{"id":3643,"date":"2012-10-24T18:03:41","date_gmt":"2012-10-24T16:03:41","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3643"},"modified":"2012-10-24T23:14:33","modified_gmt":"2012-10-24T21:14:33","slug":"zeby-proroka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/10\/24\/zeby-proroka\/","title":{"rendered":"Z\u0119by proroka"},"content":{"rendered":"

Do sn\u00f3w o z\u0119bach moja babcia odnosi\u0142a si\u0119 ze szczeg\u00f3ln\u0105 boja\u017ani\u0105. Mia\u0142y oznacza\u0107 rych\u0142\u0105 utrat\u0119 kogo\u015b bliskiego, albo przynajmniej w\u0142asn\u0105 chorob\u0119. Dwa pokolenia dystansu sprawi\u0142y, \u017ce sam uznaj\u0119 sny o z\u0119bach (wypadaniu, usuwaniu lub b\u00f3lu) ju\u017c tylko za zapowied\u017a rych\u0142ej wizyty u dentysty, ale cie\u0144 niepokoju pojawia si\u0119, ilekro\u0107 wraca my\u015bl o starym przes\u0105dzie. Je\u015bli chodzi o z\u0119by, Michael Gira te\u017c ma do nich chyba lekko fetyszystyczny stosunek – pisa\u0142em ju\u017c w papierowej „Polityce”<\/a>, \u017ce podobno na ok\u0142adce nowej p\u0142yty po raz kolejny wykorzysta\u0142 w\u0142asne uz\u0119bienie. Podobnie jak na debiucie. Mo\u017cna wi\u0119c uzna\u0107, \u017ce klamr\u0105 – lub nawet szcz\u0119k\u0105 – zamkn\u0105\u0142 karier\u0119 swojej grupy. A jednocze\u015bnie zasia\u0142 we mnie niepok\u00f3j. Nie potrafi\u0119 tej p\u0142yty s\u0142ucha\u0107 inaczej ni\u017c tylko z l\u0119kiem i nie potrafi\u0119 w niej widzie\u0107 czego\u015b innego ni\u017c apokaliptycznej opowie\u015bci o rozk\u0142adzie, ko\u0144cu \u015bwiata. <\/p>\n

Swans <\/strong>w tym momencie mogliby wi\u0119c spokojnie wyst\u0105pi\u0107 na Unsoundzie jako g\u0142\u00f3wna gwiazda (nb. czy sprawdzali\u015bcie ju\u017c t\u0119 konkurencyjn\u0105 imprez\u0119<\/a>?) – tyle \u017ce wyst\u0105pili ju\u017c jako g\u0142\u00f3wna gwiazda Off Festivalu, doprowadzaj\u0105c widz\u00f3w, oczekuj\u0105cych na sw\u00f3j wyst\u0119p artyst\u00f3w i obs\u0142ug\u0119 do ciekawej i do\u015b\u0107 kra\u0144cowej sytuacji pt. „Czy oni zamierzaj\u0105 tak gra\u0107 w niesko\u0144czono\u015b\u0107?”. Bo nie wszyscy wiedzieli, ile trwaj\u0105 najd\u0142u\u017csze kompozycje z „The Seer”, jeszcze wtedy niewydanej nowej p\u0142yty zespo\u0142u. Sam my\u015bla\u0142em, \u017ce po prostu zesp\u00f3\u0142 wyd\u0142u\u017ca je w niesko\u0144czono\u015b\u0107 tylko na \u017cywo. W rzeczywisto\u015bci okaza\u0142o si\u0119, \u017ce album jest tak ekstremalny, jak to bywa\u0142o w latach 80. – albo i bardziej. To w og\u00f3le album mierzony po staremu – bez kompromis\u00f3w, projektowany jako ca\u0142o\u015b\u0107, nie da si\u0119 go przeskipowa\u0107 wy\u0142awiaj\u0105c „hooki” i motywy, a cho\u0107 minimalistyczny w formie, przynosi mn\u00f3stwo szczeg\u00f3\u0142\u00f3w, dla kt\u00f3rych warto s\u0142ucha\u0107 bardzo g\u0142o\u015bno. Odpada wi\u0119c odbi\u00f3r tramwajowy. Poza tym to p\u0142yta przyt\u0142aczaj\u0105ca nastrojem, kt\u00f3ra szcz\u0119\u015bliwych zdo\u0142uje, a zdo\u0142owanych pogr\u0105\u017cy. Pogr\u0105\u017ceni w og\u00f3le powinni si\u0119 od niej trzyma\u0107 z daleka. No i jeszcze trwa bite dwie godziny, wi\u0119c znale\u017a\u0107 czas na to, \u017ceby przes\u0142ucha\u0107 j\u0105 ciurkiem, to spore wyzwanie.<\/p>\n

Og\u00f3lnie zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry (nie od razu, by\u0142a p\u0142yta sprzed trzech lat, nieco gorsza) ma 30 lat i reaktywuje si\u0119 po d\u0142u\u017cszej przerwie, a potem nagrywa album na poziomie najlepszych p\u0142yt, kt\u00f3re ma w dorobku – to ju\u017c samo w sobie zjawisko warte odnotowania. Wi\u0119c wprawdzie rzadko wracam tu jeszcze do opisywanych ju\u017c nowo\u015bci po tak d\u0142ugim czasie, ale w tym wypadku musz\u0119. Przyszed\u0142 w ko\u0144cu fizyczny no\u015bnik, nie musz\u0119 ju\u017c pods\u0142uchiwa\u0107 stream\u00f3w i empetr\u00f3jek, i mog\u0119 spokojnie da\u0107 si\u0119 przekona\u0107, \u017ce materia\u0142, kt\u00f3ry Gira stworzy\u0142 za pieni\u0105dze ze spo\u0142ecznej zbi\u00f3rki (t\u0119 prowadzi\u0142, sprzedaj\u0105c ludziom wcze\u015bniej album koncertowy), jest jeszcze lepszy ni\u017c my\u015bla\u0142em. <\/p>\n

Zgadzam si\u0119 z Piotrkiem Lewandowskim, kt\u00f3ry o p\u0142ycie pisa\u0142 jako swego rodzaju syntezie dzia\u0142alno\u015bci Swans w nowym PopUpie<\/a>. Z ma\u0142ym protoko\u0142em rozbie\u017cno\u015bci w postaci ok\u0142adki, kt\u00f3ra bardzo mi si\u0119 podoba – zar\u00f3wno jako pewna klamra (o czym ju\u017c wspomina\u0142em), jak i oddanie wci\u0105\u017c pe\u0142nego agresji i mocy ducha Swans. S\u0105 momenty, gdy w jednym nagraniu Swans truchtem zaliczaj\u0105 poszczeg\u00f3lne bazy swojej wcze\u015bniejszej dzia\u0142alno\u015bci – z minimalistycznym nowofalowym \u0142omotem, folkiem, pierwotn\u0105 krzykliwo\u015bci\u0105 No Wave („Mother of the World”). Interesuj\u0105ce s\u0105 te\u017c chwile, gdy kompozycj\u0119 Swans buduj\u0105 na tworzonym z brzmie\u0144 \u017cywych instrument\u00f3w dronie („A Piece of the Sky”) – takim, kt\u00f3ry z powodzeniem mogliby\u015bmy us\u0142ysze\u0107 na jednym z unsoundowych wyst\u0119p\u00f3w, tyle \u017ce pewnie bez takiego rockowego rozwi\u0105zania akcji, jakie mamy tutaj. S\u0105 wreszcie momenty monumentalne, wielkie i bezczasowe, w postaci olbrzymich rozmiar\u00f3w kompozycji „The Apostate” czy „The Seer”. W przeciwie\u0144stwie do postrockowej konkurencji, kt\u00f3ra te\u017c w podobne rejony lubi si\u0119 zap\u0119dza\u0107, Swans ma w sobie w takich momentach fizyczno\u015b\u0107, brutalno\u015b\u0107 robotniczego kolektywu, kt\u00f3ry wykonuje polecenia szalonego lidera. Dyscyplina zespo\u0142owego grania jest czym\u015b niezwykle wa\u017cnym, co docenia si\u0119 tym bardziej, im d\u0142u\u017cej s\u0142uchamy „The Seer”. <\/p>\n

W tej chwili jestem na etapie odkrywania tej p\u0142yty po raz drugi, bo w winylowym wydaniu ma kompletnie zmienion\u0105 kolejno\u015b\u0107 utwor\u00f3w – fina\u0142em jest tu „The Seer” i „The Seer Returns”, uk\u0142ad poprzednich utwor\u00f3w te\u017c jest mocno zmieniony. Sam nie wiem, czy oceni\u0107 to wy\u017cej ni\u017c edycj\u0119 mp3\/CD. W ka\u017cdym razie rzecz balansuje mi\u0119dzy 9 a 10\/10. I prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c boj\u0119 si\u0119, \u017ce ci\u0105\u017cy w kierunku tej drugiej oceny, bo przecie\u017c – jak g\u0142osz\u0105 s\u0142owa niedawno wyg\u0142oszonego w komentarzach proroctwa – „musisz da\u0107 kilku kolejnym premierom 10\/10”. \ud83d\ude09 A kolejne wielkie premiery (FlyLo, GY!BE, Tame Impala) si\u0119 posypa\u0142y i goni\u0105… Z drugiej strony – ju\u017c bez \u017cart\u00f3w, to jest p\u0142yta, do kt\u00f3rej b\u0119dzie si\u0119 wraca\u0107 za rok, dwa, za dziesi\u0119\u0107 lat. Du\u017ca rzecz – prosta sprawa. Na pewno prostsza ni\u017c te z\u0119by Giry. <\/p>\n

\"\"<\/a>SWANS „The Seer”<\/strong>
\nYoung God 2012
\n9\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Lunacy…”, „Mother…”, „Avatar”, „The Apostate”.<\/p>\n