{"id":3526,"date":"2012-09-24T18:28:08","date_gmt":"2012-09-24T16:28:08","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3526"},"modified":"2012-09-25T01:53:32","modified_gmt":"2012-09-24T23:53:32","slug":"7715","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/09\/24\/7715\/","title":{"rendered":"7+7=15"},"content":{"rendered":"

Kolejny wzorzec metra w dziedzinie krytyki muzycznej przepad\u0142 wczoraj ze \u015bmierci\u0105 Andrzeja Ch\u0142opeckiego (wi\u0119cej na temat postaci i tego smutnego wydarzenia tutaj<\/a>). A i tak nie by\u0142o przecie\u017c u nas tych wzorc\u00f3w tak znowu du\u017co. Blogi muzyczne w tym kraju mog\u0142yby si\u0119 wi\u0119c dzi\u015b ukaza\u0107 na czarno. No ale fakt, od paru lat Ch\u0142opecki nie rozpieszcza\u0142 tekstami swoich czytelnik\u00f3w, a od centrum jego zainteresowa\u0144 do blogowego tematycznego \u015brodka ci\u0119\u017cko\u015bci nie by\u0142o blisko. Za to ka\u017cda rozmowa z nim by\u0142a inspiruj\u0105ca, a wypowiedzi krytyczne – stanowcze i wa\u017cne. Od paru lat wykorzystuj\u0119 jego tekst o fenomenie Piotra Rubika<\/a> jako przyk\u0142ad w trakcie prowadzonych przez siebie zaj\u0119\u0107 z publicystyki kulturalnej. I za ka\u017cdym razem \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce redakcje cz\u0119\u015bciej nie prosi\u0142y go o wypowiedzi w podobnych sytuacjach. <\/p>\n

Korzystam dzi\u015b ze spokojnego tygodnia, kt\u00f3ry nie rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 jak\u0105\u015b wstrz\u0105saj\u0105c\u0105 premier\u0105 i przed wieczornym HCH (wydanie 117, zaczynamy o p\u00f3\u0142nocy) w Tr\u00f3jce publikuj\u0119 sp\u00f3\u017anione noty na temat dw\u00f3ch premier, z kt\u00f3rych ka\u017cda zarabia bez trudu na si\u00f3demk\u0119, cho\u0107 w komplecie da\u0142bym im i 15 punkt\u00f3w. <\/p>\n

Po pierwsze, sierpniowa premiera Six Organs Of Admittance<\/strong>, czyli kolejna ods\u0142ona projektu muzycznego pracowitego Bena Chasny’ego. P\u0142yta z wielk\u0105 czerwon\u0105 nalepk\u0105 „Play this record loudly”. Komunikat tej tre\u015bci wida\u0107 ostatnio cz\u0119sto, ale rzadko ma takie uzasadnienie. Bo SOOA w tym wydaniu to w\u0142a\u015bciwie dwie p\u0142yty w jednym. Po wierzchu brzmi niczym nowa propozycja formacji Comets On Fire – bardziej ha\u0142a\u015bliwej, heavy-rockowej, psychodelicznej grupy tego samego Chasny’ego. Co nie dziwi, skoro nagrywa\u0142 j\u0105 pe\u0142ny sk\u0142ad w\u0142a\u015bnie tego zespo\u0142u. <\/p>\n

Ale w drugim planie s\u0142ycha\u0107 wszystkie te ozdobniki i nalecia\u0142o\u015bci dronowo-folkowe, na kt\u00f3rych oparte jest zwyczajowo Six Organs… I t\u0119 wieloplanowo\u015b\u0107, zbudowan\u0105 przede wszystkim na uzupe\u0142niaj\u0105cych si\u0119 partiach gitar Chasny’ego, Ethana Millera i Noela von Harmonsona, s\u0142ycha\u0107 lepiej, je\u015bli pokr\u0119cimy ga\u0142k\u0105. A poniewa\u017c przy okazji p\u0142yta zosta\u0142a bardzo przyzwoicie nagrania, nie odpadnie wam g\u0142owa w zderzeniu ze \u015bcian\u0105 ha\u0142asu. <\/p>\n

U Calexico<\/strong> od czasu mojej ulubionej p\u0142yty „Feast Of Wire” lubi\u0142em \u015bledzi\u0107 subtelne gry ze stylem Radiohead. Wiem, wiem – gdzie Rzym, gdzie Krym. Ale jednak. Prosz\u0119 pos\u0142ucha\u0107 „Para”, jednej z najlepszych kompozycji na nowej p\u0142ycie. I co? Nie kojarzy si\u0119 z Thomem Yorkiem w krainie tr\u0105bek? Ta melodia wokalna, to proste, ale dynamicznie rozedrgane fortepianowo-gitarowe t\u0142o? Nic a nic?<\/p>\n

Jak na zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3remu si\u0119 ostatnio nie wiod\u0142o przesadnie dobrze, Burns, Convertino i kompania zaskoczyli mnie tutaj – nie stylem, bo tu si\u0119 du\u017co nie zmienia. Tytu\u0142 nie sygnalizuje jakich\u015b nowych afryka\u0144skich wp\u0142yw\u00f3w, tylko dzielnic\u0119 w Nowym Orleanie, gdzie odbywa\u0142y si\u0119 sesje, nawet grafika powoduje, \u017ce ka\u017cdy kolejny album Calexico odbiera si\u0119 jako nast\u0119pny nale\u017c\u0105cy do tej samej serii. Zaskoczyli mnie jako\u015bci\u0105 kompozycji i tym, jak dobrze ich album wynagradza sp\u0119dzony przy muzyce czas. S\u0142owa „grower” nigdy za bardzo nie lubi\u0142em, ale spr\u00f3buj\u0119 si\u0119 z nim pogodzi\u0107 przy okazji tej notki, maj\u0105c nadziej\u0119, \u017ce chocia\u017c kilka os\u00f3b przekona do jednego ods\u0142uchu wi\u0119cej. I poza otwieraj\u0105cym ca\u0142o\u015b\u0107 „Epic” zauwa\u017c\u0105 w\u0142a\u015bnie „Para”, id\u0105cy po nim instrumentalny utw\u00f3r tytu\u0142owy, a wreszcie oparty na mocnym kontrabasowym podk\u0142adzie „Maybe On Monday” i \u0142adny hiszpa\u0144skoj\u0119zyczny „No Te Vayas”.<\/p>\n

Dwa jednowyrazowe tytu\u0142y na A i dwie si\u00f3demki, razem 15. Niech b\u0119dzie, \u017ce te bardzo r\u00f3\u017cne p\u0142yty \u0142\u0105czy po prostu fakt, \u017ce prawie zmusi\u0142y mnie do stosowania po\u0142\u00f3wkowej punktacji. Cho\u0107 je\u015bli musia\u0142bym wszystko za\u0142atwi\u0107 w pe\u0142nych liczbach, by\u0142oby 8:7 dla konserwatyst\u00f3w z Arizony, a nie freaka z s\u0105siedniej Kalifornii. <\/p>\n

\"\"<\/a>SIX ORGANS OF ADMITTANCE „Ascent”<\/strong>
\nDrag City 2012
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Waswasa”, „Close To The Sky”, „Even If You Knew”.<\/p>\n