{"id":36254,"date":"2023-01-24T08:48:07","date_gmt":"2023-01-24T07:48:07","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=36254"},"modified":"2023-01-24T08:59:36","modified_gmt":"2023-01-24T07:59:36","slug":"polskie-diably","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/01\/24\/polskie-diably\/","title":{"rendered":"Andrzej, Andrzej, Andrzej i Andrzej"},"content":{"rendered":"

Diab\u0142a<\/em> Andrzeja \u017bu\u0142awskiego – jak dla mnie jeden z najlepszych polskich film\u00f3w w og\u00f3le – odczyta\u0142em jako alegori\u0119 tego, jak w tragedii rodzi si\u0119 narodowe szale\u0144stwo. Cho\u0107 interpretowano go tak\u017ce jako przeno\u015bni\u0119 Marca ’68. I zakazano w Polsce, odk\u0142adaj\u0105c na p\u00f3\u0142k\u0119 na czas do\u015b\u0107 rekordowy – oficjalnej premiery doczeka\u0142 si\u0119 kilkana\u015bcie lat po nakr\u0119ceniu (powsta\u0142 w roku 1972). Ale niezale\u017cnie od tego, jak kto podchodzi do filmu – dla niekt\u00f3rych b\u0119dzie po prostu krwawym horrorem – muzyka, zapiecz\u0119towana przez cenzur\u0119 na d\u0142ugie lata razem z filmem, jest dok\u0142adnie tym powodem, kt\u00f3ry doprowadzi\u0142 do renesansu zainteresowania Andrzejem Korzy\u0144skim<\/strong> w ostatniej dekadzie jego \u017cycia. W ca\u0142ym procesie od\u015bwie\u017cania przez fonografi\u0119 zagubionego dorobku Korzy\u0144skiego (kt\u00f3ry opisywa\u0142em 11 lat temu w POLITYCE<\/a>) Diabe\u0142<\/em> jest dok\u0142adnie momentem zero. Wtedy to do Andrzeja Korzy\u0144skiego, autora muzyki do filmu Andrzeja \u017bu\u0142awskiego wyprodukowanego przez nowo utworzone studio „X” kierowane przez Andrzeja Wajd\u0119, zg\u0142osi\u0142 si\u0119 czwarty Andrzej: Andy Votel z Finders Keepers. I zapyta\u0142 o muzyk\u0119 z Diab\u0142a<\/em>.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n\n