{"id":34599,"date":"2022-09-13T09:42:22","date_gmt":"2022-09-13T07:42:22","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=34599"},"modified":"2022-09-13T09:42:24","modified_gmt":"2022-09-13T07:42:24","slug":"wczoraj-radykalne-dzis-popularne","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2022\/09\/13\/wczoraj-radykalne-dzis-popularne\/","title":{"rendered":"Wczoraj radykalne, dzi\u015b popularne"},"content":{"rendered":"<p>Ka\u017cda muzyka radykalna mo\u017ce si\u0119 sta\u0107 powszechnie akceptowana, cz\u0119sto nawet popularna, potrzeba na to tylko odpowiednio du\u017co czasu. Strawi\u0144ski w ko\u0144cu sta\u0142 si\u0119 klasykiem, cho\u0107 pocz\u0105tki nie by\u0142y obiecuj\u0105ce. Sonorystyczne ekscesy Pendereckiego oswoi\u0142y filmowe horrory. Minimalist\u00f3w gra si\u0119 na okr\u0105g\u0142o (cho\u0107 ci\u0105gle Glass ma \u0142atwiej ni\u017c Reich, ostatnio odby\u0142em ciekaw\u0105 rozmow\u0119 na ten temat na mi\u0142ym spotkaniu towarzyskim). Ornette Coleman, niegdy\u015b pobity w Luizjanie przez grup\u0119 muzyk\u00f3w-konkurent\u00f3w (s\u0105 r\u00f3\u017cne wersje tej historii, ale wi\u0119kszo\u015b\u0107 m\u00f3wi o tym, \u017ce za prze\u0142amywanie kanonu w grze na saksofonie), pod koniec \u017cycia gra\u0142 w drogich klubach na ca\u0142ym \u015bwiecie dla mieszcza\u0144skiej publiczno\u015bci, ciesz\u0105c si\u0119 powszechnym uznaniem. Metallica z lat 80. zyska\u0142a status ca\u0142kiem bezpiecznej grupy rockowej, cho\u0107 kiedy\u015b robi\u0142a wra\u017cenie buntowniczego ekscesu, a moi rodzice, cho\u0107 wychowani na The Rolling Stones i The Beatles, nie byli sk\u0142onni nazywa\u0107 muzyk\u0105 nawet piosenek TSA, co dopiero Hetfielda i sp\u00f3\u0142ki. Po latach stali si\u0119 zespo\u0142em od hitu z bardzo popularnego serialu o de facto familijnym zasi\u0119gu. Zreszt\u0105 zespo\u0142y death- i blackmetalowe te\u017c dawno przesta\u0142y by\u0107 egzotyczn\u0105 nisz\u0105. O nowym Megadeth pisze z entuzjazmem recenzent &#8222;Do Rzeczy&#8221;, nawet je\u015bli zarazem broni i chwali prof. Roszkowskiego (t\u0142umacz\u0105cego nazw\u0119 Megadeth, w jego zapisie Megadeath, jako \u015amier\u0107 Na Masow\u0105 Skal\u0119). Akceptacja estetyki prze\u015bcign\u0119\u0142a w tym \u015brodowisku przemian\u0119 \u015bwiatopogl\u0105dow\u0105. Sk\u0105din\u0105d marz\u0119 o tym, \u017ceby zobaczy\u0107 statystyk\u0119 frekwencji na niedzielnej mszy katolickiej uczestnik\u00f3w koncert\u00f3w Behemotha, to mog\u0142aby by\u0107 pasjonuj\u0105ca lektura. Z podobnych powod\u00f3w Sarah Davachi jest artystk\u0105 stale recenzowan\u0105 w tytu\u0142ach o du\u017cym zasi\u0119gu (jak Pitchfork czy &#8222;Uncut&#8221;), cho\u0107 np. s\u0142awa Pauline Oliveros, do kt\u00f3rej muzyki si\u0119 odnosi, w praktyce nie wykracza\u0142a poza grono mi\u0142o\u015bnik\u00f3w muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej.\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/qVxvuunIr_s\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n<p>W tym wypadku droga od startu do ca\u0142kiem szerokiej rozpoznawalno\u015bci nie oznacza\u0142a wi\u0119kszych kompromis\u00f3w (Davachi nagrywa dla w\u0142asnej wytw\u00f3rni, cz\u0119sto w domu, zawsze na w\u0142asnych warunkach) i przebieg\u0142a relatywnie szybko (urodzona w Kanadzie, a mieszkaj\u0105ca w USA artystka ma dzi\u015b 35 lat i ca\u0142kiem d\u0142ug\u0105 dyskografi\u0119 na koncie). Kilkunastominutowy utw\u00f3r z najnowszej p\u0142yty <em>En bas tu vois<\/em> ma na Spotify prawie 60 tys. odtworze\u0144, czyli tyle, ile ma aktualnie wi\u0119kszo\u015b\u0107 utwor\u00f3w z wydanej w\u0142a\u015bnie przyst\u0119pnej, opisywanej w pi\u0105tek p\u0142yty Jockstrap. A to chyba oznacza sukces. Szczeg\u00f3lnie bior\u0105c pod uwag\u0119 stylistyk\u0119 Davachi: od surowego do\u015b\u0107 nagrania carillonu, przez dwug\u0142osow\u0105 form\u0119 wokaln\u0105 stylizowan\u0105 na muzyk\u0119 dawn\u0105, elementy kameralistyki wsp\u00f3\u0142czesnej, a\u017c po utwory organowe. R\u00f3\u017cnorodny zestaw<em> Two Sisters<\/em> to dziewi\u0119\u0107 nagra\u0144 i p\u00f3\u0142torej godziny muzyki, kt\u00f3ra z rzadka wychodzi z dronowej niszy skrajnego minimalizmu, cho\u0107 zarazem ocieplaj\u0105 j\u0105 te nawi\u0105zania do muzyki sprzed wiek\u00f3w &#8211; z Hildegard\u0105 z Bingen na czele. W utworach organowych &#8211; a ta formu\u0142a wraca w muzyce Davachi &#8211; jeste\u015bmy oczywi\u015bcie blisko Kali Malone i ca\u0142ej grupy innych eksperymentuj\u0105cych organistek, tyle \u017ce Malone to jednak bardzo precyzyjnie budowana forma. Tutaj pod tym wzgl\u0119dem wszystko wydaje si\u0119 puszczone na nieco wi\u0119kszy \u017cywio\u0142. Swoj\u0105 drog\u0105 &#8211; o ile kiedy\u015b w thrash metalu dzia\u0142o si\u0119 za du\u017co i za szybko, by ogarn\u0105\u0107 ca\u0142\u0105 form\u0119, tu dzieje si\u0119 za ma\u0142o i za wolno, by w og\u00f3le zacz\u0105\u0107 si\u0119 nad form\u0105 utworu zastanawia\u0107. Mo\u017cliwe? Owszem, odpowied\u017a tkwi w transie, w jaki wprowadzaj\u0105 nas b\u0142yskawicznie najlepsze fragmenty albumu.<\/p>\n<p>No w\u0142a\u015bnie &#8211; najlepsze fragmenty, czyli moim zdaniem dwucz\u0119\u015bciowe <em>Icon Studies,<\/em> utw\u00f3r, kt\u00f3ry na tle innych ze swoim z\u0142o\u017ceniem brzmi niemal barokowo &#8211; nie w sensie rozbuchanej formy, tylko skojarzenia znaczeniowego. Dzieje si\u0119 tu bowiem zaskakuj\u0105co du\u017co. Partie organ\u00f3w, fletu basowego i smyczkowego tria w pierwszej cz\u0119\u015bci tej kompozycji tworz\u0105 przepi\u0119kny, masuj\u0105cy zmys\u0142 s\u0142uchu, wielowarstwowy dron. Jest to rzecz w\u0142a\u015bciwie definicyjna dla nagra\u0144 Davachi, kt\u00f3ra do tej pory najmocniej przekona\u0142a mnie na sk\u0142adaj\u0105cej si\u0119 z kr\u00f3tszych form p\u0142ycie <em>Cantus, Descant<\/em>, a po pandemicznej przerwie i rejestracjach w\u0142asnych z opisywanego na Polifonii <em>Antiphonals<\/em> stawia na wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z szersz\u0105 grup\u0105 instrumentalist\u00f3w, prowadz\u0105c przy tym poszukiwania w podobnych kierunkach. Na przyk\u0142ad puzonowy <em>En bas tu vois<\/em> to przyk\u0142ad fascynacji tym samym zjawiskiem, kt\u00f3re wykorzystywa\u0142a Davachi i wcze\u015bniej, czyli delikatnym rozstrajaniem dronowych partii, a mo\u017ce ju\u017c po prostu mikrotonowo\u015bci\u0105. Fascynacji pami\u0119taj\u0105cej formacyjne czasy, gdy artystka pracowa\u0142a w Calgary w muzeum instrument\u00f3w i mog\u0142a w niesko\u0144czono\u015b\u0107 przys\u0142uchiwa\u0107 si\u0119 poszczeg\u00f3lnym urz\u0105dzeniom, starym, wi\u0119c niekoniecznie idealnie trzymaj\u0105cym str\u00f3j. Tu ta fascynacja przynosi chyba jeszcze bardziej oniryczny efekt ni\u017c w poprzednich nagraniach.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p>Nie bez kozery zacz\u0105\u0142em od popularyzacji. W Polsce Sarah Davachi doczeka si\u0119 tym razem do\u015b\u0107 porz\u0105dnej dystrybucji za spraw\u0105 Warp Records (i Sonica, w kt\u00f3rego katalogu wyl\u0105duje obok bardziej ludycznych formacji ni\u017c Jockstrap), czego <em>Two Sisters<\/em> b\u0119d\u0105 bodaj pierwszym widocznym znakiem (tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce przy okazji poprzedniej p\u0142yty <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2021\/09\/15\/clo-stare-zlo\/\">narzeka\u0142em na s\u0142u\u017cby celne<\/a>). Muzyk\u0119 niemal niesko\u0144czon\u0105 &#8211; bo w relacji do innych nurt\u00f3w dronowe medytacje wydaj\u0105 si\u0119 trwa\u0107 wiecznie &#8211; te\u017c da si\u0119 wypromowa\u0107, cho\u0107 mo\u017ce to potrwa\u0107 odpowiednio d\u0142ugo. A mo\u017ce ju\u017c si\u0119 uda\u0142o?<\/p>\n<p><strong>SARAH DAVACHI <em>Two Sisters<\/em><\/strong>, Late Music 2022\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3443221303\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/sarahdavachi.bandcamp.com\/album\/two-sisters\">Two Sisters by Sarah Davachi<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Ka\u017cda muzyka radykalna mo\u017ce si\u0119 sta\u0107 powszechnie akceptowana, cz\u0119sto nawet popularna, potrzeba na to tylko odpowiednio du\u017co czasu. Strawi\u0144ski w ko\u0144cu sta\u0142 si\u0119 klasykiem, cho\u0107 pocz\u0105tki nie by\u0142y obiecuj\u0105ce. Sonorystyczne ekscesy Pendereckiego oswoi\u0142y filmowe horrory. Minimalist\u00f3w gra si\u0119 na okr\u0105g\u0142o (cho\u0107 ci\u0105gle Glass ma \u0142atwiej ni\u017c Reich, ostatnio odby\u0142em ciekaw\u0105 rozmow\u0119 na ten temat na [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":34606,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4110,3,312,120,3319,444,3309,2560,4009,4993,3666,5177],"tags":[4475],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/34599"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=34599"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/34599\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":34610,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/34599\/revisions\/34610"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/34606"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=34599"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=34599"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=34599"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}