![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2012\/09\/skubas_wilczelyko.jpg\" "\\"skubas_wilczelyko\\"")
<\/a>SKUBAS „Wilcze\u0142yko”<\/strong>\nKayax 2012
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Mg\u0142a”, „Linoskoczek”, „Nie pytaj”.<\/p>\n
No, prosz\u0119. Dobra polska p\u0142yta nie przejdzie niezauwa\u017cona. I bez jakiej\u015b natr\u0119tnej promocji, tak od niechcenia „Wilcze\u0142yko” w ci\u0105gu paru dni od premiery zdoby\u0142o s\u0142uchaczy, a Skubas – znany ze wsp\u00f3\u0142pracy ze Smolikiem i Novik\u0105, ostatnio ze \u015bwietnego singla „Kali” Envee’ego – przeszed\u0142 z drugiej linii do pierwszej. Bez kompleks\u00f3w, za to z pakietem takich utwor\u00f3w, \u017ce zaczn\u0119 si\u0119 zaraz nerwowo rozgl\u0105da\u0107, kogo my tam jeszcze w tej drugiej linii mamy. <\/p>\n
Szlak zosta\u0142 ju\u017c wcze\u015bniej przetarty. Z elektronicznych kontekst\u00f3w (a z takich zna\u0142em dot\u0105d Skubasa) do akustycznych, folkowych przeszed\u0142 cho\u0107by Fink. Justin Vernon vel Bon Iver pokaza\u0142, \u017ce odleg\u0142o\u015b\u0107 pomi\u0119dzy subtelnym graniem akustycznym a superprodukcjami popowymi jest zupe\u0142nie umowna (ch\u00f3rki na „Wilczym\u0142yku” sygnalizuj\u0105, \u017ce i Skubas to wie). Ale dla mnie najciekawszym punktem odniesienia dla Skubasa s\u0105 solowe p\u0142yty Jacka Lachowicza – ten potrafi\u0142 wcze\u015bniej wykorzysta\u0107 zgrabnie polszczyzn\u0119, wej\u015b\u0107 w songwriterskie, autorskie granie w spos\u00f3b nowoczesny, ale zarazem z ca\u0142ym baga\u017cem polskiej tradycji. I blisk\u0105, ale swoj\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105 pod\u0105\u017ca Skubas. <\/p>\n
Towarzysz\u0105 mu Smolik (za konsolet\u0105), Emade (perkusja), go\u015bcinnie m.in. Fox i Sobura. Produkuje sam Skubas, a przy tym gra na gitarze i wykonuje cz\u0119\u015b\u0107 partii basu, no i \u015bpiewa. A mo\u017ce \u015bpiewa przede wszystkim. Bez udawania, wdzi\u0119czenia si\u0119, modulowania g\u0142osu, bez studyjnego szpachlowania brak\u00f3w, w szlachetnie prosty spos\u00f3b pasuj\u0105cy do ka\u017cdej w\u0142a\u015bciwie konwencji, co sprawia, \u017ce zmian nastroju na tej p\u0142ycie (w „Prawie jak Kurt” mamy stosownie szczypt\u0119 niemal grunge’owego grania) nie odbiera si\u0119 jak szarpania. <\/p>\n
Dobre s\u0142owo nale\u017cy si\u0119 lirycznej stronie albumu. \u015awietne jest wej\u015bcie Wojciecha Waglewskiego z tekstem w cytowanej w tytule wpisu „Mgle”. Ten i kolejny na p\u0142ycie „Linoskoczek” (s\u0142owa: S\u0142awomir M\u0142ynarczyk) to kapitalne nowe polskie piosenki zbudowane na prostych przeno\u015bniach wykorzystuj\u0105cych dwuznaczno\u015bci s\u0142\u00f3w, z nieco romantycznym klimatem w tle – niczego nie ujmuj\u0119 przy tym zgrabnym tekstom Skubasa. Ca\u0142a p\u0142yta mog\u0142aby by\u0107 jak dla mnie po polsku. W ustach dobrego wokalisty, przy zwrotkach, kt\u00f3re wykorzystuj\u0105 naturalny rytm j\u0119zyka, bez uciekania si\u0119 do banalnych rym\u00f3w, ten j\u0119zyk brzmi – nie trzeba nawet wielkich m\u0105dro\u015bci, objawie\u0144. Tyle \u017ce cz\u0119\u015bciej zdarza si\u0119 to w klasycznych propozycjach w neutralnym, nieco staro\u015bwieckim stylu – jak u Raz, Dwa, Trzy – a rzadko na p\u0142ycie, kt\u00f3ra jednak zbudowana jest w du\u017cej mierze na produkcyjnych subtelno\u015bciach.<\/p>\n
Wi\u0119c chcie\u0107 to mo\u017ce i mi si\u0119 nie chce, ale s\u0142ucha\u0107 – i owszem.<\/p>\n