{"id":36170,"date":"2023-01-19T10:43:51","date_gmt":"2023-01-19T09:43:51","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=36170"},"modified":"2023-01-19T12:42:50","modified_gmt":"2023-01-19T11:42:50","slug":"sztuka-kontrastu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/01\/19\/sztuka-kontrastu\/","title":{"rendered":"Sztuka kontrastu"},"content":{"rendered":"<p>Gdyby tak <em>The Last of Us<\/em>, zrobione bardzo po linii gry wideo, mog\u0142oby zamiast lekko przetworzonych motyw\u00f3w Gustavo Santaolalli &#8211; kt\u00f3re lubi\u0119, ale jednak znam na pami\u0119\u0107, jak ka\u017cdy, kto przeszed\u0142 sam\u0105 gr\u0119 &#8211; wykorzysta\u0107 muzyk\u0119 Ra\u00fcla Fern\u00e1ndeza, znanego lepiej jako<strong> Refree<\/strong>. Tyle \u017ce najlepsza reklam\u00f3wka tego, jak by to mog\u0142o brzmie\u0107, ukazuj\u0105ca si\u0119 jutro p\u0142yta <em>El espacio entre,<\/em> przysz\u0142a nieco za p\u00f3\u017ano. Katalo\u0144ski gitarzysta, kompozytor i producent &#8211; ten sam, kt\u00f3ry by\u0142 odpowiedzialny za udane pocz\u0105tki Rosal\u00edi &#8211; idzie tu tropem w\u0142asnej muzyki ilustracyjnej, dopisanej swego czasu do dw\u00f3ch film\u00f3w: odnosz\u0105cego si\u0119 do paryskich zamach\u00f3w terrorystycznych <em>Jeden dzie\u0144, jedna noc<\/em> Isakiego Lacuesty (2022 r.) i niemego klasyka ekspresjonizmu <em>La Aldea Maldita<\/em> Floriana Reya (1930 r.). Te utwory potwierdzaj\u0105, \u017ce Refree jest wyj\u0105tkowo swobodnym i odwa\u017cnym artyst\u0105 &#8211; rzecz zawiera bowiem \u015bladowe ilo\u015bci nowego flamenco, za kt\u00f3re zwracano na niego uwag\u0119, nie ma du\u017cego zwi\u0105zku z piosenkami (sk\u0105din\u0105d \u015bwietnymi) nagrywanymi z Lin\u0105, schodzi nawet z kierunku zasygnalizowanego cho\u0107by na albumie z Lee Ranaldo. A zarazem s\u0142ycha\u0107, \u017ce to Refree.&nbsp;&nbsp;<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/UxUZg1khQ2E\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n<p>Utwory powsta\u0142y z lu\u017anych improwizacji lub eksperyment\u00f3w z efektami i przetworzeniami zarejestrowanych ju\u017c nagra\u0144. Jak z <em>Lamento della Ninfa<\/em> Claudia Monteverdiego, XVII-wiecznym utworem zrekomponowanym przez Katalo\u0144czyka na mod\u0142\u0119 tych ciekawszych dzia\u0142a\u0144 ze sfery &#8222;klubowej&#8221; Deutsche Grammophon. I cho\u0107 przypinana jest do tego \u0142atka post-classical, niewiele ma to wsp\u00f3lnego z lekk\u0105 muzyk\u0105 salonow\u0105 &#8211; przelewaj\u0105ce si\u0119, mniej lub bardziej zbrudzone motywy nie bardzo zwracaj\u0105 uwag\u0119 na kunszt instrumentalny, operuj\u0105 raczej kontrastem pi\u0119kna i brzydoty, zaskoczeniem. Nudy w tej nienatr\u0119tnej muzyce nie ma. W amalgamacie stylistycznym autorskiego \u015bwiata Refree mo\u017cna si\u0119 zgubi\u0107, ale zarazem ta muzyka jest autonomiczna jak filmowe produkcje Briana Eno.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p>Wydawca powo\u0142uje si\u0119 na analogie z muzyk\u0105 Raphaela Rogi\u0144skiego, co \u015bwiadczy o pozycji polskiego gitarzysty. Ale te\u017c na norweski Darkthrone. Owszem, w finale Refree zbli\u017ca si\u0119 do blackmetalowej konwencji, korzysta nawet z pomocy hardrockowego perkusisty, ale nastr\u00f3j <em>Una nueva religion<\/em> buduje na tyle delikatnie, \u017ce nie gubi ciszy, subtelno\u015bci, kontrast\u00f3w, tajemnicy. Zostawia s\u0142uchacza w zawieszeniu jak odcinek serialu, niekoniecznie <em>The Last of Us<\/em>, bardziej ju\u017c nawet co\u015b ze szko\u0142y <em>Twin Peaks<\/em>. Co nie zmienia faktu, \u017ce temat <em>Casc i pluja<\/em> do filmu <em>La Aldea Maldita<\/em> to dla mnie czytelne odniesienie do muzyki Gustavo Santaolalli.\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n<p><strong>REFREE <em>El espacio entre<\/em><\/strong>, Tak:til 2023\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 350px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1376869860\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/refree-taktil.bandcamp.com\/album\/el-espacio-entre\">el espacio entre by Refree<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Gdyby tak The Last of Us, zrobione bardzo po linii gry wideo, mog\u0142oby zamiast lekko przetworzonych motyw\u00f3w Gustavo Santaolalli &#8211; kt\u00f3re lubi\u0119, ale jednak znam na pami\u0119\u0107, jak ka\u017cdy, kto przeszed\u0142 sam\u0105 gr\u0119 &#8211; wykorzysta\u0107 muzyk\u0119 Ra\u00fcla Fern\u00e1ndeza, znanego lepiej jako Refree. Tyle \u017ce najlepsza reklam\u00f3wka tego, jak by to mog\u0142o brzmie\u0107, ukazuj\u0105ca si\u0119 jutro [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":36171,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,3319,444,3309,4009,3666,5601],"tags":[4216,5644],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/36170"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=36170"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/36170\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":36177,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/36170\/revisions\/36177"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/36171"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=36170"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=36170"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=36170"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}