{"id":3582,"date":"2012-10-08T18:15:00","date_gmt":"2012-10-08T16:15:00","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3582"},"modified":"2012-10-08T18:24:27","modified_gmt":"2012-10-08T16:24:27","slug":"wydaje-sie-w-polsce-monotype","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/10\/08\/wydaje-sie-w-polsce-monotype\/","title":{"rendered":"Wydaje si\u0119 w Polsce: Monotype"},"content":{"rendered":"

Po takim odzewie jak przy okazji wpisu o Marii Peszek cz\u0142owiek si\u0119 rozkleja na dwie cz\u0119\u015bci: bo z jednej strony fajnie, \u017ce jest reakcja, z drugiej – chcia\u0142oby si\u0119, \u017ceby \u017cadna z tych reakcji nie dotyczy\u0142a tajskiego mema, kt\u00f3ry zginie za chwil\u0119 w przepa\u015bci historii razem z filipi\u0144sk\u0105 chorob\u0105 czy gruzi\u0144sk\u0105 wypraw\u0105. Poni\u017cszy wpis, kt\u00f3ry zostanie poci\u0105gni\u0119ty w seri\u0119, dedykowany jest wi\u0119c tym wszystkim, kt\u00f3rzy si\u0119 powa\u017cnie i na muzycznie zawiedli „Jezus Mari\u0105…” – \u017ceby nie by\u0142o, \u017ce dla ich g\u0142os\u00f3w nie mam akceptacji. Je\u015bli kto\u015b uzna\u0142 Peszek za bana\u0142, \u0142opatologi\u0119 – bardzo prosz\u0119. Je\u015bli kto\u015b „s\u0142ysza\u0142 fragmenty i st\u0105d si\u0119 wypowiada”, jest szansa, \u017ce pos\u0142ucha\u0107 chocia\u017c fragment\u00f3w czego\u015b z zupe\u0142nie innej beczki.
\nPierwotnie nowa seria wpis\u00f3w mia\u0142a mie\u0107 maksymalnie odstraszaj\u0105cy tytu\u0142 „Najtrudniejsz\u0105 muzyk\u0119 wydaje si\u0119 w Polsce”, bo mamy do\u015b\u0107 ciekawe zjawisko: w sferze improwizacji, wyrafinowanej muzyki elektronicznej, studi\u00f3w eksperymentalnych i szeroko poj\u0119tej awangardy polskie wytw\u00f3rnie p\u0142ytowe najpierw mocno wesz\u0142y do gry, a teraz zaczynaj\u0105 si\u0119 stawa\u0107 wa\u017cnymi rozgrywaj\u0105cymi w skali \u015bwiatowej. Tak\u017ce, a nawet przede wszystkim dzi\u0119ki temu, \u017ce publikuj\u0105 w nich najlepsi zachodni improwizatorzy i elektronicy. Mam na my\u015bli Monotype, Bociana, Bo\u0142t i jeszcze kilka oficyn. Dlatego nie tylko na Wy\u017cu Nisz (tu<\/a> i tu<\/a>), ale i tutaj warto si\u0119 nimi zajmowa\u0107 na bie\u017c\u0105co (by\u0142o wcze\u015bniej tu<\/a>, tu<\/a>, tu<\/a> i tu<\/a>). Dzi\u015b kilka p\u0142yt z rocznego urobku Monotype.<\/p>\n

\"\"<\/a>SPILL: MAGDA MAYAS & TONY BUCK „Fluoresce”<\/strong>
\nMonotype 2012
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107 : <\/strong>„Steel Tide”, „Sermon”.<\/p>\n

Za\u0142oga The Necks polubi\u0142a Polsk\u0119. Chris Abrahams wyda\u0142 tutaj ju\u017c dwa albumy – Culture Of Un<\/a> w Bocianie i bardzo ciekawy duet The Dogmatics (to w Monotype), o kt\u00f3rym wkr\u00f3tce nieco wi\u0119cej u mnie. Perkusista Tony Buck z kolei zarejestrowa\u0142 p\u0142yt\u0119 z coraz bardziej rozchwytywan\u0105 improwizatork\u0105 z Berlina, pianistk\u0105 Magd\u0105 Mayas. Jej referencje to jeszcze nic przy zestawie technik, kt\u00f3re w ci\u0105gu paru sekund ka\u017c\u0105 zapomnie\u0107, \u017ce to gra fortepian albo w og\u00f3le jakikolwiek instrument klawiszowy (na tym albumie mamy jeszcze clavinet).
\nO\u015b p\u0142yty stanowi\u0105 dwa utwory przynosz\u0105ce bardzo plastyczn\u0105 wizj\u0119 kojarz\u0105c\u0105 si\u0119 ze statkiem jako gigantycznym instrumentem perkusyjnym poruszanym w swobodny, arytmiczny spos\u00f3b przez wod\u0119 i wiatr. Ten drugi („Galleon”) nawet wprost tytu\u0142em to sugeruje, ale to pierwszy („Steel Tide”, otwieraj\u0105cy p\u0142yt\u0119) z miejsca przywodzi taki obraz. Ca\u0142y album podporz\u0105dkowany jest takiej bardzo plastycznej wizji, ale – bez wzgl\u0119du na niezbyt oczywist\u0105 materi\u0119 – jest w stanie si\u0119 spodoba\u0107 niemal od razu. I utrzymuje klimat do ko\u0144ca, z pi\u0119kn\u0105, chyba clavinetow\u0105 kod\u0105 w „Sermon”, kt\u00f3ra brzmi, jak gdyby w zespole pojawi\u0142 si\u0119 gitarzysta.<\/p>\n