
{"id":35566,"date":"2022-11-21T10:01:30","date_gmt":"2022-11-21T09:01:30","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=35566"},"modified":"2022-11-21T10:01:30","modified_gmt":"2022-11-21T09:01:30","slug":"co-warto-a-co-trzeba-5-plyt-z-ostatniego-tygodnia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2022\/11\/21\/co-warto-a-co-trzeba-5-plyt-z-ostatniego-tygodnia\/","title":{"rendered":"Co warto, a co trzeba. 5 p\u0142yt z ostatniego tygodnia"},"content":{"rendered":"<p>S\u0142owo NPC &#8211; albo enpecet czy enpek &#8211; kt\u00f3re trafi\u0142o do plebiscytu na M\u0142odzie\u017cowe S\u0142owo Roku nale\u017cy ostatnio do moich ulubionych. Opisuje tych innych ludzi (<em>Inni ludzie<\/em> &#8211; by\u0142by to dobry bohater literacki, gdyby nie to, \u017ce ju\u017c opisany), kt\u00f3rzy zachowuj\u0105 si\u0119 dziwnie, jak gdyby sterowa\u0142a nimi sztuczna inteligencja, algorytm jakiej\u015b gry. Jako jeden z juror\u00f3w plebiscytu <a href=\"https:\/\/sjp.pwn.pl\/mlodziezowe-slowo-roku\/haslo\/Ze-swiata-gier-komentarz-Bartka-Chacinskiego-15-11-2022;9285775.html\">komentowa\u0142em nawet<\/a> t\u0119 jego cz\u0119\u015b\u0107, kt\u00f3ra odnosi si\u0119 do gier wideo. I mog\u0142em o NPC kilka s\u0142\u00f3w napisa\u0107. W sumie nic dziwnego, \u017ce dosta\u0142o si\u0119 do fina\u0142owej dwudziestki &#8211; jest w nim jaka\u015b prawda o zanurzonych w wykreowanych, wirtualnych \u015bwiatach m\u0142odych ludziach, kt\u00f3rzy nagle (bardziej jeszcze ni\u017c Philip K. Dick czy Stanis\u0142aw Lem) zaczynaj\u0105 snu\u0107 scenariusze zw\u0105tpienia w prawdziwo\u015b\u0107 \u015bwiata dooko\u0142a. To jak w serialu <em>Peryferal<\/em> &#8211; zaskakuj\u0105co niez\u0142ej adaptacji prozy Williama Gibsona &#8211; gdzie w opustosza\u0142ym \u015bwiecie przysz\u0142o\u015bci mamy robi\u0105ce sztuczny t\u0142um enpecety wok\u00f3\u0142 siebie: mo\u017cna w\u0142\u0105cza\u0107 i wy\u0142\u0105cza\u0107. Jest ju\u017c na to p\u0142yta &#8211; jedna z najlepszych w tygodniu. A dzi\u015b zestawienie najciekawszych premier ze \u015bwiata z ostatnich dni.\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe style=\"border-radius:12px\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/4QwVU6l2cdR646QdT6z66i?utm_source=generator\" width=\"100%\" height=\"80\" frameBorder=\"0\" allowfullscreen=\"\" allow=\"autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture\" loading=\"lazy\"><\/iframe>\n\n\n<p><strong>RICHARD DAWSON <em>The Ruby Cord<\/em><\/strong>, Weird World&nbsp;<\/p>\n<p>41-letni songwriter z Newcastle upon Tyne dawno ju\u017c nie jest po prostu folkowcem, nawet eksperymentalnym. Ale nie jest tu te\u017c postaci\u0105 z kr\u0119gu rocka progresywnego, jak na \u015bwietnym <em>Henki<\/em> nagranym z formacj\u0105 Circle. Snuje opowie\u015b\u0107 o przysz\u0142o\u015bci ludzi bardzo lu\u017ano inspirowan\u0105 grami wideo, m.in. <em>Skyrim.<\/em> W tym usterkami w zachowaniu postaci. I co prawda w rewelacyjnie przebojowym <em>The Fool<\/em> czujemy si\u0119 jak na kontynuacji albumu <em>Peasant<\/em> (po\u015bwi\u0119conego przesz\u0142o\u015bci, z kolei 2020 osadzony by\u0142 w \u015bwiecie dzisiejszym), to ju\u017c znakomite <em>Museum<\/em> nie pozostawia w\u0105tpliwo\u015bci: <em>Witaj, jeste\u015b pierwszym go\u015bciem w naszym muzeum, odk\u0105d 12 wiek\u00f3w temu znikn\u0119\u0142a ludzko\u015b\u0107.<\/em> Znajdujemy si\u0119 w postapokaliptycznym \u015bwiecie opisanym przez wsp\u00f3\u0142czesnego angielskiego barda, gdzie nawet <em>ci\u017cba rozkrzyczanych fan\u00f3w pi\u0142ki no\u017cnej <\/em>jest tylko eksponatem muzealnym. Co brzmi prawie jak tera\u017aniejszo\u015b\u0107, bior\u0105c pod uwag\u0119 mistrzostwa w Katarze. \u015aliczny, perfekcyjnie &#8211; i bodaj najszerzej jak dot\u0105d &#8211; zaaran\u017cowany program piosenek o \u015bwiecie po ko\u0144cu z potencjalnie najd\u0142u\u017cszym singlem roku &#8211; <em>The Hermit<\/em> trwa 41 minut i wype\u0142nia dwie strony p\u0142yty winylowej (pierwszej w zestawie). A \u017ce wobec <strong>Richarda Dawsona<\/strong> jestem od dawna do\u015b\u0107 bezkrytyczny, to i tego wszystkiego s\u0142ucham z rosn\u0105c\u0105 fascynacj\u0105, dostrzegaj\u0105c w Dawsonie nieprawdopodobnie zdolnego autora, a w jego ewolucji &#8211; coraz wi\u0119cej podobie\u0144stw do Roberta Wyatta. A czasem (<em>A Tip of an Arrow<\/em>) s\u0142ysz\u0105c Wyatta na czele Iron Maiden.&nbsp; &nbsp;<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3769988750\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/royksopp.bandcamp.com\/album\/profound-mysteries-iii\">Profound Mysteries III by R\u00f6yksopp<\/a><\/iframe>\n\n\n<p><strong>R\u00d6YKSOPP <em>Profound Mysteries III<\/em><\/strong>, Dog Triumph&nbsp;<\/p>\n<p>D\u017awigni\u0119cie si\u0119 norweskiego duetu <strong>R\u00f6yksopp<\/strong> na poziom z okresu pocz\u0105tk\u00f3w sprzed 20 lat to jedna z najwi\u0119kszych niespodzianek &#8211; nie tylko tego tygodnia. <em>Profound Mysteries III<\/em> domyka trylogi\u0119 rozpocz\u0119t\u0105 w kwietniu i zawiera, w\u015br\u00f3d 10 utwor\u00f3w, jeszcze jedn\u0105 kompozycj\u0119 z Alison Goldfrapp i jedn\u0105 z Susanne Sundf\u00f8r. Mo\u017cna wi\u0119c pod\u0105\u017ca\u0107 szlakiem nazwisk &#8211; go\u015bci jest tu zreszt\u0105 wi\u0119cej. Mo\u017cna tropem pomys\u0142\u00f3w wizualnych &#8211; pod tym wzgl\u0119dem trylogi\u0119 spaja wsp\u00f3\u0142praca z Jonathanem Zawad\u0105 i szeregiem re\u017cyser\u00f3w klip\u00f3w. Ale mo\u017cna po prostu z zaskoczeniem przyj\u0105\u0107 klas\u0119 utwor\u00f3w, brzmieniowo bliskich chwilami New Order, ale wyrywaj\u0105cych si\u0119 w stron\u0119 Orbitala i progresywnej elektroniki, id\u0105cych w stron\u0119 d\u0142u\u017cszych form (<em>Speed King<\/em> i <em>Feel It<\/em> to najd\u0142u\u017csze kompozycje w ca\u0142ej tej serii, ta druga kojarzy si\u0119 nawet stylistycznie ze szczeni\u0119cymi latami formacji). I chocia\u017c oczywi\u015bcie mo\u017cna by\u0142o zrobi\u0107 wyb\u00f3r najlepszych fragment\u00f3w tego miniserialu, to jednak trudno zakwestionowa\u0107 imponuj\u0105cy efekt ko\u0144cowy.&nbsp; &nbsp;&nbsp;<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=302019222\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/isomonstrosity.bandcamp.com\/album\/isomonstrosity-johan-lenox-ellen-reid-yuga-cohler\">isomonstrosity: Johan Lenox \/ Ellen Reid \/ Yuga Cohler by isomonstrosity &amp; International Contermporary Ensemble<\/a><\/iframe>\n\n\n<p><strong>ISOMONSTROSITY &amp; INTERNATIONAL CONTEMPORARY ENSEMBLE\u00a0 I<em>somonstrosity: Johan Lenox \/ Ellen Reid \/ Yuga Cohler<\/em><\/strong>, Brassland\u00a0<\/p>\n<p>To jeszcze wi\u0119ksze zaskoczenie. Szczeg\u00f3lnie dla tych, kt\u00f3rzy my\u015bleli, \u017ce znaj\u0105 ju\u017c efekty wsp\u00f3\u0142pracy raper\u00f3w z orkiestr\u0105 i te wydaj\u0105 si\u0119 ma\u0142o porywaj\u0105ce. To przedsi\u0119wzi\u0119cie idzie dalej: \u015bwi\u0119tuj\u0105cy w\u0142a\u015bnie 20-lecie istnienia zesp\u00f3\u0142 wykonuj\u0105cy muzyk\u0119 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 (<strong>International Contemporary Ensemble<\/strong>) zaprz\u0119ga do grania hiphopowych beat\u00f3w. Centrum sterowania to tr\u00f3jka muzyk\u00f3w: kompozytorka <strong>Ellen Reid<\/strong>, laureatka Pullitzera za oper\u0119 <em>p r i s m<\/em> o do\u015bwiadczeniu napa\u015bci seksualnej, raper<strong> Johan Lenox<\/strong> i dyrygent, a przy okazji projektant oprogramowania <strong>Yuga Cohler<\/strong>. I je\u015bli my\u015blicie teraz cho\u0107by o tym ostatnim przez pryzmat Radzimira D\u0119bskiego to nie, nie jest to ta \u015bcie\u017cka. Cho\u0107 w Ameryce Cohler wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 r\u00f3wnie\u017c z pierwsz\u0105 lig\u0105 raper\u00f3w, tutaj przyprowadzi\u0142 po prostu grono r\u00f3\u017cnorodnych, ciekawych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w, m.in. Danny&#8217;ego Browna, Empress Of czy Kacy Hill. S\u0105 momenty porywaj\u0105ce (<em>Take Me Back, Careful What You Wish For<\/em>), a nawet w tych s\u0142abszych rzecz jest wybitnie oryginalna. S\u0105 kolejni muzyczni wsp\u00f3\u0142pracownicy (m.in. Bryce Dessner), wyj\u015bcie poza hip-hop w stron\u0119 ambitnego popu. Jest w tym r\u00f3wnie\u017c pr\u00f3ba odpowiedzi na pandemiczne problemy muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej &#8211; z pomys\u0142em na tworzenie jej metodami wsp\u00f3\u0142czesnego rapu.\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2909449825\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/weyesblood.bandcamp.com\/album\/and-in-the-darkness-hearts-aglow\">And In The Darkness, Hearts Aglow by Weyes Blood<\/a><\/iframe>\n\n\n<p><strong>WEYES BLOOD <em>And In the Darkness, Hearts Aglow<\/em><\/strong>, Sub Pop\u00a0<\/p>\n<p>Na t\u0105 zjawiskow\u0105 p\u0142yt\u0105 <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2022\/11\/18\/klasyczna-plyta-na-dziwne-czasy\/\">pochyli\u0142em si\u0119 na chwil\u0119 ju\u017c w pi\u0105tek<\/a>, mimo do\u015b\u0107 niesprzyjaj\u0105cych okoliczno\u015bci.\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3561225918\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/intlanthem.bandcamp.com\/album\/atalaya\">ATALAYA by Dezron Douglas<\/a><\/iframe>\n\n\n<p><strong>DEZRON DOUGLAS <em>Atalaya<\/em><\/strong>, International Anthem<\/p>\n<p>Mo\u017ce to si\u0142a sugestii nazw\u0105 wytw\u00f3rni, jednej z najlepszych na rynku. Mo\u017ce sugesti\u0105 by\u0142a wsp\u00f3\u0142praca lidera z Makay\u0105 McCravenem czy Pharoahem Sandersem (a mo\u017ce z Tomaszem Sta\u0144k\u0105, z kt\u00f3rym zd\u0105\u017cy\u0142 pogra\u0107?). A mo\u017ce to echo bardzo \u0142adnej duetowej p\u0142yty z Brandee Younger. W ka\u017cdym razie <em>Atalaya<\/em> kontrabasisty <strong>Dezrona Douglasa<\/strong> &#8211; cho\u0107 to p\u0142yta bardzo bliska do\u015b\u0107 tradycyjnemu spojrzeniu na jazz &#8211; przypad\u0142a mi do gustu. Lekko tylko przesuni\u0119ta w stron\u0119 nurtu spiritual jazzu, mo\u017ce te\u017c z odrobin\u0105 my\u015blenia o przybrudzaniu \u0142adno\u015bci rodem z nagra\u0144 Sta\u0144ki. Ze trzymanymi w ryzach, ale jednak imponuj\u0105cymi partiami solowymi pianisty George&#8217;a Burtona i saksofonisty Emilio Modeste. W ka\u017cdym razie niezwykle przyjemna, cho\u0107 nie za \u0142adna, taka w sam raz. Warto, trzeba oczywi\u015bcie Weyes Blood i Dawsona.\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<p><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>S\u0142owo NPC &#8211; albo enpecet czy enpek &#8211; kt\u00f3re trafi\u0142o do plebiscytu na M\u0142odzie\u017cowe S\u0142owo Roku nale\u017cy ostatnio do moich ulubionych. Opisuje tych innych ludzi (Inni ludzie &#8211; by\u0142by to dobry bohater literacki, gdyby nie to, \u017ce ju\u017c opisany), kt\u00f3rzy zachowuj\u0105 si\u0119 dziwnie, jak gdyby sterowa\u0142a nimi sztuczna inteligencja, algorytm jakiej\u015b gry. Jako jeden z [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":35590,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,3681,312,120,3319,444,3309,4009,4993,3666,558,5177,557],"tags":[5576,5578,5577,1916,270,3946],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35566"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=35566"}],"version-history":[{"count":24,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35566\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":35591,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35566\/revisions\/35591"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/35590"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=35566"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=35566"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=35566"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}