{"id":357,"date":"2010-12-20T17:06:36","date_gmt":"2010-12-20T15:06:36","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=357"},"modified":"2010-12-20T20:20:23","modified_gmt":"2010-12-20T18:20:23","slug":"13-polskich-plyt-roku","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/12\/20\/13-polskich-plyt-roku\/","title":{"rendered":"13 polskich p\u0142yt roku"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

148 wpis\u00f3w od maja i ponad 150 opisanych p\u0142yt na liczniku tego bloga pokazuje dobitnie, \u017ce czas zacz\u0105\u0107 si\u0119 zwija\u0107. Nie to, \u017cebym zamierza\u0142 zamyka\u0107 tego bloga. Co to, to nie. Chcia\u0142bym po prostu sukcesywnie – podobnie jak to robi\u0142em mi\u0119dzy majem a grudniem – zamkn\u0105\u0107 rok, posprz\u0105ta\u0107 za sob\u0105 na ile to tylko mo\u017cliwe. Najbli\u017csze dwa tygodnie na Polifonii (i na siostrzanym prywatnym blogu r\u00f3wnie\u017c – za chwil\u0119 pojawi\u0105 si\u0119 elementy spinaj\u0105ce obie serie wpis\u00f3w) wype\u0142ni\u0105 wi\u0119c r\u00f3\u017cnego rodzaju remanenty i podsumowania. W do\u015b\u0107 lu\u017anym porz\u0105dku i bez \u017cadnego przywi\u0105zania do my\u015blenia dziesi\u0105tkami czy setkami. Liczy si\u0119 to, co si\u0119 liczy\u0142o, a nie system, w jakim to zliczamy. <\/p>\n

Na pocz\u0105tek polski remanent. Dlaczego? Bo Polska jest… E, niewa\u017cne. Oto 13 najciekawszych p\u0142yt z najlepszego dla polskiej muzyki roku, jaki zdarzy\u0142o mi si\u0119 obserwowa\u0107. Jestem pe\u0142en entuzjazmu w stosunku do tego, co si\u0119 dzia\u0142o na naszej scenie przez ostatnich 12 miesi\u0119cy i optymist\u0105, je\u015bli chodzi o to, co si\u0119 b\u0119dzie dzia\u0142o wkr\u00f3tce. M\u0142oda fala artyst\u00f3w w Polsce przetrwa, bo ma pomys\u0142y na wi\u0119cej ni\u017c jeden sezon, bo sk\u0142ada si\u0119 w wi\u0119kszo\u015bci z ludzi, kt\u00f3rzy nie potrafi\u0105 \u017cy\u0107 bez sztuki, bo w wi\u0119kszo\u015bci nie robi tego dla pieni\u0119dzy, bo ma w nosie pras\u0119 i ma cechy uniwersalnie doceniane. Ma\u0142o?<\/p>\n

Oto trzyna\u015bcie polskich p\u0142yt roku 2010.<\/strong> Kolejno\u015b\u0107 alfabetyczna, ale wyb\u00f3r nieprzypadkowy.<\/p>\n

Igor Boxx \u201eBreslau\u201d<\/strong> (Ninja). To, co dobre w Skalpelu, przeniesione w nowy wymiar – inspirowanej prawdziwymi wydarzeniami i to\u017csamo\u015bci\u0105 miasta muzyki ilustracyjnej. Wi\u0119cej tutaj<\/a>.<\/p>\n

Indigo Tree \u201eBlanik\u201d<\/strong> (Antena Krzyku). Prosto, kr\u00f3tko, bez patosu, ale z niebywa\u0142ym wyczuciem. Opisywa\u0142em ten album w Polityce<\/a> i na blogu<\/a>.<\/p>\n

Kristen \u201eWestern Lands\u201d<\/strong> (Lado ABC). Konsekwentnie sprowadzaj\u0105 do Polski brzmienia z okolic post-rocka i rozwijaj\u0105 si\u0119 razem z nimi. Pisa\u0142em o tym tutaj<\/a>, a po od\u015bwie\u017ceniu sobie Kristen na koncercie nie mog\u0119 uwierzy\u0107, dlaczego ten zesp\u00f3\u0142 wci\u0105\u017c grywa dla takiej ma\u0142ej publiczno\u015bci. <\/p>\n

Levity \u201eChopin Shuffle\u201d<\/strong> (Universal). Najlepsze z roku Chopina, co zreszt\u0105 pewnie i samemu Chopinowi by si\u0119 spodoba\u0142o – przy odrobinie poczucia humoru. Uwierzy\u0142em wreszcie w Levity, czemu wyraz dawa\u0142em na blogu<\/a>. <\/p>\n

Miko\u0142aj Bugajak \u201eStrange Sounds and Inconceivable Deeds\u201d<\/strong> (Nowe Nagrania). Gdyby tak\u0105 p\u0142yt\u0119 nagra\u0142 Olafur Arnalds, to mia\u0142by \u015bwietne recenzje od „Q” a\u017c po „The Wire”. Bugajak (vel Noon) po cichu nagra\u0142 pi\u0119kn\u0105, a przy tym zupe\u0142nie niebanaln\u0105 p\u0142yt\u0119 z okolic nurtu neoclassical, co wzmiankowa\u0142em tutaj<\/a>. <\/p>\n

Mikrokolektyw \u201eRevisit\u201d<\/strong> (Delmark). Takich rytm\u00f3w jeszcze nie s\u0142ysza\u0142em. Taka wsp\u00f3\u0142praca dw\u00f3ch muzyk\u00f3w na polskiej scenie zdarza si\u0119 rzadko. Delmark wiedzia\u0142, w co wchodzi. A id\u0105c na koncert (graj\u0105 tras\u0119 po Polsce do lutego) warto mie\u0107 na uwadze to, \u017ce na \u017cywo wypadaj\u0105 jeszcze lepiej. Chwali\u0142em ich na blogu<\/a>, a sukcesy polskich jazzman\u00f3w za granic\u0105 opisywa\u0142em w Polityce<\/a>.<\/p>\n

Mitch & Mitch With Their Incredible Combo \u201eXXII Century Sound Pioneers\u201d <\/strong>(Lado ABC). Najlepsza dot\u0105d p\u0142yta M&M i pierwsza, kt\u00f3ra dobrze pokazuje potencja\u0142 tych muzyk\u00f3w. Centrum sceny Lado, kt\u00f3ra brylowa\u0142a w roku 2010, co nietrudno zauwa\u017cy\u0107 w tym zestawieniu. Opisywa\u0142em ich na prywatnym blogu<\/a> – zdecydowanie zbyt pobie\u017cnie.<\/p>\n

Neurobot \u201eP\u0119tla Bohumina\u201d<\/strong> (Monotype). Odkrywana po latach zagubiona p\u0142yta jednego z pierwszych polskich kolektyw\u00f3w elektronicznej improwizacji. Nie zestarza\u0142a si\u0119 przez dziewi\u0119\u0107 lat, o czym pisa\u0142em tutaj<\/a>. Nie dla wszystkich, jak wszystko, co ma daleki od przeci\u0119tno\u015bci smak.<\/p>\n

Newest Zealand \u201eNewest Zealand\u201d<\/strong> (Ampersand). Studyjnie nowy zesp\u00f3\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rcy The Car Is On Fire nie zawi\u00f3d\u0142. Poczekajmy teraz, co z tego wyniknie – ja mam spore nadzieje, o czym \u015bwiadczy\u0107 mo\u017ce jeden ze starszych wpis\u00f3w na tym blogu<\/a>.<\/p>\n

Niwea \u201e01\u201d<\/strong> (Qulturap). Moja ulubiona p\u0142yta pierwszego p\u00f3\u0142rocza. Wybitny album, za kt\u00f3ry B\u0105kowski powinien mie\u0107 status Mas\u0142owskiej i opr\u00f3cz Fryderyka dosta\u0107 Nike. Ale mo\u017ce i lepiej, \u017ce nie ma, bo dzi\u0119ki temu jest szansa, \u017ce jeszcze cokolwiek fajnego zrobi wsp\u00f3lnie z Dawidem Szcz\u0119snym w czasie, gdy ja b\u0119d\u0119 zbiera\u0142 szcz\u0119k\u0119 z pod\u0142ogi. Moj\u0105 bezsilno\u015b\u0107 w stosunku do „01” pr\u00f3bowa\u0142em ujawni\u0107 tutaj<\/a>. <\/p>\n

Paristetris \u201eHoney Darlin\u2019\u201d<\/strong> (Lado ABC). Po mojej ulubionej p\u0142ycie ubieg\u0142ego roku zesp\u00f3\u0142 nie obni\u017ca lot\u00f3w i kombinuje, zmieniaj\u0105c troch\u0119 brzmienie. Mnie si\u0119 to znowu podoba tak bardzo, \u017ce i tu<\/a>, i tu<\/a> sygnalizowa\u0142em. Polecam te\u017c nieskromnie rozmow\u0119 z Marcinem Maseckim na stronie Polityka.pl<\/a>. <\/p>\n

Smolik \u201eSmolik\u201d (4)<\/strong> (Kayax). Mo\u017ce nie najwi\u0119ksza, ale na pewno jedna z najprzyjemniejszych p\u0142yt roku, ze \u015bwietnym singlem i fenomenaln\u0105 produkcj\u0105. Andrzej Smolik, co mo\u017ce troch\u0119 nudne, zas\u0142u\u017cy\u0142 znowu na brawa<\/a>. <\/p>\n

Teielte \u201eHomeworkz\u201d<\/strong> (U Know Me Records). O tym by\u0142o ledwie wpis ni\u017cej<\/a>, wi\u0119c nie b\u0119d\u0119 si\u0119 powtarza\u0142. \u015awietny album elektroniczny, kt\u00f3rym mo\u017cecie si\u0119 pochwali\u0107 przed znajomym did\u017cejem z Zachodu.<\/p>\n

Mocne rezerwy:<\/strong> Pink Freud, Aabzu, Baaba, L.U.C., D4D, Trifonidis, Out Of Tune, The Black Tapes, The Complainer, Karbido, Twilite, We Call It A Sound, Job Karma, IncarNations, Jazzpospolita, Kyst, Brasil & The Gallowbrothers Band, Marcin Masecki, Ma\u0142e Instrumenty, Mosaic, zapewne r\u00f3wnie\u017c Paula i Karol, ale tych jednych po prostu nie zd\u0105\u017cy\u0142em przes\u0142ucha\u0107 (b\u0119dzie jaki\u015b oddzielny wpis w styczniu). Jeszcze ma\u0142o??? To prosz\u0119 o komentarz.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

148 wpis\u00f3w od maja i ponad 150 opisanych p\u0142yt na liczniku tego bloga pokazuje dobitnie, \u017ce czas zacz\u0105\u0107 si\u0119 zwija\u0107. Nie to, \u017cebym zamierza\u0142 zamyka\u0107 tego bloga. Co to, to nie. Chcia\u0142bym po prostu sukcesywnie – podobnie jak to robi\u0142em mi\u0119dzy majem a grudniem – zamkn\u0105\u0107 rok, posprz\u0105ta\u0107 za sob\u0105 na ile to tylko mo\u017cliwe. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[289,375,107],"tags":[376,249,331,134,338,114,377,378,288,379,342,380,374],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/357"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=357"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/357\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=357"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=357"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=357"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}