{"id":351,"date":"2010-12-15T16:41:34","date_gmt":"2010-12-15T14:41:34","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=351"},"modified":"2010-12-15T16:52:53","modified_gmt":"2010-12-15T14:52:53","slug":"skutki-uboczne-noszenia-the-walkmen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/12\/15\/skutki-uboczne-noszenia-the-walkmen\/","title":{"rendered":"Skutki uboczne noszenia The Walkmen"},"content":{"rendered":"

Ludzie w s\u0142uchawkach wydaj\u0105 nam si\u0119 g\u0142upsi. Pisz\u0119 te s\u0142owa w s\u0142uchawkach na uszach, wi\u0119c wierzcie mi, staram si\u0119 trzyma\u0107 dystans. A przy okazji pisania tekstu na po\u017cegnanie kasetowego walkmana dla magazynu „Existence” w nowym wcieleniu (taki ma\u0142y skok w bok) trafi\u0142em na tekst niemieckiego psychologa Rainera Sch\u00f6nhammera*: \u201eLudzie oceniaj\u0105 tych ze s\u0142uchawkami na uszach jako g\u0142upich, dziecinnych, niedojrza\u0142ych, nieskorych do kontakt\u00f3w z innymi, egocentrycznych, narcystycznych, autystycznych i tak dalej\u201d. Robimy to w spos\u00f3b naturalny i nieu\u015bwiadomiony.<\/p>\n

Dalej sz\u0142a ca\u0142a teoria o tym, \u017ce w sytuacjach publicznych odci\u0119cie bod\u017ac\u00f3w d\u017awi\u0119kowych paradoksalnie jest najwa\u017cniejsze. Bo je\u015bli reagujesz na bod\u017ace s\u0142uchowe, to w ka\u017cdej chwili mo\u017cna z tob\u0105 nawi\u0105za\u0107 kontakt. A posiadacze walkman\u00f3w – tradycyjnych lub tych z mp3 na pami\u0119ci flash – izoluj\u0105 si\u0119 z otoczenia. Nawet w wi\u0119kszym stopniu ni\u017c ci, kt\u00f3rzy zak\u0142adaj\u0105 przyciemniane okulary. Podobnie do nich wywo\u0142uj\u0105 domys\u0142y. Tak samo, jak nie widzimy, czy osobnik w okularach patrzy na nas, ani na co w og\u00f3le patrzy, tak samo nie mo\u017cemy si\u0119 nawet domy\u015bla\u0107, czego s\u0142ucha posiadacz walkmana. Chyba \u017ce s\u0142ucha tak g\u0142o\u015bno, \u017ce nie musimy si\u0119 niczego domy\u015bla\u0107. Ale wtedy tym bardziej uwa\u017camy go za idiot\u0119 – tu wracamy do punktu wyj\u015bcia (przy czym ostatnia cz\u0119\u015b\u0107 tej interpretacji to ju\u017c nie przemy\u015blenia\u00a0Sch\u00f6nhammera, tylko moje w\u0142asne).<\/p>\n

Noszenie przy sobie p\u0142yty zespo\u0142u The Walkmen<\/strong> ma o wiele lepsze skutki. Uprawiam to od ko\u0144ca pa\u017adziernika (album wyszed\u0142 we wrze\u015bniu) i zd\u0105\u017cy\u0142em przez ten czas nie tylko pos\u0142ucha\u0107 p\u0142yty samemu i doj\u015b\u0107 do wniosku, \u017ce zupe\u0142nie mi nie przeszkadza, ale te\u017c zebra\u0107 opinie wok\u00f3\u0142 (ma niez\u0142e\u00a0notowania w\u015br\u00f3d po\u017cyczaj\u0105cych ode mnie p\u0142yty koleg\u00f3w i kole\u017canek). I przynajmniej cz\u0119\u015b\u0107 z tych dobrych notowa\u0144 dzia\u0142a towarzysko na moje konto – zupe\u0142nie inaczej ni\u017c z tym sprz\u0119towym walkmanem.<\/p>\n

S\u0105 zespo\u0142em epigo\u0144skim jak jasna cholera, ale ju\u017c po poprzednim „You & Me” sprzed dw\u00f3ch lat nabra\u0142em do tego ich epigo\u0144stwa sporego szacunku. Nowa p\u0142yta jest ciut gorsza ni\u017c poprzedniczka, ale to wci\u0105\u017c solidna propozycja. We\u017amy „Angela Surf City” – to\u017c to przecie\u017c grupa Kings Of Leon, ale za to taka z najlepszych czas\u00f3w. Panowie z KOL powinni taki numer z miejsca kupi\u0107 na swoj\u0105 now\u0105 p\u0142yt\u0119. Numer pi\u0119\u0107 to \u0107wier\u0107 frazy z „Cichej nocy” zagrane \u0142adnie, w meksyka\u0144skim stylu (niczym u Calexico) i przeci\u0105gni\u0119te w motyw, kt\u00f3ry te\u017c mi si\u0119 z czym\u015b kojarzy. Najlepszy utw\u00f3r w zestawie to „Blue As Your Blood” z fajnymi smyczkami w tle i \u015bwietnie prowadzon\u0105 lini\u0105 wokalu Hamiltona Leithausera, kt\u00f3ry jest dla mnie kim\u015b pomi\u0119dzy Calebem Followillem a Dylanem. <\/p>\n

Do mojego egzemplarza dorzucili kr\u00f3tk\u0105 drug\u0105 p\u0142yt\u0119 z czterema utworami, za kt\u00f3rymi mo\u017cecie nie t\u0119skni\u0107, bo udowadniaj\u0105, \u017ce The Walkmen nie mieli do\u015b\u0107 repertuaru, by stworzy\u0107 arcydzie\u0142o. Zostan\u0105 w solidnej drugiej lidze na kolejny sezon, ale przynajmniej nie wypal\u0105 si\u0119 po gwiazdorsku w ekstraklasie, tak jak ostatnio Kings Of Leon.<\/p>\n

\"\"<\/a>THE WALKMEN „Lisbon”
\nFat Possum\/Bella Union 2010<\/strong>
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: „Angela Surf City”, „Blue As Your Blood”, „Stranded”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> The Walkmen – Stranded<\/a> by Bella Union<\/a><\/span> <\/p>\n

*Rainer Sch\u00f6nhammer, \u201cThe Walkman & the Primary World of the Senses\u201d<\/a> [w:] Phenomenology & Pedagogy Journal 1989, dla zachowania powagi publikacji prosz\u0119 sobie nie t\u0142umaczy\u0107 na polski nazwiska autora.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ludzie w s\u0142uchawkach wydaj\u0105 nam si\u0119 g\u0142upsi. Pisz\u0119 te s\u0142owa w s\u0142uchawkach na uszach, wi\u0119c wierzcie mi, staram si\u0119 trzyma\u0107 dystans. A przy okazji pisania tekstu na po\u017cegnanie kasetowego walkmana dla magazynu „Existence” w nowym wcieleniu (taki ma\u0142y skok w bok) trafi\u0142em na tekst niemieckiego psychologa Rainera Sch\u00f6nhammera*: \u201eLudzie oceniaj\u0105 tych ze s\u0142uchawkami na uszach […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[371],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/351"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=351"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/351\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=351"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=351"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=351"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}