W istotnym wywiadzie<\/a> udzielonym portalowi Gazeta.pl Abradab t\u0142umaczy, co w „Jeste\u015b Bogiem” jest zgodne z prawd\u0105, a co pozostaje w kr\u0119gu fikcji – tych drugich element\u00f3w jest sporo, dotycz\u0105 g\u0142\u00f3wnie etapu formowania Paktofoniki i statusu, przyj\u0119cia muzyki Kalibra. Sam w moim tek\u015bcie dla „Polityki”<\/a> pr\u00f3bowa\u0142em si\u0119 skupi\u0107 na zagadce rapera, kt\u00f3ry ma na koncie dwie \u015bwietnie sprzedaj\u0105ce si\u0119 p\u0142yty z Kalibrem 44, a ci\u0105gle jest ch\u0142opakiem mieszkaj\u0105cym w bloku z rodzicami i w przybli\u017ceniu zerowym stanem posiadania. Tej zagadki – podobnie jak tajemnicy dok\u0142adnych powod\u00f3w \u015bmierci Magika – nie uda nam si\u0119 ju\u017c rozwi\u0105za\u0107. Film Leszka Dawida i Macieja Pisuka nawet tego nie pr\u00f3buje rozstrzygn\u0105\u0107, bo z zasady jest filmem mitotw\u00f3rczym, a nie burz\u0105cym mity. Co sensowne o tyle, \u017ce hip-hop polski swojego mitu potrzebuje. Cho\u0107by po to, \u017ceby kultura narodowa go do ko\u0144ca przetrawi\u0142a – ostatnim etapem trawienia mo\u017ce by\u0107 w\u0142a\u015bnie przyswojenie przez masow\u0105 publiczno\u015b\u0107 tego filmu. Tym \u0142atwiejsze, \u017ce budzi si\u0119 ju\u017c nostalgia za latami 90., kt\u00f3ra w\u0142\u0105czy we wsp\u00f3lnot\u0119 wczesnych lat hip-hopu tak\u017ce tych, kt\u00f3rzy w og\u00f3le go wtedy nie s\u0142uchali. <\/p>\n Sama p\u0142yta w mediach pojawi si\u0119 jako centrum zainteresowania pewnie dopiero za par\u0119 tygodni, gdy oka\u017ce si\u0119, \u017ce „Jeste\u015b bogiem” rozbi\u0142 polski box office. Ale tutaj ju\u017c dzi\u015b. „Kinematografia” Paktofoniki<\/strong>.<\/p>\n 12 lat temu o niej nie pisa\u0142em. By\u0142bym zreszt\u0105 sko\u0144czonym idiot\u0105, bior\u0105c si\u0119 za temat, kt\u00f3ry w czasie mojej \u00f3wczesnej pracy w redakcji „Machinie” m\u00f3g\u0142 podj\u0105\u0107 kto\u015b inny, bardziej kompetentny. W tym wypadku Igor Pud\u0142o, kt\u00f3rego recenzj\u0119 mo\u017cna nawet przeczyta\u0107 na stronach Onetu<\/a>, kt\u00f3ry niegdy\u015b z „Machin\u0105” mia\u0142 umow\u0119 na przedruki tekst\u00f3w. Igor zwraca uwag\u0119 na podk\u0142ady – nawet w\u00f3wczas nie by\u0142y one czym\u015b wstrz\u0105saj\u0105cym. S\u0105 typowe dla epoki motywy orkiestrowe, fortepian, strz\u0119pki tekst\u00f3w z bajek, nie brzmi\u0105 mo\u017ce dzi\u015b wstrz\u0105saj\u0105co archaicznie, ale na pewno trudno je zestawia\u0107 z t\u0142ustymi beatami dzisiejszych produkcji hh.<\/p>\n Istotne w tej kr\u00f3ciutkiej notce sprzed lat jest jedno bardzo trafione zdanie: „P\u0142yta jest lekko ironiczn\u0105, osobist\u0105 refleksj\u0105 spostrzegawczych i wra\u017cliwych ludzi nad \u015bwiatem widzianym w szerszej perspektywie ni\u017c optyka podw\u00f3rkowej \u0142awki”. To by\u0142a realna warto\u015b\u0107 „Kinematografii” – otwiera\u0142a perspektywy, zamiast je zamyka\u0107, mia\u0142a wszystkie muzyczne cechy polskiego hip-hopu (oddzielny gatunek, co wida\u0107 z dzisiejszej perspektywy!), ale nie by\u0142a \u015brodowiskowa. To dlatego wzbudza\u0142a fascynacj\u0119 r\u00f3wnie\u017c po nie\u015brodowiskowej stronie barykady. Borys Dejnarowicz w recenzji dla Porcys.com<\/a> pisa\u0142 o niej: „Polski hip-hop za spraw\u0105 Magika, Fokusa i Rahima doczeka\u0142 si\u0119 nareszcie albumu artystowskiego, b\u0119d\u0105cego dzie\u0142em z prawdziwego zdarzenia. Nie luzacka p\u0142ytka na imprez\u0119, nie manifest niezale\u017cno\u015bci w\u0142asnego osiedla, ale pe\u0142nowarto\u015bciowe dzie\u0142o sztuki”.<\/p>\n 12 lat temu nie recenzowa\u0142em wprawdzie, ale s\u0142ucha\u0142em tej p\u0142yty. By\u0142a zreszt\u0105 dla mnie jedn\u0105 z inspiracji do zaj\u0119cia si\u0119 zjawiskiem m\u0142odego j\u0119zyka. W swoich publikacjach dotycz\u0105cych j\u0119zyka u\u017cywa\u0142em cytatu z Paktofoniki („\u0141api\u0119 chwile ulotne jak ulotka \/ Ulotne chwile \u0142api\u0119 jako fotka”) jako motta. Odwo\u0142ywa\u0142em si\u0119 do niej, pisz\u0105c o „kserobojach” („Je\u015bli co\u015b kopiuj\u0119, to tylko w punktach ksero \/ Gdy kto\u015b powiela kogo\u015b, uwa\u017cam go za zero”). Uwa\u017ca\u0142em za punkt odniesienia w sensownym operowaniu wulgaryzmami – bez sztucznych zahamowa\u0144, ale tam, gdzie naprawd\u0119 robi to wra\u017cenie. Wsp\u00f3lnota, jak\u0105 te teksty kreuj\u0105, \u0142\u0105czy ca\u0142e pokolenie, nikogo nie wy\u0142\u0105cza. To jest klucz do zrozumienia fenomenu sprzeda\u017cy „Kinematografii”. <\/p>\n Dzi\u015b s\u0142ysz\u0119 wi\u0119c wszystkie niedoci\u0105gni\u0119cia muzyczne, ale i kapitaln\u0105 gimnastyk\u0119 j\u0119zykow\u0105 Fokusa, z kt\u00f3rej – jak z pnia – wyros\u0142y p\u00f3\u017aniejsze ciekawe nurty, cho\u0107by muzyka L.U.C.-a i Kana\u0142u Audytywnego. A s\u0105 tu przecie\u017c nawet tekstowe wyj\u015bcia na bauns (pos\u0142uchajcie „Gdyby…”) i mocny komercyjny hip-hop, jest punkt wyj\u015bcia dla Fisza i jego unoszenia si\u0119 nad chodnikami („Chwile ulotne”) itd. Natomiast najciekawszym odkryciem z dzisiejszego ods\u0142uchu p\u0142yty jest to, jak po 12 latach wydaje si\u0119, \u017ce ch\u0142opaki z Paktofoniki przewidywali nostalgi\u0119 za czasami, w kt\u00f3rych sami tworzyli ten album. Nie mog\u0119 si\u0119 powstrzyma\u0107 przed dreszczem nostalgii, gdy s\u0142ucham „Priorytet\u00f3w”: „Wszystko ma swoje priorytety \/ Niestety \/ Wszystko ma swoje wady, zalety \/ Hierarchia warto\u015bci: obowi\u0105zki, przyjemno\u015bci \/ Hiphopowa podr\u00f3\u017c do przysz\u0142o\u015bci”. Nie jestem w stanie ju\u017c tego s\u0142ysze\u0107 inaczej ni\u017c „Hiphopowa podr\u00f3\u017c do przesz\u0142o\u015bci”! \u015awiadomo\u015b\u0107 przemijania jest tak sta\u0142ym elementem („Chwile ulotne”!) tej p\u0142yty, \u017ce czas, mimo wszystkich zastrze\u017ce\u0144, obszed\u0142 si\u0119 z ni\u0105 bardzo dobrze. Mo\u017cna lubi\u0107 lub nie, jak z innymi przejawami tej\u017ce, ale to jest kultura narodowa.<\/p>\n
![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2012\/09\/paktofonika_kinematografia-150x150.jpg\" "\\"paktofonika_kinematografia\\"")
<\/a>PAKTOFONIKA „Kinematografia”<\/strong>