{"id":3461,"date":"2012-09-10T14:59:11","date_gmt":"2012-09-10T12:59:11","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3461"},"modified":"2012-09-10T14:59:11","modified_gmt":"2012-09-10T12:59:11","slug":"polska-ma-zly-hajp","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/09\/10\/polska-ma-zly-hajp\/","title":{"rendered":"Polska ma z\u0142y hajp"},"content":{"rendered":"

„M\u00f3wi\u0105 o tobie mn\u00f3stwo bzdur, Polsko! Nie nale\u017cy w nie wierzy\u0107! Don’t believe the hype” – cytuje s\u0142owa Chucka D z Open’era magazyn „The Clash” w poprzednim wydaniu. Zawsze, gdy czytam takie pochlebne relacje, troch\u0119 si\u0119 podbudowuj\u0119. Ostudzi\u0142a mnie za to zamieszczona tu\u017c obok relacja z brytyjskiego koncertu Josha T. Pearsona, w kt\u00f3rej spostrzeg\u0142em fragment: „Heartbreaking troubadour intersperses his beautiful set of sombre lyrics with hilarious blowjob jokes”. Czyli jednak na Offie zrobi\u0142 nie co\u015b wyj\u0105tkowego, tylko to, co zawsze… Ale znacznie gorsze wie\u015bci przynosi inna gazeta muzyczna, kt\u00f3ra w tym miesi\u0105cu poruszy\u0142a bliski nam temat… <\/p>\n

W najnowszym wydaniu „Spina” mamy d\u0142ugie opowie\u015bci Grizzly Bear o gotowaniu (bardzo smakowite – uwierzyliby\u015bcie, \u017ce kuchnia to ich hobby?), kt\u00f3re przebija tylko opowie\u015b\u0107 Eda Drosta o jego licznych podr\u00f3\u017cach. Zwiedzaj\u0105c \u015bwiat pomi\u0119dzy koncertami i sesjami nagraniowymi wokalista i gitarzysta grupy zaw\u0119drowa\u0142 do Chin, gdzie odbywa\u0142 wysokog\u00f3rskie eskapady po podwieszanych mostach rodem z filmu „Indiana Jones”. „Ale robi\u0142em te\u017c o wiele bardziej stresuj\u0105ce rzeczy” – dodaje zaraz. I co, jak my\u015blicie, co mo\u017ce by\u0107 bardziej ekstremalne od wspinaczki w komunistycznych Chinach? Oczywi\u015bcie, przeja\u017cd\u017cka nocnym poci\u0105giem w Polsce, kt\u00f3r\u0105 odby\u0142 \u0142adnych par\u0119 lat temu. „Weszli do przedzia\u0142u konduktorzy, kt\u00f3rzy zachowywali si\u0119 jak patrol graniczny. Pokazali\u015bmy im paszporty, czuj\u0105c \u017ce podpowiadamy w ten spos\u00f3b co\u015b w stylu: hej, jeste\u015bmy Amerykanami, okradnijcie nas!”. <\/p>\n

„Siedzieli\u015bmy tak dalej, trzymaj\u0105c kurczowo swoje baga\u017ce. I nagle, jak na komend\u0119, odp\u0142ywamy. Zagazowali nas! I oczywi\u015bcie zabrali pieni\u0105dze. Wsun\u0119li pod drzwiami rurk\u0119, my stracili\u015bmy przytomno\u015b\u0107, a oni ukradli nasze rzeczy” – opowiada dalej muzyk Grizzly Bear, kt\u00f3ry \u017cegna\u0142 si\u0119 z Polsk\u0105 tak nerwowo, \u017ce uciekaj\u0105c do Berlina zostawi\u0142 w wagonie but. <\/p>\n

Tak naprawd\u0119, to zmierza\u0142em do tekstu bez polskich w\u0105tk\u00f3w, czyli opublikowanego nieco dalej wielkiego portretu Chan Marshall, bardziej znanej jako Cat Power<\/strong>. „Spin” opisuje kobiet\u0119, kt\u00f3ra zmieni\u0142a image, by zamiast na 40 wygl\u0105da\u0107 na 24 lata, niepewn\u0105 siebie osob\u0119, kt\u00f3ra sprawdza zdj\u0119cia by\u0142ego narzeczonego na Instagramie i niezale\u017cnie od tego, czy rozmawia z kelnerem czy dziennikarzem, dopytuje „Czy gniewasz si\u0119 o co\u015b?”. Wszystko wskazuje na to, \u017ce niepewna jest te\u017c w dzia\u0142aniach artystycznych – nowy album „Sun” nagra\u0142a pod okiem Philippe’a Zdara, cz\u0142onka Cassiusa i jednego z filar\u00f3w francuskiej sceny tanecznej ery French Touch. Mimo wielu dni sp\u0119dzonych z t\u0105 p\u0142yt\u0105 – a s\u0142ucham jej prawie tak na\u0142ogowo jak niegdy\u015b „The Greatest” – do tej pory nie wiem, po co jej to by\u0142o. <\/p>\n

Nie wiem, po co musia\u0142a zatrudnia\u0107 Zdara, kt\u00f3rego robota zreszt\u0105 na pocz\u0105tku bardzo mnie od tej p\u0142yty odrzuci\u0142a (automat perkusyjny, cho\u0107by u\u017cyty w miar\u0119 dyskretny, to co\u015b, co mi nie pasowa\u0142o do g\u0142osu i sposobu pisania Cat Power – a bra\u0142em to za pomys\u0142 Zdara), bo mia\u0142a w r\u0119kach pakiet \u015bwietnych piosenek, kt\u00f3re nie wymagaj\u0105 nowoczesnej oprawy. Ale z czasem piosenki si\u0119 przebi\u0142y, a ca\u0142a ta warstwa elektroniczna w do\u015b\u0107 prostym zastosowaniu przesta\u0142a mnie dra\u017cni\u0107. Teraz czytam w „Spinie”, \u017ce produkcja to jednak pomys\u0142 samej Chan Marshall, kt\u00f3ra nagrywa\u0142a sama \u015bcie\u017cki na ProToolsach – a Zdar by\u0142 potrzebny tylko do wykonania ko\u0144cowego miksu, zreszt\u0105 by\u0142 nie do zast\u0105pienia, bo pracowa\u0142 za darmo. Ale w zasadzie ju\u017c mnie te okoliczno\u015bci nie obchodz\u0105. Polubi\u0142em najpierw fragmenty o bardziej naturalnym brzmieniu – „Human Being” i „Ruin”, potem kolejne, w\u0142\u0105cznie z tymi najbardziej syntetycznymi. Przekonuj\u0105ce okaza\u0142o si\u0119 d\u0142ugie „Nothing But Time” z dobrze obsadzonym w roli no\u015bnika m\u0105dro\u015bci \u017cyciowej (!) i do\u015bwiadczenia Iggym Popem, te\u017c jednak zaproszonym do wsp\u00f3\u0142pracy dopiero wtedy, gdy okaza\u0142o si\u0119, \u017ce David Bowie nie jest do wzi\u0119cia. Niepewno\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 ta p\u0142yta w sobie niesie, okazuje si\u0119 po jakim\u015b czasie zalet\u0105, definiuje j\u0105, sprawia, \u017ce ca\u0142o\u015b\u0107 jest o czym\u015b, a emocjonalnie ta opowie\u015b\u0107 klei si\u0119 \u015bwietnie. No i na koniec p\u0142yta – zamiast s\u0142abej – okazuje si\u0119 tajemnicza i wci\u0105gaj\u0105ca. <\/p>\n

Odrobina niepewno\u015bci w odbiorze nie zaszkodzi. \u017be tak wr\u00f3c\u0119 do s\u0142\u00f3w Chucka D: nie wierzcie w z\u0142y hajp.<\/p>\n

\"\"<\/a>CAT POWER „Sun”<\/strong>
\nMatador 2012
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Cherokee”, „Ruins”, Nothing But Time”. Poni\u017cszy „Manhattan” te\u017c nie najgorszy, a pokazuje te syntetyczne wtr\u0119ty.<\/p>\n