{"id":35238,"date":"2022-10-26T12:10:34","date_gmt":"2022-10-26T10:10:34","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=35238"},"modified":"2022-10-26T12:10:36","modified_gmt":"2022-10-26T10:10:36","slug":"zespol-ktorego-nie-bylo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2022\/10\/26\/zespol-ktorego-nie-bylo\/","title":{"rendered":"Zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3rego nie by\u0142o"},"content":{"rendered":"<p>Przysz\u0142a do mnie p\u0142yta &#8211; w\u0142a\u015bciwie pewnie zawsze powinienem zaznacza\u0107, \u017ce przysz\u0142a jako egzemplarz promocyjny, a nie kupi\u0142em (jak te recenzowane wczoraj). Koledzy z rynku gier sugeruj\u0105, \u017ce ka\u017cdy dziennikarz, jako archaiczna posta\u0107 influencera, powinien jeszcze oznacza\u0107 wtedy recenzj\u0119 jako tre\u015b\u0107 promocyjn\u0105 &#8211; i kto wie, jak to si\u0119 sko\u0144czy. No wi\u0119c przysz\u0142a p\u0142yta zespo\u0142u <strong>Simple Minds<\/strong>. Mo\u017cna si\u0119 w takich chwilach poczu\u0107 jak w \u015brodku lat 80. Bo gdzie\u015b mi\u0119dzy <em>New Gold Dream<\/em> (1982 r.) a <em>Street Fighting Years<\/em> (1989 r.) by\u0142 to zesp\u00f3\u0142 na ustach wszystkich. Trudno by\u0142o znale\u017a\u0107 egzemplarz gazety muzycznej, na kt\u00f3rej \u0142amach by go nie by\u0142o: bo je\u015bli nawet przypadkowo nie wyda\u0142 albumu, singla, ani nie koncertowa\u0142, to por\u00f3wnywa\u0142o si\u0119 wtedy wszystko (<a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2020\/08\/21\/krzycza-przeboje\/\">wspomina\u0142em o tym<\/a> dwa lata temu) z estetyk\u0105 wymienianych jednym tchem U2 i Simple Minds. W praktyce nawet w odwrotnym szyku, bo to grupa z Glasgow by\u0142a t\u0105, kt\u00f3ra sukces mia\u0142a, a grupa z Dublina musia\u0142a na ten sukces zapracowa\u0107 i do\u0142\u0105czy\u0107. Nie zmienia to faktu, \u017ce obie mia\u0142y charyzmatycznych i rozpoznawalnych wokalist\u00f3w (tam Bono, tu Jim Kerr), obie te\u017c sw\u00f3j przebojowy styl budowa\u0142y na bazie postpunka, wykorzystuj\u0105c to wszystko, co by\u0142o dost\u0119pne i modne w dziedzinie efekt\u00f3w gitarowych, w szczeg\u00f3lno\u015bci r\u00f3\u017cnego typy delaye i chorusy.\u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"350\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/fiycWJyviZQ\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>Tu ko\u0144cz\u0105 si\u0119 podobie\u0144stwa, a zaczynaj\u0105 si\u0119 r\u00f3\u017cnice, s\u0142yszalne zreszt\u0105 (cho\u0107 w niez\u0142ym <em>Solstice Kiss<\/em>) na nowej p\u0142ycie. Simple Minds byli nieco bli\u017cej nurtu wi\u0105\u017c\u0105cego nowofalow\u0105 estetyk\u0119 z syntezatorami, czyli Ultravox czy Gary&#8217;ego Numana, zarazem fascynuj\u0105c si\u0119 muzyk\u0105 Bowiego (z jego piosenki wzi\u0119li nazw\u0119). To mocniejsze osadzenie w lubianej stylistyce dawa\u0142o im wst\u0119pn\u0105 przewag\u0119, prowadz\u0105c na stadiony. No i jeszcze fakt, \u017ce Charlie Burchill to mo\u017ce mniej charakterystyczny, ale za to bardziej wszechstronny i lepszy technicznie gitarzysta ni\u017c The Edge. Burchill i Kerr &#8211; dodajmy &#8211; przetrwali z pierwszego sk\u0142adu Simple Minds do dzi\u015b. Cho\u0107 po drodze by\u0142y problemy &#8211; po <em>Street Fighting Years<\/em> na kr\u00f3tko wypadli z obiegu i ju\u017c nie wr\u00f3cili do niego na poziomie sprzed zawieszenia kariery. Pod ich nieobecno\u015b\u0107 scena brytyjska uleg\u0142a g\u0142\u0119bokiemu przetasowaniu &#8211; zainteresowanie m\u0142odszej publiczno\u015bci by\u0142o bli\u017cej Oasis, Blur, Pulp czy Suede, a takie pot\u0119\u017cne granie uznawane by\u0142o chwilowo za ramot\u0119. U2 uratowa\u0142o to, \u017ce zd\u0105\u017cyli w mi\u0119dzyczasie odpali\u0107 karier\u0119 w \u015bwiatowych, przede wszystkim &#8211; ameryka\u0144skich realiach. I na stadionach pozostali. A Simple Minds za czasu najwi\u0119kszych sukces\u00f3w Ameryki w tym stopniu nie podbili. Klip do <em>First You Jump<\/em>, niez\u0142ego drugiego singla z nowej p\u0142yty, zdaje si\u0119 nawet s\u0142u\u017cy\u0107 jako gorzki komentarz do sytuacji grupy, kt\u00f3rej lider \u017cyje wprawdzie w pi\u0119knych okoliczno\u015bciach przyrody (na Sycylii), ale wyst\u0119puje tu dla pustych trybun. Oczywi\u015bcie, w tym wypadku decyduj\u0105ca by\u0142a sytuacja pandemiczna, ale te\u017c wizji powrotu do szale\u0144stwa z przesz\u0142o\u015bci nie ma.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p>W XXI wieku zesp\u00f3\u0142 do\u015b\u0107 regularnie nagrywa p\u0142yty niezbyt fascynuj\u0105ce, ale na sensownym poziomie. Ta jest najlepsz\u0105 od dawna, z niewielk\u0105 liczba wype\u0142niaczy, ale musicie jej pos\u0142ucha\u0107 do ko\u0144ca, \u017ceby si\u0119 przekona\u0107, w czym tkwi\u0142y g\u0142\u00f3wne zalety zespo\u0142u &#8211; a\u017c do <em>Planet Zero<\/em>, przetykanego soulowymi wokalizami Sary Brown, a przede wszystkim do <em>The Walls Came Down, <\/em>pe\u0142nego m\u0142odzie\u0144czej wr\u0119cz \u017carliwo\u015bci (zn\u00f3w cecha bliska U2), z chwytliwym syntezatorowym riffem i kapitalnym aran\u017cem, jakby \u017cywcem wyj\u0119tym z kt\u00f3rej\u015b ze starych p\u0142yt SM. Tylko wy\u015bpiewywany przez Kerra tekst (<em>I don&#8217;t think there&#8217;s any Russians \/ And there ain&#8217;t no Yanks \/ Only corporate criminals \/ Playing around with tanks<\/em>) wydaje si\u0119 prezentowa\u0107 nieco bardziej wsp\u00f3\u0142czesny punkt widzenia. Cho\u0107 z drugiej strony &#8211; mo\u017ce to ci\u0105gle to Simple Minds zatrzymane w roku 1989 &#8211; roku wielkich przemian i wielkich nadziei, kt\u00f3rych fina\u0142 okaza\u0142 si\u0119 z czasem du\u017co mniejszy.\u00a0<\/p>\n<p><strong>SIMPLE MINDS <em>Directions of the Heart<\/em><\/strong>, BMG 2022<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border-radius:12px\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/063hza1hher89jalSnmgd6?utm_source=generator\" width=\"100%\" height=\"380\" frameBorder=\"0\" allowfullscreen=\"\" allow=\"autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture\" loading=\"lazy\"><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Przysz\u0142a do mnie p\u0142yta &#8211; w\u0142a\u015bciwie pewnie zawsze powinienem zaznacza\u0107, \u017ce przysz\u0142a jako egzemplarz promocyjny, a nie kupi\u0142em (jak te recenzowane wczoraj). Koledzy z rynku gier sugeruj\u0105, \u017ce ka\u017cdy dziennikarz, jako archaiczna posta\u0107 influencera, powinien jeszcze oznacza\u0107 wtedy recenzj\u0119 jako tre\u015b\u0107 promocyjn\u0105 &#8211; i kto wie, jak to si\u0119 sko\u0144czy. No wi\u0119c przysz\u0142a p\u0142yta zespo\u0142u [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":35241,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,3319,3309,5177,106],"tags":[5564],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35238"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=35238"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35238\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":35242,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35238\/revisions\/35242"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/35241"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=35238"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=35238"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=35238"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}