{"id":343,"date":"2010-12-12T21:37:24","date_gmt":"2010-12-12T19:37:24","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=343"},"modified":"2010-12-12T21:51:14","modified_gmt":"2010-12-12T19:51:14","slug":"jak-dobra-plyta-stala-sie-jeszcze-lepsza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/12\/12\/jak-dobra-plyta-stala-sie-jeszcze-lepsza\/","title":{"rendered":"Jak dobra p\u0142yta sta\u0142a si\u0119 jeszcze lepsza"},"content":{"rendered":"

Zaciekawi\u0142a mnie dyskusja o Lennonie dwa wpisy ni\u017cej. Tym bardziej, \u017ce sam by\u0142bym pe\u0142en obaw co do ewentualnej dalszej kariery Beatlesa nr 1. Na pewno zaliczy\u0142by par\u0119 niebezpiecznych mielizn. Z drugiej strony – ciekawi mnie, z kim m\u00f3g\u0142by wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107. I tu przydaje si\u0119 cho\u0107by wiedza o r\u00f3\u017cnych solowych projektach Yoko Ono. Pewnie niekt\u00f3re jej typy by\u0142yby do\u015b\u0107 oczywiste dla Lennona – cho\u0107by The Flaming Lips. Zesp\u00f3\u0142 Wayne’a Coyne’a, cho\u0107 znaczy dla mnie prywatnie troch\u0119 wi\u0119cej ni\u017c solowy John Lennon, z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 ws\u0142uchiwa\u0142 si\u0119 i inspirowa\u0142 eks-Beatlesem wcale nie mniej ni\u017c Brianem Wilsonem. Ostatnio kto\u015b mi u\u015bwiadomi\u0142 podobie\u0144stwo „Do You Realize?” do „Mind Games” Lennona. Ciekawe zestawienie i na poziomie bardziej og\u00f3lnym na pewno jest mi\u0119dzy tymi lud\u017ami spore powinowactwo.<\/p>\n

To z kolei przypomnia\u0142o mi o p\u0142ycie The Flaming Lips<\/strong> „The Soft Bulletin”, kt\u00f3rej nie s\u0142ysza\u0142em od lat i do czasu niedawnego zakupu winylowej wersji (jedno z pierwszych spe\u0142nionych \u017cycze\u0144 s\u0142u\u017c\u0105cych zaspokojeniu mojej do\u015b\u0107 \u015bwie\u017cej analogowej obsesji) nawet nie przypuszcza\u0142em, jak bardzo si\u0119 przez tych 11 lat zmieni\u0142a (wtedy drukowali\u015bmy w „Machinie” recenzj\u0119 Jacka Hawryluka – chyba pierwszy g\u0142os o tej p\u0142ycie w Polsce – tutaj<\/a> tekst ci\u0105gle wisi). Pierwszy szok polega\u0142 na tym, \u017ce w stosunku do pierwotnej ameryka\u0144skiej wersji CD (kt\u00f3r\u0105 mia\u0142em) zmieni\u0142a si\u0119 tracklista – zamiast 14 utwor\u00f3w jest 13, znikn\u0119\u0142y zamykaj\u0105ce album repryzy temat\u00f3w „Race For the Prize” i „Waitin\u2019 for a Superman”. Jest „Slow Motion”, kt\u00f3rego nie by\u0142o w wersji ameryka\u0144skiej p\u0142yty (na angielskiej z kolei brakowa\u0142o „Spiderbite Song”). No tak – powiecie – omin\u0119\u0142a mnie te\u017c wersja zremasterowana na DVD i do\u0142\u0105czonym do niego CD w roku 2006 – tam lista utwor\u00f3w i kolejno\u015b\u0107 jest ju\u017c inna, nie ma dw\u00f3ch dodatk\u00f3w na ko\u0144cu, s\u0105 za to utwory z obu wersji pierwotnego CD (wiem, teraz to ju\u017c namiesza\u0142em). Rzeczywi\u015bcie, omin\u0119\u0142a. Ale wersja LP to w sumie czwarta, jeszcze inna kolejno\u015b\u0107 (tu moje wydanie z 2009 odpowiada winylowemu pierwowzorowi z roku 2002), co powoduje, \u017ce s\u0142ucha\u0142em zupe\u0142nie nowej p\u0142yty. D\u017awi\u0119k jest rzecz jasna nieco ocieplony, brzmienie stworzone przez Fridmanna wydaje si\u0119 znacznie mniej natarczywe, a ca\u0142o\u015b\u0107 bardziej przejrzysta, subtelna. Przeskoczy\u0142em z CD s\u0142uchanego na bie\u017c\u0105co w roku 1999 na LP po trzech zmianach zestawu utwor\u00f3w i jeszcze… m\u00f3j Bo\u017ce, z dodanym bonusowym CD, kt\u00f3ry zawiera trzy niepublikowane utwory z sesji. Tak mnie zamurowa\u0142o od tych wszystkich zmian, \u017ce na pocz\u0105tku zignorowa\u0142em CD. <\/p>\n

Tymczasem 15-minutowa p\u0142ytka zatytu\u0142owana „Te Soft Bulletin. Outtakes”, kt\u00f3r\u0105 w\u0142a\u015bnie przes\u0142ucha\u0142em chyba pi\u0119\u0107<\/del> sze\u015b\u0107 razy z rz\u0119du, przynosi trzy rewelacyjne nagrania. „1000 ft. Hands” by\u0142oby znakomitym wzbogaceniem oryginalnej p\u0142yty. Ba, ju\u017c je tam widz\u0119, raczej przy ko\u0144cu, jako zapowied\u017a klimatu „Yoshimi…”. Ale zostawmy to, bo drugi w zestawie „The Captain” – z powtarzanym w niesko\u0144czono\u015b\u0107 tekstem o kapitanie, kt\u00f3ry nie zd\u0105\u017cy\u0142 dotrze\u0107 do laboratorium, no i chyba nigdzie ju\u017c nie dotrze – to jeden z lepszych utwor\u00f3w The Flaming Lips w og\u00f3le! S\u0142ucha\u0142em tej kakofonii Coyne’a (i Fridmanna) w finale z rosn\u0105cym wstydem, \u017ce dot\u0105d tego numeru nie zna\u0142em. I natychmiast zacz\u0105\u0142em si\u0119 zastanawia\u0107, czy aby nie by\u0142o go na kt\u00f3rym\u015b z koncert\u00f3w The Flaming Lips, kt\u00f3re mia\u0142em okazj\u0119 ogl\u0105da\u0107. Ale za nic w \u015bwiecie nie mog\u0119 sobie tego przypomnie\u0107. W trzecim – „Satellite of You” – Coyne p\u0142ynnie przechodzi sobie tylko znan\u0105 metod\u0105 od intymnego klimatu ballady do pangalaktycznego hymnu mi\u0142osnego. „If you’ll be the Earth \/ I’ll be your moon \/ As long as you want me to \/ A satellite true”. I ten motyw do nieko\u0144cz\u0105cego si\u0119 gwizdania. Je\u015bli komu\u015b brakowa\u0142o czego\u015b, by uzna\u0107 sesje „The Soft Bulletin” za wybitne, znajdzie to co\u015b tutaj. Te trzy utwory na bonusowym CD maj\u0105 jak dla mnie tylko jedn\u0105 wad\u0119 – nie ma ich na winylu.<\/p>\n

A ja na pytanie o „The Soft Bulletin” ju\u017c zawsze b\u0119d\u0119 odpowiada\u0142 pytaniem: Ale kt\u00f3ra wersja?<\/p>\n

Aha, skoro ju\u017c jest ten obiecany bonusowy wpis, to s\u0142\u00f3wko tytu\u0142em dodatku: je\u015bli chodzi o Swans to by\u0142 mocny koncert, ale \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce by\u0142em w Warszawie, a nie we Wroc\u0142awiu, bo z tego, co s\u0142ysz\u0119, r\u00f3\u017cnice repertuarowe by\u0142y do\u015b\u0107 znaczne i chyba w Firleju poczu\u0142bym si\u0119 zwyczajnie bardziej usatysfakcjonowany… <\/p>\n

\"\"<\/a>THE FLAMING LIPS „The Soft Bulletin”<\/strong>
\nWarner 1999 \/ 2009 (reedycja: 2LP+CD)
\n9+1\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> g\u0142o\u015bno. Ok\u0142adka obok to oczywi\u015bcie ten bonus-disc. Gdyby kto\u015b chcia\u0142 sobie dok\u0142adnie obejrze\u0107 oryginaln\u0105 ok\u0142adk\u0119 ca\u0142o\u015bci, zapraszam tutaj<\/a>. Na tej stronie<\/a> artyku\u0142, w kt\u00f3rym pojawia si\u0119 pierwowz\u00f3r ok\u0142adki (pierwszy tekst z magazynu „Life”, ostatnia rozk\u0142ad\u00f3wka).<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Race For The Prize – \u00a0The \u00a0Flaming Lips<\/a> by FOE<\/a><\/span> <\/p>\n

PS: The Flaming Lips graj\u0105 „The Soft Bulletin” w przysz\u0142ym roku na specjalnym koncercie<\/a> organizowanym przez ATP. Pytanie tylko, kt\u00f3r\u0105 wersj\u0119. \ud83d\ude09<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zaciekawi\u0142a mnie dyskusja o Lennonie dwa wpisy ni\u017cej. Tym bardziej, \u017ce sam by\u0142bym pe\u0142en obaw co do ewentualnej dalszej kariery Beatlesa nr 1. Na pewno zaliczy\u0142by par\u0119 niebezpiecznych mielizn. Z drugiej strony – ciekawi mnie, z kim m\u00f3g\u0142by wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107. I tu przydaje si\u0119 cho\u0107by wiedza o r\u00f3\u017cnych solowych projektach Yoko Ono. Pewnie niekt\u00f3re jej typy […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[22,13,120,367,309],"tags":[50],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/343"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=343"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/343\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=343"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=343"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=343"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}