{"id":3548,"date":"2012-10-16T23:38:52","date_gmt":"2012-10-16T21:38:52","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3548"},"modified":"2012-10-17T10:40:04","modified_gmt":"2012-10-17T08:40:04","slug":"10-plyt-z-wrzesnia-2012","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/10\/16\/10-plyt-z-wrzesnia-2012\/","title":{"rendered":"10 p\u0142yt z wrze\u015bnia 2012"},"content":{"rendered":"

D\u0142ugie godziny sp\u00f3\u017anionej walki z kolejnymi misjami – i b\u0142\u0119dami – w „Fallout New Vegas” trwa\u0142y du\u017co d\u0142u\u017cej ni\u017c dzisiejszy potop na Narodowym, ale z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 by\u0142y bardziej zabawne. Ogl\u0105danie „Comic-Conu”, bardzo przyjemnego dokumentu Morgana Spurlocka, kt\u00f3ry niebawem trafi do kin, ju\u017c takie d\u0142ugie nie by\u0142o, ale te\u017c skutecznie powstrzymywa\u0142o mnie przed kolejnym wpisem. No i jeszcze wspominki Neila Younga w „Waging Heavy Piece”, kt\u00f3ra ukaza\u0142a si\u0119 na pocz\u0105tku pa\u017adziernika – ale to ponad 500 stron tekstu, wi\u0119c skutecznie zblokuje pewnie ca\u0142y pa\u017adziernik! Zestawienie dziesi\u0119ciu zgubionych w ci\u0105gu poprzedniego miesi\u0105ca premier<\/strong>, z punktow\u0105 ocen\u0105 i w skr\u00f3towym rzucie, musia\u0142o wi\u0119c poczeka\u0107 nieco d\u0142u\u017cej. Ale prosz\u0119, mo\u017cna odhaczy\u0107 i zapomnie\u0107 – przynajmniej cz\u0119\u015b\u0107 z tej partii. Prosz\u0119 jednak nie zapomina\u0107, \u017ce to nie jest podsumowanie najlepszych p\u0142yt miesi\u0105ca.<\/p>\n

OREN AMBARCHI „Sagittarian Domain”<\/strong>
\nEditions Mego 2012
\n6\/10
\nAmbarchi wyda\u0142 chyba z dziesi\u0119\u0107 p\u0142yt w samym tylko 2012 roku, co \u015bwiadczy o tym, \u017ce pewnie Australijczyk ma na g\u0142owie jaki\u015b potworny kredyt hipoteczny. Mo\u017cna by go by\u0142o pos\u0105dzi\u0107 o oszcz\u0119dno\u015b\u0107, bo w ko\u0144cu zagra\u0142 tu partie niemal wszystkich instrument\u00f3w – gdyby nie to, \u017ce zaprosi\u0142 smyczkowe trio, a wykorzystuje je tylko w cz\u0119\u015bci jednego d\u0142ugiego utworu, kt\u00f3ry z\u0142o\u017cy\u0142 si\u0119 na t\u0119 p\u0142yt\u0119. Jedno nagranie, w dodatku troch\u0119 nadmiernie przeci\u0105gni\u0119te w czasie (ponad 30 minut) – to nie jest komplement, ale warto sprawdzi\u0107, bo w radiu tego nie us\u0142yszycie.<\/p>\n

DAVID BYRNE & ST. VINCENT „Love This Giant”<\/strong>
\nTodoMundo\/4AD 2012
\n5\/10
\nMistrzowska ok\u0142adka i ju\u017c nie tak mistrzowska p\u0142yta z przeb\u0142yskami geniuszu dawnego lidera Talking Heads, kt\u00f3ry ostatnio jest aktywny na przer\u00f3\u017cnych polach (niedawno w kinach mieli\u015bmy niez\u0142y film „Wszystkie odloty Cheyenne’a” z jego rol\u0105, we wrze\u015bniu wysz\u0142a te\u017c jego p\u0142yta „How Music Works”, o kt\u00f3rej niebawem). Mistrzowski pomys\u0142 na granie funkiem i bogatymi aran\u017cacjami instrument\u00f3w d\u0119tych, ale ju\u017c mniej mistrzowskie kompozycje. W paru przebojowych momentach skojarzy\u0142o mi si\u0119 z p\u00f3\u017anym Moloko z okolic „Pure Pleasure Seeker”, w paru mniej przebojowych – z Bjork rozpisan\u0105 na d\u0119ciaki, ale niestety, nie tak mistrzowskie jak oba te skojarzenia. Mimo obecno\u015bci dwojga mistrz\u00f3w i niemo\u017cliwego do zakwestionowania wk\u0142adu intelektualnego w ten wsp\u00f3lny artystyczny projekt. Bo jak to bywa z artystycznymi konceptami: ch\u0142odne.<\/p>\n

SERA CAHOONE „Deer Creek Canyon”<\/strong>
\nSub Pop 2012
\n7\/10
\nS\u0105 ma\u0142e wina o sporej klasie, s\u0105 ma\u0142e firmy o dobrej reputacji, s\u0105 wreszcie ma\u0142e p\u0142yty, zupe\u0142nie niekonieczne, ale bardzo porz\u0105dnie napisane i za\u015bpiewane. Ser\u0119 Cahoone pewnie od\u0142o\u017cy\u0142bym na bok, zapami\u0119tawszy tylko, \u017ce na ok\u0142adce by\u0142y drzewa, w \u015brodku wi\u0119cej drzew, a ca\u0142a wk\u0142adka na papierze z tak ewidentnego recyklingu, \u017ce nie musieli nawet tego zaznacza\u0107. Ale us\u0142ysza\u0142em, \u017ce autorka pojawi\u0142a si\u0119 na debiucie Band Of Horses i da\u0142em p\u0142ycie szans\u0119 czy dwie – okaza\u0142a si\u0119 bardzo zgrabnym albumem country, niewchodz\u0105cym w cepeli\u0119, ale te\u017c nie maj\u0105cym wiele wsp\u00f3lnego z alt-country. Maksymalna prostota, \u017cadnych fajerwerk\u00f3w, a media s\u0142usznie wypominaj\u0105 Gillian Welch. Co mo\u017ce i dobre, bo niebezpiecznie wpuszcza\u0107 fajerwerki do lasu. <\/p>\n

DEERHOOF „Breakup Song”<\/strong>
\nATP 2012
\n6\/10
\nTroch\u0119 bardziej przyst\u0119pne rytmy, a mo\u017ce i melodie na p\u0142ycie „Breakup Song” czyni\u0105 z niej p\u0142yt\u0119 do zabawy i do ta\u0144ca, cho\u0107by takiego na jednej krzywej nodze. I kojarzy\u0107 si\u0119 mog\u0105 z przepuszczonym przez maszynk\u0119 do mi\u0119sa i jeszcze poszatkowanym Stereolab. Bo w kompozycjach chodzi z grubsza o to samo, tylko ca\u0142o\u015b\u0107 mocniej si\u0119 rwie. Pozostaj\u0119 z uznaniem, szczeg\u00f3lnie dla kompozycji ze \u015brodkowej cz\u0119\u015bci albumu, ale z powodu rozstania z t\u0105 p\u0142yt\u0105 nie b\u0119d\u0119 p\u0142aka\u0142.<\/p>\n

GONZALES „Solo Piano II”<\/strong>
\nGentle Threat 2012
\n7\/10
\nNie wierzy\u0142em w\u0142asnym uszom, gdy lata temu kto\u015b mi powiedzia\u0142, \u017ce kanadyjski hiphopowiec tak naprawd\u0119 jest wirtuozem fortepianu. Nie wierz\u0119 i teraz, ale wszystko wskazuje na to, \u017ce historie, jak mu kombinowali fortepian na pierwszy koncert w CDQ i jak wszystkich zaskoczy\u0142o jego megapowa\u017cne podej\u015bcie do sztuki pianistycznej (to by\u0142o jeszcze przed pierwszym „Solo Piano”), by\u0142y stuprocentowo prawdziwe. Facet jest rzeczywi\u015bcie zdeterminowany w swojej pogodni za Satiem i Debussym, a BBC us\u0142ysza\u0142o nawet u niego Chopina. Ja bym w tym widzia\u0142 raczej lepszego Jana A. P. Kaczmarka. W ka\u017cdym razie utwory s\u0105 jego pomys\u0142u, grane z luzem (w tej cz\u0119\u015bci znacznie bardziej dynamiczne, efektowne) i \u0142adne – s\u0142ucha si\u0119 ich z przyjemno\u015bci\u0105. Kierunek przeciwny do Maseckiego, emocje w pewnym sensie te same.<\/p>\n

LOCO STAR „Shelter”<\/strong>
\nKayax 2012
\n7\/10
\nMarsija, Tomasz Zi\u0119tek i przyjaciele maj\u0105 ju\u017c w Polsce mark\u0119 i tylko jakiego\u015b masowego s\u0142uchacza si\u0119 nie doczekali. A teoretycznie graj\u0105 muzyk\u0119 dla wszystkich, z coraz lepszym skutkiem. Niedaleko od nich do Smolika, u kt\u00f3rego Marsija \u015bpiewa\u0142a, a chwilami blisko Royksopp. \u017badne wp\u0142ywy nie s\u0105 jednak natr\u0119tne, ale te\u017c syntezatorowe barwy nie wstrz\u0105sn\u0105 \u015bwiatem. To, co dzia\u0142a w tym wypadku, to subtelnie wci\u0105gaj\u0105ca ca\u0142o\u015b\u0107, mi\u0142a, perfekcyjnie zaaran\u017cowana, dobrze nagrana – bez jakiego\u015b jednego przeb\u0142ysku geniuszu, ale i bez ra\u017c\u0105cych b\u0142\u0119d\u00f3w, kt\u00f3re naruszy\u0142yby p\u0142ynny odbi\u00f3r. Muzyka do odpoczywania bezpieczna jak to miejsce z tytu\u0142u.<\/p>\n