{"id":36430,"date":"2023-02-02T10:14:19","date_gmt":"2023-02-02T09:14:19","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=36430"},"modified":"2023-02-02T10:18:33","modified_gmt":"2023-02-02T09:18:33","slug":"kair-krzyczy-o-uwage","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/02\/02\/kair-krzyczy-o-uwage\/","title":{"rendered":"Kair krzyczy o uwag\u0119"},"content":{"rendered":"<p>Pr\u00f3bowa\u0142em si\u0119 zdystansowa\u0107 do tej p\u0142yty. Wci\u0105gn\u0119\u0142a mnie od pierwszego ods\u0142uchu jeszcze w zesz\u0142ym tygodniu, wi\u0119c t\u0142umaczy\u0142em sobie, \u017ce bierze mnie tu po\u0142\u0105czenie pewnych dobrze rozegranych patent\u00f3w: partie saksofonowe Petera Corsera na oddechu cyrkulacyjnym &#8211; bardzo jak u minimalist\u00f3w (Glass) &#8211; do tego niemiecki wiolonczelista Karsten Hochapfel graj\u0105cy z kolei w stylu barokowym, a na dok\u0142adk\u0119 francuska supergwiazda tr\u0105bki Erik Truffaz. No i Abdullah Miniawy, wokalista, poeta, uczestnik slam\u00f3w i Arabskiej Wiosny &#8211; przybysz z Kairu. <strong>Le Cri du Caire<\/strong> &#8211; troch\u0119 spektakl poetycki, ale jednak pe\u0142nokrwisty wielonarodowy zesp\u00f3\u0142 muzyczny &#8211; ma histori\u0119 si\u0119gaj\u0105c\u0105 roku 2013. Najp\u00f3\u017aniej do\u0142\u0105czy\u0142 Truffaz, a p\u0142yta, nagrana w Abbaye de Noirlac, opactwie w centralnej cz\u0119\u015bci Francji, ukazuje si\u0119 dopiero teraz. I &#8211; jak si\u0119 mo\u017cna spodziewa\u0107 z opisu &#8211; niesie na sw\u00f3j spos\u00f3b, troch\u0119 wznios\u0142y, troch\u0119 \u017ca\u0142obny, mocno refleksyjny, ducha egipskiej rewolucji, na Zachodzie szeroko opisanej i chyba r\u00f3wnie szeroko ju\u017c zapomnianej. A poza mediami spo\u0142eczno\u015bciowymi, przez pryzmat kt\u00f3rych j\u0105 w\u00f3wczas relacjonowano, by\u0142a te\u017c ca\u0142kiem ponadczasowa muzyka.\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/U_hFShM7_JU\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>Przed wydaniem albumu zesp\u00f3\u0142 koncertowa\u0142 z tym materia\u0142em przez pi\u0119\u0107 lat, graj\u0105c kilkadziesi\u0105t razy i wywo\u0142uj\u0105c du\u017ce emocje. Je\u015bli wi\u0119c czego\u015b si\u0119 ba\u0142em, to tego, \u017ce od pierwszego kontaktu z utworem <em>Pearls for Orphans<\/em> (by\u0142 na jednej z playlist) kieruje mn\u0105 sentymentalizm zaprawiony jeszcze egzotyk\u0105. Mieszanka, dzi\u0119ki kt\u00f3rej \u0142atwiej prze\u0142kn\u0105\u0107 niejeden materia\u0142 z pogranicza kiczu. Tyle \u017ce s\u0142ucha\u0142em po raz kolejny i nie przesta\u0142em tego prze\u017cywa\u0107. Szczeg\u00f3lnie w kilku najbardziej poruszaj\u0105cych fragmentach: po\u0142\u0105czenie zupe\u0142nie nietutejszych technik wokalnych &#8211; kt\u00f3re zachodni wokali\u015bci chcieliby wydobywa\u0107 raczej z pomoc\u0105 auto-tune&#8217;a &#8211; oraz tej do\u015b\u0107 tradycyjnie ogrywanej melancholii muzyki Pierwszego \u015awiata robi wra\u017cenie ca\u0142y czas.\u00a0<\/p>\n<p>Tymczasem muzycy nie przestaj\u0105 umiera\u0107 &#8211; i na koniec odszed\u0142 muzyk z mojego najbli\u017cszego otoczenia, z rodziny. Niewiele starszy ode mnie, fantastyczny cz\u0142owiek pe\u0142en \u017cycia i gotowych na ka\u017cd\u0105 okazj\u0119 opowie\u015bci ze szwajcarskich g\u00f3r (gdzie sp\u0119dzi\u0142 sporo czasu) pianista, kt\u00f3ry robi\u0142 w \u017cyciu pewnie wszystko, co musi robi\u0107 pianista, \u017ceby utrzyma\u0107 si\u0119 na powierzchni, je\u015bli nie gra stale Chopina na wielkich scenach. Pracowa\u0142 w operze, pracowa\u0142 w telewizji, bywa\u0142 akompaniatorem, bywa\u0142 producentem, a nawet wokalist\u0105. Zostawi\u0142 dw\u00f3ch syn\u00f3w, \u017con\u0119, pewnie sporo nieza\u0142atwionych spraw i niezrealizowanych plan\u00f3w, a odchodz\u0105c zupe\u0142nie nagle, z dnia na dzie\u0144, wywo\u0142a\u0142 szok w\u015br\u00f3d przyjaci\u00f3\u0142 i znajomych. I s\u0142ucham p\u0142yty <em>Le Cri du Caire<\/em> w k\u00f3\u0142ko od wczoraj, wszelkie obawy o jakiekolwiek granie na emocjach prys\u0142y. Emocje w\u0142asne pozwoli\u0142y mi to czyta\u0107 wprost &#8211; nie ma egzotyki, to jest, mimo bariery j\u0119zykowej, niebywale komunikatywna i uniwersalna muzyka, kt\u00f3ra pozwala si\u0119 wykrzycze\u0107, cho\u0107by po cichu. I krzyczy przy tym o szersz\u0105 uwag\u0119.\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n<p><strong>LE CRI DU CAIRE <em>Le Cri du Caire<\/em><\/strong>, Les Disques du Festival Permanent 2023\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 350px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1052992987\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/lecriducaire.bandcamp.com\/album\/le-cri-du-caire-2\">Le Cri du Caire by Le Cri du Caire<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Pr\u00f3bowa\u0142em si\u0119 zdystansowa\u0107 do tej p\u0142yty. Wci\u0105gn\u0119\u0142a mnie od pierwszego ods\u0142uchu jeszcze w zesz\u0142ym tygodniu, wi\u0119c t\u0142umaczy\u0142em sobie, \u017ce bierze mnie tu po\u0142\u0105czenie pewnych dobrze rozegranych patent\u00f3w: partie saksofonowe Petera Corsera na oddechu cyrkulacyjnym &#8211; bardzo jak u minimalist\u00f3w (Glass) &#8211; do tego niemiecki wiolonczelista Karsten Hochapfel graj\u0105cy z kolei w stylu barokowym, a na [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":36431,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,3319,3309,4009,3666,5601],"tags":[5653],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/36430"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=36430"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/36430\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":36436,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/36430\/revisions\/36436"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/36431"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=36430"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=36430"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=36430"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}