{"id":3533,"date":"2012-09-26T11:49:59","date_gmt":"2012-09-26T09:49:59","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3533"},"modified":"2012-10-02T20:25:49","modified_gmt":"2012-10-02T18:25:49","slug":"ten-wpis-to-czysta-przyjemnosc","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/09\/26\/ten-wpis-to-czysta-przyjemnosc\/","title":{"rendered":"Ten wpis to czysta przyjemno\u015b\u0107"},"content":{"rendered":"

Przynajmniej dla mnie. I przynajmniej wed\u0142ug bada\u0144 Diany Tamir i Jasona Mitchella z wydzia\u0142u psychologii Harvardu, o kt\u00f3rych \u015bwiat dowiedzia\u0142 si\u0119 wiosn\u0105, a do kt\u00f3rych teraz odnosi si\u0119 Frank Rose w tek\u015bcie na \u0142amach „The Atlantic”<\/a>. Ot\u00f3\u017c dzielenie si\u0119 ze \u015bwiatem w\u0142asnymi opiniami na r\u00f3\u017cne tematy pobudza uk\u0142ad nagrody – czy te\u017c o\u015brodek przyjemno\u015bci – w m\u00f3zgu. W og\u00f3le przyjemno\u015b\u0107 sprawia nam opowiadanie o sobie. R\u00f3wnie\u017c przez Internet. Na Twitterze, Facebooku, no i rzecz jasna na blogu. Je\u015bli doda\u0107 do tego p\u0142yt\u0119, kt\u00f3rej s\u0142uchanie przynosi przyjemno\u015b\u0107, mamy wpis, kt\u00f3ry jego autorowi zapewnia niemal euforyczny zastrzyk energii. A m\u00f3wimy o bardzo mi\u0142ej p\u0142ycie. <\/p>\n

W\u0142a\u015bciwie ju\u017c w tytule „Blood Rushing” rzecz ma przyjemno\u015b\u0107 – bo chodzi o uderzenie krwi do m\u00f3zgu i, s\u0105dz\u0105c po klimacie ca\u0142o\u015bci, raczej ma przyjemne ni\u017c nieprzyjemne \u017ar\u00f3d\u0142a. Amerykanka Josephine Foster<\/strong>, autorka p\u0142yty, publikuje ostatnio bardzo przyjemne nowe piosenki, w dodatku z du\u017c\u0105 cz\u0119stotliwo\u015bci\u0105. W tym roku ma ju\u017c jeden album na koncie – p\u0142yt\u0119 z The Victor Herrero Band, zespo\u0142em swojego m\u0119\u017ca, hiszpa\u0144skiego gitarzysty, z kt\u00f3rym mieszka na emigracji – w Kadyksie. Dwie p\u0142yty nagrane z t\u0105 grup\u0105 maj\u0105 specyficzny charakter, odnosz\u0105 si\u0119 do hiszpa\u0144skiego folkloru, flamenco, przypominaj\u0105 pie\u015bni Federico Garcii Lorki. „Blood Rushing”, chocia\u017c te\u017c gra tu Herrero, wydobywaj\u0105cy kapitalne glissanda z elektrycznej gitary, to kontynuacja jej solowych dzia\u0142a\u0144.<\/p>\n

To r\u00f3wnie\u017c kolejny ambitny pomys\u0142 charakterystyczny dla wokalistki zawieszonej pomi\u0119dzy \u015bwiatem muzyki klasycznej i folku. Wst\u0119p do serii okre\u015blanej przez ni\u0105 mianem „filmowej opery”. Ca\u0142y czas pr\u00f3buje nawi\u0105zywa\u0107 w jaki\u015b spos\u00f3b do muzyki klasycznej, do kt\u00f3rej wykonywania si\u0119 kszta\u0142ci\u0142a – ma za sob\u0105 p\u0142yt\u0119 po\u015bwi\u0119con\u0105 niemieckiej pie\u015bni romantycznej. W niedawnym wywiadzie dla „The Wire” zdradza\u0142a, dlaczego sko\u0144czy\u0142a si\u0119 jej kariera \u015bpiewaczki operowej. Mia\u0142a g\u0142os mi\u0119dzy sopranem a mezzosopranem. „Co\u015b jak numer buta mi\u0119dzy 7 a 8” – skonstatowa\u0142a. W praktyce podobno te\u017c jest z tym tak jak z trudno\u015bci\u0105 w znalezieniu nietypowego rozmiaru but\u00f3w na p\u00f3\u0142ce – ma\u0142o r\u00f3l do wyboru.<\/p>\n

W muzyce klasycznej (np. u Haendla) fascynowa\u0142y j\u0105 przebijaj\u0105ce si\u0119 do utwor\u00f3w motywy ludowe. St\u0105d mo\u017ce tak \u0142atwo przysz\u0142o jej \u015bpiewa\u0107, a potem tak\u017ce pisa\u0107 folk. „Blood Rushing” to wy\u0142\u0105cznie jej w\u0142asne kompozycje i teksty. \u015apiewane s\u0105 z du\u017c\u0105 elastyczno\u015bci\u0105 – czasem s\u0142yszymy echa klasycznego treningu wokalnego, czasem najlepsze wzorce piosenki folkowej, z Joni Mitchell na czele. Trudno ten styl zestawia\u0107 wprost ze wsp\u00f3\u0142czesnym freak folkiem, Foster dzia\u0142a gdzie\u015b na jego obrze\u017cach, ale gdyby si\u0119 uprze\u0107, najbli\u017cej by\u0142oby do Devendry Banharta. Tyle \u017ce muzycznie bardziej uporz\u0105dkowanego – akompaniament na „Blood Rushing” robi bowiem olbrzymie wra\u017cenie. Drugim po gitarze Herrero charakterystycznym aspektem brzmienia s\u0105 tu hinduskie skrzypce Heather Trost, kt\u00f3r\u0105 znamy z A Hawk And A Hacksaw. I jeszcze nie przeci\u0105\u017caj\u0105ce d\u017awi\u0119kowo zwiewnych piosenek b\u0119bny z Nowego Meksyku, na kt\u00f3rych gra Ben Trimble (Fly Golden Eagle).<\/p>\n

„Child Of God” to jedna z lepszych piosenek, jakie s\u0142ysza\u0142em w tym roku. Ca\u0142o\u015b\u0107 – kr\u00f3ciutka, 35-minutowa – to chyba najbardziej przebojowy, a mo\u017ce po prostu naj\u0142adniejszy album tej artystki. Jest w nim jaki\u015b dopaminowy \u0142adunek, \u015bwietnie kontrolowany, a jednocze\u015bnie swobodny \u015bpiew Foster zbiera to, co najlepsze w obu poznanych przez ni\u0105 \u015bwiatach i dzia\u0142a na zmys\u0142 s\u0142uchu jak pieszczota. No bo oczywi\u015bcie tam, gdzie ko\u0144czy si\u0119 moja autorska przyjemno\u015b\u0107 opisywania w\u0142asnych s\u0105d\u00f3w i emocji, prawdziwe zadanie dopiero si\u0119 zaczyna – jak sprawi\u0107 przyjemno\u015b\u0107 czytelnikowi, kt\u00f3ry p\u00f3\u017aniej b\u0119dzie to czyta\u0142? I czy tekst pisany takie rzeczy jeszcze w og\u00f3le potrafi zdzia\u0142a\u0107? Najbezpieczniej wi\u0119c tak dobra\u0107 temat, muzyk\u0119, \u017ceby pobudza\u0142a stosowne o\u015brodki sama z siebie. Wtedy tytu\u0142u takiego wpisu nie b\u0119d\u0119 musia\u0142 odnosi\u0107 wy\u0142\u0105cznie do siebie.<\/p>\n

JOSEPHINE FOSTER „Blood Rushing”<\/strong>
\nFire 2012
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Child of God”, „Waterfall”, „Blood Rushing”<\/p>\n