{"id":3488,"date":"2012-09-18T18:29:14","date_gmt":"2012-09-18T16:29:14","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3488"},"modified":"2012-09-18T20:37:58","modified_gmt":"2012-09-18T18:37:58","slug":"nie-wierze-w-jednego-dylana","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/09\/18\/nie-wierze-w-jednego-dylana\/","title":{"rendered":"Nie wierz\u0119 w jednego Dylana"},"content":{"rendered":"

Jedna z najciekawszych sentencji, jakie widzia\u0142em ostatnio w wywiadach, to s\u0142owa Boba Dylana <\/strong>z ogromnych rozmiar\u00f3w rozmowy zapowiadanej ok\u0142adk\u0105 w najnowszym „Rolling Stonie”. Zadajesz te pytania komu\u015b, kto od dawna nie \u017cyje. Zadajesz je osobie, kt\u00f3ra ju\u017c nie istnieje<\/em> – odparowuje tam Dylan pytania dotycz\u0105ce przesz\u0142o\u015bci. Umiej\u0119tno\u015b\u0107 zostawiania za sob\u0105 w\u0142asnego „ja” i uciekania przed spi\u0119trzaj\u0105cym si\u0119 chaosem w\u0142asnego \u017cycia Dylan nazywa w tej ciekawej i wa\u017cnej (a przy tym pe\u0142nej z\u0142o\u015bliwo\u015bci pod adresem dziennikarza i potwierdzaj\u0105cej trudny charakter mistrza piosenki) rozmowie „transfiguracj\u0105”. Wi\u0119c chyba film „I’m Not There” trafi\u0142 w punkt. Dla mnie to bardzo bliskie uczucie. Niejednokrotnie co\u015b podobnego przychodzi\u0142o mi do g\u0142owy po tym, gdy kolejny raz przetwarza\u0142em w g\u0142owie wspomnienia o jakiej\u015b dawnej historii – czy to by\u0142em ja, czy kto\u015b inny? Z g\u0142ow\u0105 pe\u0142n\u0105 rozmy\u015bla\u0144 o \u017cyciu rzuci\u0142em si\u0119 wi\u0119c na now\u0105 p\u0142yt\u0119 Dylana. I postanowi\u0142em dzi\u015b si\u0119 ni\u0105 zaj\u0105\u0107, zgodnie z zasad\u0105 „retrowtork\u00f3w” – co prawda to nie reedycja, ale w wypadku Boba Dylana nawet nowa p\u0142yta kwalifikuje si\u0119 z miejsca do rubryki „historia”. <\/p>\n

Od razu powiem, \u017ce ostatnio z Dylanem mam sytuacj\u0119 50\/50: „Modern Times” podoba\u0142o mi si\u0119 bardzo, „Together Through Life” m\u00f3g\u0142by sobie jak dla mnie odpu\u015bci\u0107. „Tempest” jest r\u00f3wnie star\u0105 i zmursza\u0142\u0105 brzmieniowo i koncepcyjnie p\u0142yt\u0105 co obie poprzednie. I na tym opiera si\u0119 znaczna cz\u0119\u015b\u0107 jej uroku. Druga to g\u0142os autora p\u0142yty, kt\u00f3ry obsun\u0105\u0142 si\u0119 ostatnio w kierunku Toma Waitsa, czy – jak kto woli – Louisa Armstronga, czyli przeszed\u0142 na cz\u0119stotliwo\u015bci charkotu samochodowego silnika. I trzecia – te mityczne d\u0142ugie ballady, kt\u00f3re tu proponuje Dylan, w tym tytu\u0142owa „Tempest”, z odniesieniem do „Burzy” Szekspira (od kt\u00f3rego wzi\u0105\u0142 si\u0119 mit tego, \u017ce to ostatnia p\u0142yta Dylana – no bo „Burza” mia\u0142aby by\u0107 ostatnim dzie\u0142em pana Sz.). <\/p>\n

Na pewno co\u015b jest w tym trzecim filarze uroku „Tempest”. Pierwsza po\u0142owa albumu nie robi na mnie wi\u0119kszego wra\u017cenia ni\u017c „Together…”. Najciekawsze rzeczy zaczynaj\u0105 si\u0119 dzia\u0107 w okolicach „Scarlet Town”, kt\u00f3re – gdyby poprzednio Cave’a circa „The Boatman’s Call” (i nieco wcze\u015bniej) nie uznano za nowe wcielenie Dylana – mo\u017cna by uzna\u0107 za pr\u00f3b\u0119 podszycia si\u0119 staruszka pod Nicka Cave’a. Pi\u0119kna aran\u017cacja oparta o brzmienia skrzypiec, banjo i gitary ucieszy mi\u0142o\u015bnik\u00f3w alt-country. A utw\u00f3r jest tylko pierwszym z serii d\u0142uga\u015bnych fina\u0142\u00f3w, kt\u00f3re BD przygotowa\u0142. <\/p>\n

Du\u017ce wra\u017cenie robi te\u017c fina\u0142 numer dwa (spokojnie mog\u0142yby obs\u0142u\u017cy\u0107 oddzielne p\u0142yty!), oparty na powtarzaj\u0105cym si\u0119 w k\u00f3\u0142ko motywie kontrabasu „Tin Angel” – gdyby kto\u015b szuka\u0142 potwierdzenia na to, \u017ce Dylana wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie zast\u0105pili hiphopowcy, ma tu mocny dow\u00f3d w sprawie. Wystarczy\u0142oby t\u0119 rytmiczn\u0105 p\u0119tl\u0119 troch\u0119 podkr\u0119ci\u0107 w studiu i mo\u017cna by by\u0142o j\u0105 sprzeda\u0107 dowolnemu raperowi z czo\u0142\u00f3wki. Taka ballada ze swoim wracaj\u0105cym leitmotivem niesie ducha rapowanej opowie\u015bci, a charkot zapewnia wiarygodno\u015b\u0107 i og\u00f3lny szacun. <\/p>\n

Problem mam z fina\u0142em numer trzy, czyli tytu\u0142owym „Tempest” opowiadaj\u0105cym o katastrofie Titanica – w spos\u00f3b epicki, szczeg\u00f3\u0142owy, ale w tonie zaskakuj\u0105co pogodnym. Sam Dylan t\u0142umaczy, \u017ce rzecz ma si\u0119 wpisywa\u0107 w folkow\u0105 tradycj\u0119 opowie\u015bci o Titanicu – ka\u017cdy powinien nagra\u0107 swoj\u0105 wersj\u0119. OK, ale – \u017ce zacytuj\u0119 znajomego z serwisu spo\u0142eczno\u015bciowego RYM – „\u017caden walc nie powinien by\u0107 tak d\u0142ugi, nawet Nad pi\u0119knym modrym Dunajem<\/em> trwa tylko 11 minut”. Nikt tego lepiej nie uj\u0105\u0142. W tej konwencji 13 minut to gehenna, chocia\u017c angli\u015bci i fani tekst\u00f3w Dylana b\u0119d\u0105 mieli pole do bada\u0144. Na koniec mamy \u0142adny i ciekawy lirycznie ho\u0142d dla Lennona „Roll On John” z nawi\u0105zaniami do piosenek Beatlesa. I c\u00f3\u017c, gdyby si\u0119 ko\u0144czy\u0142o na „Tempest”, to bym jeszcze uwierzy\u0142 w teori\u0119 „ostatniej p\u0142yty Dylana”. Ale na oddaniu pola dawnej konkurencji sko\u0144czy\u0107 si\u0119 nie mo\u017ce i za dwa-trzy lata b\u0119dzie nast\u0119pny temat do rozmowy na \u0142amach „Rolling Stone’a” – i by\u0107 mo\u017ce kolejna transfiguracja.<\/p>\n

\"\"<\/a>BOB DYLAN „Tempest”<\/strong>
\nColumbia 2012
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Scarlet Town”, „Tin Angel”.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jedna z najciekawszych sentencji, jakie widzia\u0142em ostatnio w wywiadach, to s\u0142owa Boba Dylana z ogromnych rozmiar\u00f3w rozmowy zapowiadanej ok\u0142adk\u0105 w najnowszym „Rolling Stonie”. Zadajesz te pytania komu\u015b, kto od dawna nie \u017cyje. Zadajesz je osobie, kt\u00f3ra ju\u017c nie istnieje – odparowuje tam Dylan pytania dotycz\u0105ce przesz\u0142o\u015bci. Umiej\u0119tno\u015b\u0107 zostawiania za sob\u0105 w\u0142asnego „ja” i uciekania przed […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3490,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,120,7,633,910,634],"tags":[383],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3488"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3488"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3488\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3496,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3488\/revisions\/3496"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3490"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3488"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3488"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3488"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}