\u0105gle podobne, aran\u017cacje proste i akustyczne, a g\u0142\u00f3wnym wyznacznikiem stylu jest spos\u00f3b \u015bpiewania Marissy Nadler. Mog\u0142a by\u0107 \u015bwietna p\u0142yta, a jest po prostu kolejna.<\/p>\n<\/a>OPOSSOM „Electric Hawaii”<\/strong>
\nFire 2012
\n5\/10<\/strong>
\nPe\u0142na energii wi\u0105zanka brzmie\u0144 z lat 60. (The Beatles, wczesny Pink Floyd) podanych na nowo w stylu wsp\u00f3\u0142czesnego popu, z wycieczkami od MGMT, przez Flaming Lips, po Daft Punk, przy okazji niestety okropnie skompresowanych. Nie chc\u0119, \u017ceby to zabrzmia\u0142o jak obsesja (patrz kolejna notka), ale przyjemno\u015b\u0107 psuje koncertowo.<\/p>\n<\/a>PASSION PIT „Gossamer”<\/strong>
\nFrenchkiss 2012
\n6\/10<\/strong>
\nWeso\u0142a, momentami troch\u0119 weso\u0142kowata p\u0142yta z tanecznym, elektronicznym popem z Ameryki. Du\u017co „o-o-o!”, pocienionych-przyspieszonych ch\u00f3rk\u00f3w, a brzmieniowo wszystko napompowane i skompresowane, jak tylko fabryka pozwoli\u0142a. Wi\u0119c o ile nieprawdopodobna melodyjno\u015b\u0107 piosenek pisanych przez Michaela Angelakosa (mo\u017ce si\u0119 \u015bciga\u0107 z M83 i 83 innymi) porwie osobnik\u00f3w od lat 7 do 107, to czy ma sens szukanie tego na p\u0142ycie, skoro muzyka zosta\u0142a wyprodukowana pod stream na YouTube i g\u0142o\u015bniki komputerowe?<\/p>\n<\/a>PURITY RING „Shrines”<\/strong>
\n4AD 2012
\n6\/10<\/strong>
\nJe\u015bli kto\u015b teraz nie gra electro-popu, to gra dream pop, a czasami jeszcze jedno i drugie naraz. Je\u015bli James Blake pr\u00f3bowa\u0142 przenosi\u0107 modne w najnowszej muzyce elektronicznej (dubstep, wonky, ambitniejszy instrumentalny hip-hop) trendy w \u015bwiat piosenki, to duet Purity Ring<\/strong> pr\u00f3buje je sprzeda\u0107 w atrakcyjnym formacie radiowym. Ale przywi\u0105zuj\u0105c si\u0119 zarazem do syntezatorowej estetyki lat 80. staj\u0105 si\u0119 troch\u0119 nudni i mimo wielu przeuroczych subtelno\u015bci nie jestem przekonany, czy b\u0119dzie mi si\u0119 chcia\u0142o tego s\u0142ucha\u0107 jutro i pojutrze. Szczeg\u00f3lnie gdy moda opadnie.<\/p>\n<\/a>JESSIE WARE „Devotion”<\/strong>
\nPMR\/Universal 2012
\n7\/10<\/strong>
\nCi\u0105gle m\u0142oda, ale ju\u017c do\u015bwiadczona wokalistka z ciekawej brytyjskiej szko\u0142y, kt\u00f3ra ma przygotowanie do soulowego \u015bpiewania, a przetarcie w sferze klubowej (tu – u SBTRKT). Przyjemna p\u0142yta wsp\u00f3\u0142czesnego \u015brodka, kt\u00f3ry zdecydowanie si\u0119 w tym klubowym kierunku przesun\u0105\u0142, r\u00f3\u017cnorodna, ale sp\u00f3jna, pow\u015bci\u0105gliwa, pozbawiona wielkich ambicji (cho\u0107 par\u0119 razy JW sygnalizuje, \u017ce po\u015bciga\u0142aby si\u0119 z Adele), a zarazem pe\u0142na nienachalnego uroku. By\u0142o te\u017c kr\u00f3ciutko tutaj<\/a>.<\/p>\n<\/a>YEASAYER „Fragrant World”<\/strong>
\nSecretly Canadian 2012
\n5\/10<\/strong>
\nBrak tempa, brak energii i sensu tej ca\u0142ej zabawy – poza wyj\u0105tkowymi momentami takimi jak „Reagan’s Skeleton”. Bo czy elektroniczny pop, kt\u00f3ry ma takie d\u0142u\u017cyzny, \u017ce par\u0119 razy mia\u0142em podczas nich ochot\u0119 wyskoczy\u0107 do najbli\u017cszego kina, ma sens? W kontek\u015bcie tej p\u0142yty wszystkie opowie\u015bci o \u015bwietnych koncertach Yeasayer wydaj\u0105 mi si\u0119 do\u015b\u0107 zaskakuj\u0105ce. Ale nie wiem, dajmy im szanse 15 wrze\u015bnia, mo\u017ce graj\u0105 covery? <\/p>\n