{"id":35088,"date":"2022-10-14T09:08:15","date_gmt":"2022-10-14T07:08:15","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=35088"},"modified":"2022-10-14T10:31:44","modified_gmt":"2022-10-14T08:31:44","slug":"post-prostota","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2022\/10\/14\/post-prostota\/","title":{"rendered":"Post-prostota"},"content":{"rendered":"

Wyszed\u0142em akurat z wyst\u0119pu Kali Malone na Unsoundzie. Tak minimalistycznego, jak tylko godzinny wyst\u0119p trojga artyst\u00f3w (towarzyszyli jej Lucy Railton i Stephen O’Malley) mo\u017ce by\u0107. Ale nie mog\u0142em przegoni\u0107 my\u015bli, \u017ce dzie\u0144 wcze\u015bniej wszystko ju\u017c by\u0142o w nie tak odleg\u0142ym zestawie instrument\u00f3w idealne. Duet Resiny i Aho Ssana – zgodnie zreszt\u0105 z przewidywaniami, bo ich wsp\u00f3lne kilka minut podczas zesz\u0142orocznego Weavings<\/em> to by\u0142o najlepsze kilka minut utworu – zagra\u0142 w Filharmonii Krakowskiej koncert najbli\u017cszy chyba definicji tego, czym jest dla mnie przede wszystkim Unsound. Niemo\u017cliwym w innych okoliczno\u015bciach spotkaniem estetyk w poszukiwaniu czego\u015b nowego. Francuz operuje emitowanym z laptopa d\u017awi\u0119kiem o pot\u0119\u017cnej skali dynamicznej, ale potrafi wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107 z artystk\u0105 pos\u0142uguj\u0105c\u0105 si\u0119 „\u017cywym” instrumentem. Resina z kolei potrafi sw\u00f3j d\u017awi\u0119k przetworzy\u0107 i nag\u0142o\u015bni\u0107 – ale te\u017c wyj\u015b\u0107 ze strefy komfortu i budowa\u0107 utwory bardziej w swobodnym dialogu ni\u017c z u\u017cyciem loopera, a wreszcie wykorzysta\u0107 w\u0142asny g\u0142os i przesi\u0105\u015b\u0107 si\u0119 w pewnym momencie za pod\u015bwietlone przez ca\u0142y wyst\u0119p organy.\u00a0<\/p>\n

By\u0142em w Krakowie ledwie przez dwa ostatnie dni, ale to, co powy\u017cej – plus jeszcze dwa niez\u0142e koncerty: zaskakuj\u0105cy, troch\u0119 uwodz\u0105cy prastarym pi\u0119knem, a troch\u0119 wobec niego zdystansowany Wojciech Rusin ze Sp\u00f3\u0142dzielni\u0105 Muzyczn\u0105, no i Piotr Kurek w zestawie jednostajnych, prawie muzakowych, ale szalenie wysmakowanych utwor\u00f3w granych ze \u015bwietnym zespo\u0142em (Anna Pa\u0161i\u0107, Tomasz Duda, Wojtek Traczyk) – w pewnym stopniu potwierdza\u0142o chodz\u0105c\u0105 mi od dawna po g\u0142owie my\u015bl, \u017ce z pierwszego pandemicznego szoku muzyka wychodzi troch\u0119 bardziej… o\u017cywiona. I nie chodzi o formy, tylko o brzmienie. O starcie tradycyjnego z nowym (Kurkowi towarzyszy\u0142y wizualizacje \u0142\u0105cz\u0105ce wdzi\u0119k starej sztuki wycinanek i o\u015bmiobitowych gier wideo), ale przede wszystkim – o docenienie umiej\u0119tno\u015bci instrumentalnych i ich coraz lepsze przyswajanie w swojej muzyce przez tw\u00f3rc\u00f3w specjalizuj\u0105cych si\u0119 w elektronice. U Kurka, Rusina (w wersji live troch\u0119 bli\u017cszego Auksodronowi czy Warszawskiej Jesieni) czy Resiny mamy do czynienia z niemal idealn\u0105 symbioz\u0105 dw\u00f3ch \u015bwiat\u00f3w, muzyki granej i generowanej. A w bardzo wielu premierach tygodnia – od piosenkowej Lucrecii Dalt a\u017c po nastawione na funkow\u0105 wirtuozeri\u0119 Red Hot Chili Peppers – aspekt manualnych umiej\u0119tno\u015bci, techniki, elegancji wykonawczej wydaje si\u0119 kluczowy.\u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n\n