{"id":3429,"date":"2012-09-03T11:32:45","date_gmt":"2012-09-03T09:32:45","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3429"},"modified":"2012-09-03T19:44:57","modified_gmt":"2012-09-03T17:44:57","slug":"animal-collective-slabna-z-klasa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/09\/03\/animal-collective-slabna-z-klasa\/","title":{"rendered":"Animal Collective s\u0142abn\u0105 z klas\u0105"},"content":{"rendered":"

Niby wakacje ko\u0144cz\u0105 si\u0119 powoli, ale taki dzie\u0144 to zawsze ostre ci\u0119cie. Dziecko trzeba pos\u0142a\u0107 do przedszkola, przygotowa\u0107 dwa razy wi\u0119cej temat\u00f3w na gor\u0105cy tydzie\u0144 w kulturze, zrobi\u0107 pranie ciuch\u00f3w po Goodfe\u015bcie w D\u0119bicy (nie\u017ale si\u0119 zapowiadaj\u0105cym) i wezwa\u0107 hydraulika do p\u0119kni\u0119tej rury. Ale s\u0105 ci\u0105gle na \u015bwiecie wykonawcy, nad kt\u00f3rymi nie przejdziecie do porz\u0105dku dziennego, cho\u0107by was zala\u0142o. Bo m\u00f3wimy o jednym z najwa\u017cniejszych zespo\u0142\u00f3w na dzisiejszej scenie muzycznej. Cho\u0107 gdy przyjechali do Poznania gra\u0107 na zaproszenie Antony’ego, zrobili wra\u017cenie dziwacznej, szalonej za\u0142ogi, kt\u00f3ra nigdy nie wyjdzie poza kr\u0105g w\u0105ziutkiej niszy s\u0142uchaczy. Od paru lat mo\u017ce sami nie sprzedaj\u0105 milion\u00f3w („Merriweather Post Pavilion” – 13. miejsce w „Billboardzie”), ale za to wyznaczaj\u0105 kierunek dla innych. Kiedy taki zesp\u00f3\u0142 jak Animal Collective<\/strong> wydaje p\u0142yt\u0119 3 wrze\u015bnia, wypada j\u0105 odnotowa\u0107 i przetestowa\u0107 tego samego dnia (cho\u0107 w\u0142a\u015bciwie szcz\u0119\u015bliwie mia\u0142em na to czas od pi\u0105tku). <\/p>\n

„Nasze najwi\u0119ksze osi\u0105gni\u0119cie na tym albumie to fakt, \u017ce brzmimy zupe\u0142nie inaczej ni\u017c na poprzednim, i s\u0142ycha\u0107 to niemal od razu” – m\u00f3wi\u0142 Panda Bear w wywiadzie dla „Clash”. Ca\u0142a reszta opowiada\u0142a przede wszystkim o tym, co ich inspirowa\u0142o – d\u017awi\u0119ki z kosmosu, UFO, tajemnicze cz\u0119stotliwo\u015bci, radiowe kr\u00f3tkofalarstwo. Do tego, gdy ju\u017c w\u0142\u0105czamy p\u0142yt\u0119, okazuje si\u0119, \u017ce znacznie s\u0142abiej akcentowane s\u0105 ch\u00f3rki. Mniej te\u017c pog\u0142os\u00f3w, brzmienie sta\u0142o si\u0119 bardziej wprost, twardsze, mniej rozmyte. A zespo\u0142owi rzeczywi\u015bcie uda\u0142o si\u0119 zej\u015b\u0107 z linii, kt\u00f3r\u0105 pod\u0105\u017cyli na\u015bladowcy, wi\u0119c podstawowe zadanie wykonane. <\/p>\n

Jest wi\u0119c koncept – ale bardzo dziwny, bior\u0105c pod uwag\u0119 to, \u017ce AC chcieli nagra\u0107 album z jakimi\u015b pozaziemskimi cz\u0119stotliwo\u015bciami, a JEDNOCZE\u015aNIE zrealizowali co\u015b mniej psychodelicznego w charakterze ni\u017c dwie ostatnie p\u0142yty. Syntezatorowe arpeggia i \u015bwisty s\u0105 dodatkiem, a nie osi\u0105 dla ca\u0142ego albumu.
\nM\u00f3wi\u0105c kr\u00f3tko, nie ma tu wiele wi\u0119cej kosmosu ni\u017c na dowolnej z ostatnich p\u0142yt The Flaming Lips, ani na dowolnym albumie Hawkwind. Dowolny album z wytw\u00f3rni specjalizuj\u0105cej si\u0119 w muzyce elektronicznej – czy to Spectrum Spools czy Raster-Noton – przynosi wi\u0119cej ciekawych i nietypowych cz\u0119stotliwo\u015bci. Jest za to na „Centipede Hz” znacznie wi\u0119cej zespo\u0142owego grania ni\u017c ostatnio, pe\u0142ny sk\u0142ad Animal Collective, du\u017co bardzo mocnych akcent\u00f3w, do\u015b\u0107 kr\u00f3tkie, zwi\u0119z\u0142e formy – nawet has\u0142o „rockowe” majaczy w drzwiach. Nie\u017ale obrazuje to wszystko fina\u0142 albumu – „Amanita”, zreszt\u0105 jeden z najbardziej chwytliwych, przebojowych moment\u00f3w, kt\u00f3re na tej p\u0142ycie s\u0105 rozsiane – zn\u00f3w – rzadziej ni\u017c poprzednio. Rytmicznie, je\u015bli poprzednio pisa\u0142em<\/a>, \u017ce brak niekt\u00f3rzy mog\u0105 odczu\u0107 brak „boom” w niskich rejestrach, tutaj b\u0119d\u0105 mieli tego „boom” bardzo du\u017co. <\/p>\n

Krzywdz\u0105ce by\u0142oby patrzenie na „Centipede Hz” jako na p\u0142yt\u0119 nieudan\u0105. Jest to raczej rodzaj ich „At War with the Mystics”, czyli nieco s\u0142absza p\u0142yta po serii rewelacyjnych, zar\u00f3wno zespo\u0142owych, jak i solowych. Zmiana stylu jest kluczowa, a kilka fragment\u00f3w sygnalizuje, \u017ce o dalszy spadek formy (dla mnie top AC to „Strawberry Jam”) nie nale\u017cy si\u0119 zbytnio martwi\u0107. Dalej nie spos\u00f3b grupy pomyli\u0107 z \u017cadn\u0105 inn\u0105 (cho\u0107 jest to w przypadku tej p\u0142yty jest to w wi\u0119kszo\u015bci zas\u0142uga Panda Beara). I d\u0142ugo zostanie na p\u00f3\u0142ce takich, kt\u00f3rych p\u0142yt wstyd nie zna\u0107 i o kt\u00f3rych wstyd nie pisa\u0107 w dniu premiery. <\/p>\n

No dobra, obawiam si\u0119, \u017ce w korytarzu mog\u0119 mie\u0107 ju\u017c warunki do nagrania solowego Panda Beara, wi\u0119c dzwoni\u0119 po tego hydraulika.<\/p>\n

\"\"<\/a>ANIMAL COLLECTIVE „Centipede Hz”<\/strong>
\nDomino 2012
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Today’s Supernatural” (poni\u017cej), „Applesauce”, „New Town Burnout”, „Monkey Riches”, „Amanita”.<\/p>\n

.<\/p>\n